Hypocrisie van een gedoofd licht; Leon de Winter over Gaza.


Tijdens een bijeenkomst in Amstelveen heeft de Nederlandse Joodse gemeenschap steun betuigt aan Israël. Een bijeenkomst die niets dan oprecht meegevoel met Israël tot uitdrukking bracht. Steun die tot uitdrukking brengt hoe verbonden de Nederlandse Joden zijn met het kot van de Staat Israël in deze tijd van conflict.

Hamas heeft met steeds betere raketten (ongetwijfeld geleverd door of met hulp van Iran) de afgelopen weken een groot aantal doelwitten bestookt. Burgers waren daarvan grotendeels het slachtoffer. Een laffe manier van strijden. vooral nu Hams op zijn bebloede vingers na kan tellen wat de reactie van Israël zal zijn. de vorige grondoorlog in Gaza heeft geleidt tot een onacceptabel hoog aantal burgerslachtoffers aan Palestijnse kant. Israël heeft op nietsontziende wijze en met schending van internationaal oorlogsrecht en humanitair recht huisgehouden in Gaza.

 

Kennelijk houdt Hamas te weinig van het Palestijnse volk om andere methoden te vinden om te strijden tegen overheersing. Dan bedoel ik overigens niet de nog laffere en lage zelfmoordaanslag. Niet alleen vallen er doorgaans slachtoffers onder vrouwen en kinderen die op geen enkele wijze  anders kunnen worden gezien dan de burgerslachtoffers die vallen onder de handen van de IDF, maar even erg is het nog dat zo een zelfmoordenaar wordt voorgespiegeld dat hij zal sterven als sjahied (martelaar).

 

Dat de Joodse gemeenschap zich geroepen voelt hun verbondenheid te tonen met Israël is niet meer dan logisch. Maar waarom dan Leon de Winter laten spreken?

De beroepsapologeet die eerder in een even onnavolgbaar als krankzinnig pleidooi het opnam voor Badr Hari. Ware het satire geweest was het goede satire, maar het was echt zo bedoeld.

Op fijnzinnige wijze liet hij zijn -al geruime tijd gedoofde- licht schijnen op het Israelisch-Palsetijnse conflict.  Bij de bespreking van het beleid ten aanzien van Gaza en de (overigens eveneens ridicule) beschuldiging van Israelische genocide tegen de Gazanen. Allereerst verbaast het dat Leon de Winter dergelijke uitingen van gefrustreerde radicalen serieus neemt. Maar erger wordt het wanneer hij constateert dat ondanks de beschuldigingen van genocide de bevolking van Gaza groeit en er aan toevoegt: M
isschien moeten we in het geheim een anticonceptiemiddel aan het drinkwater in Gaza toevoegen.”  Een gelach stijgt op.

“Je moet het in de context zien…” werd er gisteren naar aanleiding van een aantal tweets van mijn hand gezegd.

Goed, het zal bedoeld zijn als een grapje. Maar kan alles als het een grapje is? Nee, grapjes kunnen te ver gaan, niet alleen de grenzen van fatsoen overschrijden, maar onrecht doen aan je eigen identiteit.

Dat laatste moet ik uitleggen. Iedereen die wel eens wat van Leon de Winter heeft gelezen weet dat het tweede generatie slachtofferschap een sluimerend thema is dat vaak terugkeert  Dat juist De Winter deze ‘grap’ debiteert schrijnt des te meer. In een artikel in de Volkskrant van 24 oktober 1998 wordt beschreven hoe ook in Nederland gemengdgehuwde Joden een half uur de tijd kregen om te kiezen voor de gaskamer of sterilisatie en hoe een keuze voor sterilisatie een diepe donkerte bracht in de rest van hun bestaan.

Ook bracht het de uitzending in herinnering waarin Maurice de Hond spreekt met de kampvriendin en blockgenote van zijn inmiddels overleden moeder. Beide Nederlands-Joodse vrouwen waren gebruikt als proefkonijn voor Duitse artsen die in Auschwitz experimenteerden op methoden om te steriliseren. Door een Godswonder heeft zijn moeder na de oorlog Maurice gekregen. Het leed van moeder De Hond en de door expirimenten onvruchtbare vriendin hebben me diep ontroerd.

Hoe iemand dan nog zo een grap kan maken en hoe iemand als Kees van der Staaij er dan nog om kan lachen ook verbaast me, ook na een dag, nog steeds. Hoezo, context?

 

 

.com


Een nieuwe site. Het is een start… en ja ja het behoeft verbetering maar nog geen tijd…

Moszkowicz en twee vrouwen…


 

Vrouwen hebben óf een zwak voor Bram Moszkowicz of een hevige afkeer. Advocate Marielle van Essen schreef eerder een vurig pleidooi in het voordeel van Bram Moszkowicz. Dit weekeinde voerde Benedicte Ficq het woord met drie van haar kantoorgenoten in haar lijfblad het NRC. Gisteren kocht ik het en zag dat ook mr Inez Weski enkele regels wijdde aan het geschil tussen Moskowicz en de Orde.

