De zaak Moszkowicz, hoe bekwaam is Kemper op het gebied van het Strafrecht


Image

Hoewel de Godwins niet van de lucht waren -en die feitelijk niet of nauwelijks onderbouwd werden- was het interview door Sven Kokkelman met mr A. M. Moszkowicz interessant. De hoofdstedelijke strafpleiter trok fel van leer tegen de Deken Mr G. Kemper (alias Lex Dura).

Hoewel een Deken intelligent en wellicht ook wel vilein genoeg zou kunnen zijn te refereren aan de teksten uit het boek  van Moszkowicz, zie ik nog niet zo snel het opzettelijk abjecte en infame ervan.

Maar dat is niet de hoofdmoot van het interview. De hoofdmoot is tweeledig, allereerst de kwestie over het ontvangen van contante bedragen waarvan de betaling niet wordt gemeld aan de Deken. Daarnaast een corpus aan klachten die te maken hebben met de beroepsuitoefening en die te maken hebben met het niet halen van cursuspunten, het ontvangen van gelden waarvoor niet door Moszkowicz zelf gewerkt wordt en tot slot de deplorabele financiële situatie van zijn praktijk.

Het laatste punt werd in het geheel niet behandeld. Ik geef u maar mee dat in het licht van een conflict met de belastingdienst de financiële situatie boekhoudkundig ook zo gestuurd kan worden dat dit in dat conflict voordeliger is. Nee, dat is niet per se illegaal, dat kan geheel binnen de regelen der kunst vallen.

Dan de cursuspunten. Ik heb geen idee hoeveel tijd Moszkowicz kwijt is aan het chronisch zieke familielid, ik neem voetstoots aan dat dit veel is. Dat hij het daarnaast razend druk heeft met zijn kantoor, lijkt me ook evident. Toch wringt de schoen enigszins waar hij al deze bezigheden wel weet te combineren met verschijningen bij RTL Boulevard, en diverse andere media.

Beter zou het zijn te zeggen dat de Orde een schijnwerkelijkheid hanteert als het gaat om cursussen. In de tien jaar dat ik advocaat ben zijn alle door mij gevolgde cursussen tamelijk nutteloos gebleken. Vervelende lange ‘zitdagen’ waar soms voor eigen parochie wordt gepreekt, voorgelezen uit eigen werk of oorlogsverhalen opgedist die niks met je eigen praktijk te maken hebben.

Alleen Anker & Anker advocaten verzorgen leerzame en op de praktijk toegespitste cursussen. Verder zie je dat er een gigantisch cursus circus is ontstaan. Een circus  waarin de kosten voor het verzorgen van een cursus in schril contrast staan met de gigantische prijzen per punt. Een circus dat in stand wordt gehouden door de verplichting van de orde om punten te halen. En ook steeds meer punten. In een paar jaar tijd van 14 naar 21 punten. En zonder de objectieve toegevoegde waarde van die cursussen voor de praktijk te hebben onderzocht. En men moet dan niet aankomen met die anonieme enquetes na afloop van iedere cursus, want die vult niemand serieus in.

Het was me wat waard geweest als Moszkowicz ook dit als principepunt aan de orde stelt. opleidingspunten als facade voor de kwaliteitsborging.

Over de ontevreden cliënten kunnen we ook kort zijn. Het zijn er maar vijf op een carrière van 25 jaar cliënten bijstaan. Nauwelijks een relevante verhouding lijkt me. En dan denk ik ook dat de verwachtingen van sommige cliënten meer debet zijn aan de ontevredenheid dan de inspanningen geleverd door Moszkowicz of zijn kantoor.  Wat is er mis wanneer er in teamverband door verschillende kantoorgenoten een zaak wordt bekeken.