Het pleidooi van Van Essen was vurig en werd ook dankbaar gebruikt in het brandpunt interview met Moszkowicz.

Ficq heeft -naar het lijkt spontaan- ook haar hartje willen luchten. In het blad waar haar partner redacteur is  verschijnt een interview van haar en haar drie kantoorgenoten. met evenveel vuur wordt hier bepleit dat de Deken best een instantie is waar alle ruimte is voor vertrouwelijkheid. verder wordt Moszkowicz afgeschilderd als iemand die de beroepsgroep als geheel in diskrediet brengt.

In klassieke Griekse drama’s was er altijd een koor naast de hoofdrolspelers dat de zaken becommentarieerde, niet zelden cynisch, satirisch of komisch.  Ficq en compagnie hebben zich opgeworpen als onbezoldigd koor voor de Deken die net de banvloek heeft uitgesproken. 

 

Maar is het juist? bijvoorbeeld de bewering dat bij de Deken er voldoende ruimte is voor vertrouwelijkheid. Opmerkelijk dat een kantoor dat het overheidsoptreden met zo veel wantrouwen en achterdocht (overigens bijna altijd volkomen terecht) beschouwd hier nu een ongelooflijke naïviteit aan de dag legt met betrekking tot de rol en mogelijkheden van de Deken.

 

Laten we uitgaan van een de strafrechtadvocatuur en Moszkowicz in het bijzonder welwillende Deken. U begrijpt dit is een puur academische oefening, want ik kan mij geen Dekens herinneren die onder die kwalificatie zouden vallen. Maar wie weet zit ik er naast en dan wordt ik graag gecorrigeerd. 

Die fictieve Deken heeft te maken met de wet. de wet die hem geen afgeleide of eigen verschoningsrecht geeft. de wet geeft de Deken bij bevelen van het Om of de rechter dus niet de mogelijkheid te wijzen op een geheimhoudingsplicht zoals die van een advocaat. Een geheimhoudingsplicht die is gebaseerd op de wet heeft het recht om vragen geen antwoord te geven of bepaalde documenten of informatie niet te verstrekken. 

Inderdaad biedt de Deken veel ruimte voor vertrouwelijkheid zoals de firma Ficq in koor wenst te betogen, maar dat is net zo veel waard als zeggen dat er ook best waargheidsgetrouwe kroongetuigen kunnen zijn. iets dat de op dat punt bepaald niet naieve mr Meijering naar aanleiding van de recente ophef over kroongetuige Peter La S. juist weer te vuur en te zwaard bestrijd. 

Vanwaar dan deze plotselinge aandrang iets over deze kwestie te zeggen? Kinnesinne, jaren lange ergernis over de persoon en de advocaat Bram Moszkowicz en het totaal verschil van werkstijl werkt door. Jammer dat er dan op deze wijze en volstrekt onzinnig moet worden gereagreerd. 

Anders is de reactie van Weski. in een afgewogen en geserreerd stuk constateert zij een heel ander probleem en legt een verband met de plannen van de Orde om accountantskantoren onderzoeken te laten doen. zij ziet dit als een vlucht naar voren van de Orde die bang is haar controlerende taken kwijt te raken en dus heftige middelen inzet om de politiek het zelfreinigend vermogen te laten zien.

Zij neemt geen stelling ten aanzien van de vraag of de klachten van de clienten en de financiele situatie van Moszkowicz in orde zijn of niet. Wel geeft ze aan dat de Orde net iets te graag de zaak Moszkowicz lijkt aan te grijpen om de politiek te overtuigen van haar eigen werkzaamheid. 

haar angst ligt niet bij de uitkomst van de verschillende klachtpunten, haar zorg ligt bij de toekomst van de strafrechtadvocatuur. want accountantsonderzoeken leggen nog meer bloot dan onderzoeken en verzoeken van de Deken. 

 

In de vlucht vooruit wordt onder het motto “als je niks verkeerd doet heb je niets te vrezen” korte metten gemaakt met het verdenkingsbegrip, het verschoningsrecht, en ettelijke andere door haar met name genoemde rechten die inderdaad de basis vormen van een democratische rechtstaat. en mocht u twijfelen, dan het volgende. 

De politie kondigt aan dat uit een risicoanalyse blijkt dat u tot een risicogroep die vaak misdrijven pleegt. in het kader van toezicht en naleving van de wet komen ze iedere dag onaangekondigd huiszoeking doen. u moet dat maar gewoon goed vinden. uw huis iedere dag over hoop, ook al vinden ze niks, ook al gaan politiehanden door de ondergoedla van uw vrouw, en de bankafschriften van uw priverekeningen…. want ja, als u niks te verbergen hebt heb je ook niets te vrezen….!

Het zou goed zijn wanneer persoonlijke rancune buiten deze zaak wordt gehouden, wanneer de dolken uit de ruggen worden getrokken en de principiële punten eens voor het voetlicht komen.

 

mijn eerdere blog over dit onderwerp https://sanderverheul.wordpress.com/2012/09/24/de-zaak-moszkowicz-hoe-bekwaam-is-kemper-op-het-gebied-van-het-strafrecht/

marielle van essen http://www.mickvanwely.nl/zwart-geld-bij-topadvocaten-onvermijdelijk/

brandpunt interview http://www.uitzendinggemist.nl/programmas/1128-brandpunt

 

 

Zou mr Ficq hier een toevoeging voor hebben gehad, de verdediging van Jan Dirk Paarlberg? Zo nee, dan kan het haast niet anders dan dat ook zij wel mag vermoeden betaald te worden in zwart geld.

 

 

 

 

 

 

Strafzaak bij de Politierechter?



Nederland schendt verdragsbepalingen nu het niet in staat is om op adequate wijze te voorzien in rechtsbijstand in strafzaken die worden behandeld door de politierechter. als je naar de rechter gaat heb je geen idee dat je je kunt laten bijstaan door een advocaat tegen een minieme eigen bijdrage van vaak slechts 125 euro.

Men gaat uit van minimale en lastig toegankelijk informatie om zodoende de rechtzoekende zoveel mogelijk in het duister te laten tasten. Wat niet weet, wat niet deert lijkt uitgangspunt waar het gaat om de informatievoorziening aan mensen die gedagvaard worden bij de politierechter.

Onder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens  is het recht op rechtsbijstand opgenomen.

En wel  in artikel 6, derde lid, onder c, er zijn dan wel twee eisen om die rechtsbijstand ook kosteloos aangeboden te krijgen a) de betrokkene beschikt niet over voldoende middelen om een raadsman te bekostigen en b) de belangen van een behoorlijke rechtspleging eisen dit.

In het Quaranta-arrest (EHRM 24 mei 1991, appl.no. 12744/87) heeft het Europees hof criteria gegeven waarmee de staat in sommige gevallen die verplichting niet heeft of die verplichting in de uitvoering aan voorwaarden, eisen en regels kan binden. Het gaat dan om:

i) de complexiteit van de zaak;
ii) de straf die de verdachte riskeert en
iii) de mate waarin de verdachte in staat is zichzelf te verdedigen.

Hoewel politierechter zaken meestal niet megazaken zijn, die uitgebreid tv en radio halen zijn die zaken voor betrokken wel degelijk van enorme impact.

De politierechter kan immers straffen opleggen tot  maximaal een jaar, en deze rechter berecht misdrijven.

Mijn persoonlijke ervaring -opgebouwd in een decennium strafrechtadvocatuur- is dat deze zaken gecompliceerderkunnen liggen dan menige mega-zaak, en mijn ervaring is tevens dat de gemiddelde en zelfs de bovengemiddelde verdachte niet of onvoldoende in staat is zichzelf staande te houden in de slangenkuil van het recht.

Iedere woensdag zit ik me dus te verbijten. Waarom? Ik zie dan stromen justitiabelen de rechtbank in lopen met een envelop en hun paspoort in hun hand, als makke schapen naar de bode-balie doorverwezen worden en uiteindelijk -in afwachting van de laatste paar meter naar de slachtbank- eenzaam, alleen en verlaten plaats nemen in de hal.

Men komt voor de zitting van de politierechter. In één of twee zalen houden politierechters zitting en behandelen tot 20 zaken op een dag. Veel verdachten komen niet opdagen. En de meesten komen zonder advocaat. De bode tekent dat op en informeert de rechter. Echter, een zitting met alleen een verdachte verloopt snel, en behoudens uitzonderingen wordt de eis van de Officier gevolgd.

De zittingen zonder een verschenen verdachte gaan nog sneller. Er wordt gecontroleerd of de dagvaarding correct is betekend -lees; of de verdachte kon weten van de zitting- en als dat zo is geeft de officier in een paar zinnen aan wat hij wil met de zaak en de rechter volgt. Binnen enkele minuten is de kans op een andere uitkomst verkeken. Als die verdachte vervolgens ook geen hoger beroep instelt, dan is de zaak met een week of twee in de meeste gevallen onherroepelijk.  En in de zaken waarin rechter niet heeft kunnen vragen of de verdachte bereid en in staat is een werkstraf te aanvaarden kan hij vrij makkelijk een gevangenisstraf opleggen. Ook in de gevalen waar hij normaal enkele uren werkstraf zou geven moet de desbetreffende verdachte naar de gevangenis.

Heel wat ellende komt tot stand op die zittingsdagen. En dat niet alleen in Lelystad maar in heel het land.

Heel af en toe zie je een slimme verdachte binnenkomen. Naast zijn envelop en zijn ID-bewijs heeft hij een advocaat meegenomen.

De advocaat heeft een dossiermap onder de arm en heeft het gevechtstenue al aangetrokken. Boven de toga staat het gezicht vaak op de vastberaden en geruststellende modus.

De advocaat heeft namelijk het dossier opgevraagd, het bestudeerd, verweren geformuleerd en besproken met zijn cliënt hoe de zitting zal verlopen. Hij heeft gevraagd wat hij inschat dat de rechter zal vragen. Hij heeft de zitting al ‘geoefend’ zou je kunnen zeggen.

eerlijk is eerlijk, niet in alle gevallen loont het. Soms valt het oordeel van de rechter niet uit zoals de advocaat hoopte, soms is het dossier waterdicht en kan alleen de schade beperkt worden. Maar ook in het laatste geval heeft de cliënt winst geboekt dor een advocaat het dossier te laten bestuderen. Ook ten aanzien van de strafmaat kan vaak iets bereikt worden wat in het voordeel van cliënt is. In plaats van detentie kan een werkstraf worden verzocht, of een geheel of gedeeltelijk voorwaardelijke straf, een boete die ook nog op verzoek in termijnen kan worden betaald.

In ieder geval ga je goed voorbereid en in veel gevallen gewapend met training en kennis de leeuwenkuil in.

Maar als dat zo is waarom gaan hele volksstammen dan nog zonder advocaat naar de zitting?

De factor onwetendheid is hoofdschuldige. Mensen denken dat een advocaat veel geld kost. Mijn ervaring is dat het overgrote merendeel van de verdachten ruim in aanmerking zou kunnen komen voor toevoeging. Eventueel kan een eigen bijdrage worden opgelegd. Die eigen bijdrage is een eenmalig vast bedrag dat inkomensafhankelijk wordt opgelegd aan de cliënt.

Hier is de tabel voor 2012: http://www.rvr.org/nl/subhome_rz/rechtsbijstandverlener,Inkomensgrenzen.html

Wij hebben deze tabel vrij vaak nodig. Zelfs voor ons is het een hele toer om de juiste tabel te vinden. Deze is verstopt op de website http://www.rvr.org

Als je niets te doen hebt waag eens een poging. trek er wel een tijd voor uit.

Verder is het zorgelijk dat al sinds jaar en dag op de achterkant in een onleesbaar klein lettertype (8 punts) onder een van het dozijn punten vol ingewikkelde juridische informatie verwezen wordt naar een instantie die je een advocaat bezorgd. Pas 2 jaar na het oprichten van het Juridisch Loket wordt men   verwezen naar deze instantie, voor die tijd werd alleen verwezen naar het Bureau Rechtsbijstandvoorziening. Een instantie die ik nooit heb kunnen vinden.

Hoe zou het moeten en kunnen? Bij iedere dagvaarding een folder meesturen van het Juridisch Loket met daarin de informatie waar iemand wat aan heeft. Wat kan een advocaat voor je doen en hoeveel kost het.

Daarna is het de vraag wat het Juridisch Loket doet met jouw hulpvraag. Ik heb eerder beschreven wat de ervaringen zijn met het Juridisch Loket in Lelystad. en dat bied bitter weinig hoop.  https://sanderverheul.wordpress.com/2012/02/27/het-juridisch-loket-lelystad-op-zijn-best-onverschillig/

De conclusie is helder. De Staat heeft er kennelijk onvoldoende belang bij om de rechtzoekende daadwerkelijk te voldoen van de meest adequate rechtsbijstand. dat kost geld, en belangrijker het kost veel geld.

Dat het schenden van het verdrag afgedekt wordt met de schaamlap van de minimale vermelding achterop een dagvaarding is een schande in een land dat zich beroemt op het hebben van de juridische hoofdstad van de wereld.

De zaak Moszkowicz, hoe bekwaam is Kemper op het gebied van het Strafrecht


Image

Hoewel de Godwins niet van de lucht waren -en die feitelijk niet of nauwelijks onderbouwd werden- was het interview door Sven Kokkelman met mr A. M. Moszkowicz interessant. De hoofdstedelijke strafpleiter trok fel van leer tegen de Deken Mr G. Kemper (alias Lex Dura).

Hoewel een Deken intelligent en wellicht ook wel vilein genoeg zou kunnen zijn te refereren aan de teksten uit het boek  van Moszkowicz, zie ik nog niet zo snel het opzettelijk abjecte en infame ervan.

Maar dat is niet de hoofdmoot van het interview. De hoofdmoot is tweeledig, allereerst de kwestie over het ontvangen van contante bedragen waarvan de betaling niet wordt gemeld aan de Deken. Daarnaast een corpus aan klachten die te maken hebben met de beroepsuitoefening en die te maken hebben met het niet halen van cursuspunten, het ontvangen van gelden waarvoor niet door Moszkowicz zelf gewerkt wordt en tot slot de deplorabele financiële situatie van zijn praktijk.

Het laatste punt werd in het geheel niet behandeld. Ik geef u maar mee dat in het licht van een conflict met de belastingdienst de financiële situatie boekhoudkundig ook zo gestuurd kan worden dat dit in dat conflict voordeliger is. Nee, dat is niet per se illegaal, dat kan geheel binnen de regelen der kunst vallen.

Dan de cursuspunten. Ik heb geen idee hoeveel tijd Moszkowicz kwijt is aan het chronisch zieke familielid, ik neem voetstoots aan dat dit veel is. Dat hij het daarnaast razend druk heeft met zijn kantoor, lijkt me ook evident. Toch wringt de schoen enigszins waar hij al deze bezigheden wel weet te combineren met verschijningen bij RTL Boulevard, en diverse andere media.

Beter zou het zijn te zeggen dat de Orde een schijnwerkelijkheid hanteert als het gaat om cursussen. In de tien jaar dat ik advocaat ben zijn alle door mij gevolgde cursussen tamelijk nutteloos gebleken. Vervelende lange ‘zitdagen’ waar soms voor eigen parochie wordt gepreekt, voorgelezen uit eigen werk of oorlogsverhalen opgedist die niks met je eigen praktijk te maken hebben.

Alleen Anker & Anker advocaten verzorgen leerzame en op de praktijk toegespitste cursussen. Verder zie je dat er een gigantisch cursus circus is ontstaan. Een circus  waarin de kosten voor het verzorgen van een cursus in schril contrast staan met de gigantische prijzen per punt. Een circus dat in stand wordt gehouden door de verplichting van de orde om punten te halen. En ook steeds meer punten. In een paar jaar tijd van 14 naar 21 punten. En zonder de objectieve toegevoegde waarde van die cursussen voor de praktijk te hebben onderzocht. En men moet dan niet aankomen met die anonieme enquetes na afloop van iedere cursus, want die vult niemand serieus in.

Het was me wat waard geweest als Moszkowicz ook dit als principepunt aan de orde stelt. opleidingspunten als facade voor de kwaliteitsborging.

Over de ontevreden cliënten kunnen we ook kort zijn. Het zijn er maar vijf op een carrière van 25 jaar cliënten bijstaan. Nauwelijks een relevante verhouding lijkt me. En dan denk ik ook dat de verwachtingen van sommige cliënten meer debet zijn aan de ontevredenheid dan de inspanningen geleverd door Moszkowicz of zijn kantoor.  Wat is er mis wanneer er in teamverband door verschillende kantoorgenoten een zaak wordt bekeken.

Je vraagt je af of de klagende verwaarloosbare minderheid van cliënten van Moszkowicz niet teleurgesteld is dat hun betaling geen entreekaartje tot de Wondere Wereld van Bram is gebleken. Dat de roem niet een beetje van de glans achterliet, of positief werkte in hun zaak. Fantasie, ongefundeerde hoop en buiten Moszkowicz zelf gewekte verwachtingen zijn evenzeer geloofwaardige motieven voor de klachten. Maar runt Moszkowicz een juridische Efteling of biedt hij de beste juridische bijstand die hij te bieden heeft, met al zijn zittingservaring? Het lijkt me dat laatste. Iets dat Wilders trouwens kan beamen.

Dat de Deken de bekwaamheid van een advocaat afmeet aan cursuspunten, 5 klachten en zijn bereidheid / de mogelijkheid om de Deken ter wille te zijn zegt vee lover de oogkleppen van de orde. De Deken vergaloppeerd zich als hij aangeeft dat Moszkowicz niet capabel is om als advocaat te dienen.

En dan de geheimhoudingsplicht-kwestie. De Deken heeft geen geheimhoudingsplicht. Alles wat aan hem wordt gegeven kan hij zonder repercussie in de openbaarheid brengen. Als Moszkowicz braaf alle gegevens van alle betalingen aan de Deken geeft kan de Officier van Justitie, met de hem ter beschikking staande wettelijke opsporingsmiddelen die gegevens zonder hinder opvragen. En dan zal mr Kemper de laatste zijn om -zonder wettelijke geheimhoudingsplicht of het daaraan verbonden verschoningsrecht- die gegevens van cliënten  te beschermen. In Buitenhof gaf de Deken blijk van de warme banden met OM en Politie. Ja bij de Deken zijn je gegevens wel veilig.

Dat Moszkowicz weinig op heeft met het verplichte lidmaatschap van de Orde is een bekend gegeven. En geef hem eens ongelijk. Jaar na jaar wordt het vrije beroep, de laatste verdedigingslinie van de rechtstaat, onvrijer gemaakt. Vele advocaten zijn al geringeloord door de Raad voor Rechtsbijstand, met een pakket aan eisen waarbij de bureaucratie toeneemt per dag,  en moeten daarnaast ook de algemene richtlijnen van de Orde volgen.

Dat Moszkowicz dus al jaren botst met diezelfde Orde (met de ene Deken wat meer dan de andere) is ook wel bekend, maar dat deze Deken in zijn aanval zich zo richt op de persoon van Moszkowicz, er op gebrand lijkt om hem -hoe geserreerd ook- persoonlijk de das om te doen, is ‘uncalled for’.

Dat het een vete is blijkt wel uit het feit dat zelfs de advocaat van Moszkowicz verweten werd een rare beroepsopvatting te hebben toen hij aangaf geen kennis te hebben willen nemen van de cliënt informatie in het dossier omdat deze onder de geheimhoudingsplicht van Moszkowicz viel. Waaruit moge blijken dat deze Deken überhaupt kaas heeft gegeten van de rol van advocaat in het strafrecht? Nou niet uit zijn houding in deze procedure!

Wordt vervolgd.

onder andere dus door Leon De Winter  http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3321713/2012/09/25/Leon-de-Winter-De-deken-heeft-Bram-Moszkowicz-retorisch-verkracht.dhtml

Rutte en het Nederland van het CDA en PVV


Rutte en het Nederland van het CDA en PVV

Gisteren hoorde ik op het RTL nieuws dat het grootste deel van het geld dat uitgekeerd wordt in het kader van de hypotheekrenteaftrek ten goede komt aan slechts 20 procent van de huizenbezitters. Dat waren de villabewoners die (vaak omwille van die aftrek) een hypotheek op hun optrekjes namen. 

Hoe scheef moet de verdeling lopen voor we door hebben dat lachebekje Rutte slechts voor een klein deel van Nederland premier is geweest. 

Laten we hopen dat 12 september hetbegin in luidt van een socialer Nederland…

Historisch   …


Historisch

  voor Geert c.s.

Geen stap in een moskee zal hij zetten

Geen ruimte voor een woestijnideologie

Al hetgeen moslims lief is zal hij hen beletten

De Koningin mag nimmer meer een hoofddoek

Islamitische scholen die moeten allen dicht

De Koran wordt een verboden boek

Want  door de Islam, ja door die Islam dooft het licht.

Vergeten zijn de gastarbeiders

Die deden waar wij te goed voor waren

Vergeten zijn de Marokkaanse strijders

Die sneuvelden in Zeeland

Eens uit Marokko weggevaren,

naar ´n graf in ´t vrije Nederland

Verworden tot minder dan een mens,

toebedacht met minder dan z´n recht,

vergeet men al het goede,

en heerst alleen nog ´t grote kwaad.

Image

Juridisch Loket Lelystad gemakzucht kost minvermogenden 51 euro


Tja, nou is het zo dat ik vanaf oktober Lelystad zal verlaten en mijn kantoor elders zal voortzetten, en het gezegde luidt: “Na ons de zondvloed…”

Maar zo zit ondergetekende nou net nioet in elkaar. Na weer een doorverwijzing te hebben gekregen van het Juridisch Loket verbaasde me het in het geheel niet dat het een doorverwijzingsformulier betrof van het loket  Zutphen en niet van Lelystad.

De betrokken klant gaf aan naar het algemene nummer te hebben gebeld (hij woont overigens in Lelystad) en toen terechtgekomen te zijn bij Zuthpen omdat Lelystad niet opnam. (het verhaal wat alle doorverwezen cliënten vertellen)

Zoals eerder al schreef heb ik in de vijf jaar die ik in Lelystad kantoor heb gehouden maximaal 5 doorverwijzingen van het Loket te Lelystad gehad, en allen in de eerste twee jaar. Dat is op zich niet erg want er is werk zat. Maar wat steeds vaker opviel was dat ons inloopspreekuur vol stroomde met mensen die problemen hadden op velerlei rechtsgebieden die we vaak zelf niet konden helpen vanwege het feit dat we die zaken niet doen. Vele echtscheidingszaken kwamen zo bijvoorbeeld binnen, terwijl ook het Loket heel goed weet (door het men afgesloten verwijsarrangement) welke rechtsgebieden we wel en niet behandelen. Die inloopzaken verwezen we dan braaf door naar ons bekende advocaten in de buurt. We ded en het werk van het Juridisch Loket Lelystad hoort te doen. Tientallen en tientallen malen hebben we zo mensen aan passende rechtsbijstand geholpen, pro bono overigens. Opvallend was dat al die mensen een lijstje met inloopspreekuren van Lelystadse kantoren bij zich hadden. Dat lijstje kwam van het Juridisch Loket Lelystad antwoordde men desgevraagd.

Mensen met een doorverwijzingsklare en dringende (echtscheidings)zaken werden dus met een lijstje van inloopspreekuren weer weggebonjourd terwijl ze met hun rechts-/hulpvraag bij het Juridisch Loket hier achter ons kantoor hebben aangeklopt.

Waarom maak je je daar nou zo druk om, zou je denken.

Nou, de werkwijze, je zelfs het bestaansrecht van het Juridisch Loket is het adequaat doorverwijzen van rechtszoekenden naar die vorm van (juridische) hulpverlening die men nodig heeft. De overheid heeft de bureaus voor rechtshulp opgeheven en deze loketten ervoor in de plaats laten komen.

Sommige juridische problemen horen door het loket zelf opgelost te worden doormiddel van het meegeven of versturen van een modelbrief of het verstrekken van advies. Bij Recht in de Regio werkt dat precies zoals het moet. Na het verlaten van het adviesgesprek weten mensen waar ze aan toe zijn hebben ze tips of een duidelijke doorverwijzing naar een rechtsbijstandverlener in hun zaak, en kunnen ze een aanvang maken met het oplossen van hun problemen.

Vele loketten in het land werken zo. Van verschillende collega-advocaten in den lande begrijp ik dat het allemaal prima verloopt en middels doorverwijzingen op de door de advocaat opgegeven rechtsgebieden er keurig met verwijsbericht per mail wordt doorverwezen.

Het Juridisch Loket Lelystad lijkt dat te veel moeite te vinden. Dat is niet alleen nodeloos ingewikkeld voor de rechtzoekende en de advocaat die inloopspreekuur houdt uit idealisme, maar het scheelt de rechtzoekende ook geld.

Wanneer je namelijk doorverwezen wordt door het Juridisch Loket aan een advocaat kun je van de Raad voor Rechtsbijstand een korting van €51 euro bedingen op de eigen bijdrage die de advocaat verplicht is je in rekening te brengen.

Voor alle minvermogenden is dit een behoorlijke hoeveelheid geld. Door het alleen maar uitdelen van lijstjes met alle inloopspreekuren loopt de rechtzoekende -als hij eenmaal een gespecialiseerde advocaat gevonden heeft- dus ook nog geld mis. Ten onrechte. Advocaten zijn verplicht de eigen bijdragen zoals opgelegd door de Raad voor Rechtsbijstand volledig te innen.

In een blog van februari dit jaar, een eerder telefonisch heb ik gepoogd dit aan de kaak te stellen. Geen enkele reactie van het Lelystadse Loket, en zeker geen verandering in hun doorverwijs beleid. Vandaag heb ik nog maar een drietal keren de telefoon gepakt. De eerste keer was lelystad bezet, ik werd doorgeschakeld naar een medewerkster van Amsterdam die mij naar toestellen in Lelystad door te zetten, de toestellen werden niet opgenomen. Tweede maal, doorverbonden naar Almelo, en de derde keer heb ik maar niet eens de moeite gedaan een van de wel hardwerkende medewerkers van een der Juridische Loketten in den lande te storen. laat hen doen waar ze goed in zijn. Doorverwijzen.

Zou iemand van het hoofdkantoor wellicht een keer de tijd kunnen vinden even serieus naar dit probleem te kijken?


Niet alle ogen gaan open, maar als ze eenmaal open zijn dan durven mensen er naar te handelen.

Occupied Palestine | فلسطين

  Monday, June 11 2012| Haggai Matar| 972 Magazine

 

Yaniv Mazor was sentenced this morning by his commander to twenty days in prison for refusing to fulfill his reserve service duties. “This is an army whose main purpose is the maintenance of the occupation regime imposed on millions of people on the West Bank and in the Gaza Strip – and I cannot serve in it,” said Mazor, hoping that others would join him.

"I hope my actions will inspire others". Yaniv Mazor

“I hope my actions will inspire others”. Yaniv Mazor

Yaniv Mazor – a resident of Jerusalem, chief sergeant (res.) in the armed corps, and a tour guide in profession – is celebrating his 31st birthday today. Speaking to +972 on his way to jail, Mazor said the decision to refuse has been building up inside him for the past seven years, growing stronger the more he learnt of Israel’s policies in the occupied territories…

View original post 623 more words

krom maken wat recht is….


Daar waar macht is, verwordt recht tot verhulling van onrecht. Onrecht, het krom maken wat recht is, het verdraaien wat niet rechtens is, totdat het toch juridisch heilig verklaard kan worden, dat is wat juristen, indachtig het belang dat ze voorstaan, doen. Alle juristen? Veel juristen. Het zijn de spindoctors van het recht.

Voor alle belangen? Voor veel belangen. Het recht is vaak een middel om een vooropgezet doel te bereiken en niet het uitganspunt voor hoogstaande redeneringen die de leek en de eerstejaarsrechtenstudent er in zien. Een cynisme dat ingebakken raakt in vrijwel alle juristen in de praktijk die dagelkijks zien hoe mensen, bedrijven, overheden en rechters in verschillende gevallen teleologisch omgaan met het recht teneinde te formaliseren wat recht, nee wat rechtvaardig, moet zijn.

Het definieren van rechtvaardigheid is dan geen morele kwestie maar een persoonlijke.

De mogelijkheden van het recht gebruik je, maar eigenlijk is alle gebruik misbruik zolang je maar niet op misbruik betrapt kan worden.

Een voorbeeld is de ‘u-bocht constructie’. De politie belt zelf met de CIE of beter met Meld Misdaad Anoniem en maakt de start van een onderzoek oncontroleerbaar. De gemelde informatie kan afkomstig zijn van onrechtmatige bron. Bijvoorbeeld een inkijkoperatie waarvoor geen toestemming is verleend.  Het verhullen van onrecht om dat te bereiken wat in het persoonlijke belang van de leden van dat onderzoeksbelang hebben gemaakt. En dan is er uiteindelijk een Officier van Justitie die al of niet van de domme gehouden, of met verwijzing naar de geldende regels  voor beoordeling van verdedigingsverzoeken (getuigenverzoeken, aanvullende processen-verbaal etc) onderzoek naar die onrechtmatige start van het onderzoek afwijst. Hetgeen dan vaak wordt herhaald door een rechtbank. Het is een ‘fishing expedition’.

Het bestuursrecht staat er bol van. Daar waar meer macht(-sdragers) verzameld (/zijn) dient het recht meer en meer als verhulling van onrecht.

Marginale toetsing, belangenafweging en redelijkheid  dienen meer en meer om overheidsoptreden een goedkeurend predikaat te geven dan om de eenling te beschermen. Je moet een ware Don Quichote zijn om tegen de windmolens te blijven vechten.

Anonieme informatie kan worden gebruikt om verregaande bestuursrechtelijke dwangmiddelen toe te passen. Sluiting van een onderneming lijdt tot omzet verlies en in deze tijden al snel tot faillissement. De fictie dat het gaat om maatregelen en niet om straffen wordt dan gehanteerd om de ogen te kunnen sluiten voor de belangen van onschuldige belanghebbenden die financiele rampspoed over zich afgeroepen zien.

Een voorbeeld? In de gemeente Roosendaal zijn niet alleen alle coffeeshops gesloten maar ook alle theehuizen en bazaars. Vaak op basis van geanonimiseerde en oncontroleerbaar gemaakte informatie. De sluitingen zijn aanvankelijk opgelegd voor de duur van vijf jaar. Niet alleen de eigenaren / exploitanten  van de horeca inrichtingen worden getroffen, nee, ook de igenaren verhuurders van het pand. Die zelfs harder omdat gedurende de sluoting zij het pand ook niet snel aan een ander kunnen  verhuren.

Een ander voorbeeld; op basis van gevaar voor openbare orde wordt twee en een halve week na een geweldsincident een cafe gesloten. Van het voornemen tot sluiting hoort de eigenaar op donderdag. Voor de volgende vrijdag dient hij te reageren op het voornemen om hem diezelfde vrijdag nog te sluiten. Met pijn en moeite vindt hij een advocaat die dat voor hem wil doen. Die vraagt om 2 werkdagen uitstel, hetgeen wordt geweigerd. De advocaat dient een zienswijze in om 13.00 uur op vrijdag. De gemeente wacht en wacht en wacht…. en komt om 16.39 uur met het besluit dat beveelt tot sluiting per 17.00 uur diezelfde dag. Hoewel de advocaat aangegeven heeft een voorlopige voorziening te willen vragen –al voor indiening van de zienswijze en bij indiening ervan- die de sluiting dan vaak zou kunnen opschorten tot het oordeel van de rechter gereed is, denkt men er niet aan het besluit tijdig te nemen. Nee men laat 20 minuten, op een vrijdagmiddag- om het verzoek te doen en de rechtbank te klaten bellen met de gemeente voor opschorting. Dat lukt dus niet om evidente praktische redenen (GEMEENTEAMBTENAREN GAAN OM 16,45 UUR HUN HANDEN WASSEN EN HUN BROODTROMMEL INPAKKEN!)

En dat allemaal met verwijzing naar een noodzaak die gelegen is in een eenmalige gebeurtenis die toien minuten heeft geduiurt en twee weken en vier dagen ligt voor het besluit door de gemeente is geconcipieerd.

Nu zijn dit waarschijnlijk niet de meest schrijnende situaties. Iedereen kent het gesol met (minderjarige) asielzoekers, maar ongewtijfeld zijn er veel meer en ergere voorbeelden.

Het wordt tijd dat alle machtsdragers en de juristen die voor ze werken zich minder met efficientie, doelmatigheid en hun persoonlijke interpretatie van het algemeen belang bezighouden en meer met rechtvaardigheid. Het doel heiligt niet alle middelen.

w.g.,

Don Quichote