Je vraagt je af of de klagende verwaarloosbare minderheid van cliënten van Moszkowicz niet teleurgesteld is dat hun betaling geen entreekaartje tot de Wondere Wereld van Bram is gebleken. Dat de roem niet een beetje van de glans achterliet, of positief werkte in hun zaak. Fantasie, ongefundeerde hoop en buiten Moszkowicz zelf gewekte verwachtingen zijn evenzeer geloofwaardige motieven voor de klachten. Maar runt Moszkowicz een juridische Efteling of biedt hij de beste juridische bijstand die hij te bieden heeft, met al zijn zittingservaring? Het lijkt me dat laatste. Iets dat Wilders trouwens kan beamen.

Dat de Deken de bekwaamheid van een advocaat afmeet aan cursuspunten, 5 klachten en zijn bereidheid / de mogelijkheid om de Deken ter wille te zijn zegt vee lover de oogkleppen van de orde. De Deken vergaloppeerd zich als hij aangeeft dat Moszkowicz niet capabel is om als advocaat te dienen.

En dan de geheimhoudingsplicht-kwestie. De Deken heeft geen geheimhoudingsplicht. Alles wat aan hem wordt gegeven kan hij zonder repercussie in de openbaarheid brengen. Als Moszkowicz braaf alle gegevens van alle betalingen aan de Deken geeft kan de Officier van Justitie, met de hem ter beschikking staande wettelijke opsporingsmiddelen die gegevens zonder hinder opvragen. En dan zal mr Kemper de laatste zijn om -zonder wettelijke geheimhoudingsplicht of het daaraan verbonden verschoningsrecht- die gegevens van cliënten  te beschermen. In Buitenhof gaf de Deken blijk van de warme banden met OM en Politie. Ja bij de Deken zijn je gegevens wel veilig.

Dat Moszkowicz weinig op heeft met het verplichte lidmaatschap van de Orde is een bekend gegeven. En geef hem eens ongelijk. Jaar na jaar wordt het vrije beroep, de laatste verdedigingslinie van de rechtstaat, onvrijer gemaakt. Vele advocaten zijn al geringeloord door de Raad voor Rechtsbijstand, met een pakket aan eisen waarbij de bureaucratie toeneemt per dag,  en moeten daarnaast ook de algemene richtlijnen van de Orde volgen.

Dat Moszkowicz dus al jaren botst met diezelfde Orde (met de ene Deken wat meer dan de andere) is ook wel bekend, maar dat deze Deken in zijn aanval zich zo richt op de persoon van Moszkowicz, er op gebrand lijkt om hem -hoe geserreerd ook- persoonlijk de das om te doen, is ‘uncalled for’.

Dat het een vete is blijkt wel uit het feit dat zelfs de advocaat van Moszkowicz verweten werd een rare beroepsopvatting te hebben toen hij aangaf geen kennis te hebben willen nemen van de cliënt informatie in het dossier omdat deze onder de geheimhoudingsplicht van Moszkowicz viel. Waaruit moge blijken dat deze Deken überhaupt kaas heeft gegeten van de rol van advocaat in het strafrecht? Nou niet uit zijn houding in deze procedure!

Wordt vervolgd.

onder andere dus door Leon De Winter  http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3321713/2012/09/25/Leon-de-Winter-De-deken-heeft-Bram-Moszkowicz-retorisch-verkracht.dhtml

Advertisements

Juridisch Loket Lelystad gemakzucht kost minvermogenden 51 euro


Tja, nou is het zo dat ik vanaf oktober Lelystad zal verlaten en mijn kantoor elders zal voortzetten, en het gezegde luidt: “Na ons de zondvloed…”

Maar zo zit ondergetekende nou net nioet in elkaar. Na weer een doorverwijzing te hebben gekregen van het Juridisch Loket verbaasde me het in het geheel niet dat het een doorverwijzingsformulier betrof van het loket  Zutphen en niet van Lelystad.

De betrokken klant gaf aan naar het algemene nummer te hebben gebeld (hij woont overigens in Lelystad) en toen terechtgekomen te zijn bij Zuthpen omdat Lelystad niet opnam. (het verhaal wat alle doorverwezen cliënten vertellen)

Zoals eerder al schreef heb ik in de vijf jaar die ik in Lelystad kantoor heb gehouden maximaal 5 doorverwijzingen van het Loket te Lelystad gehad, en allen in de eerste twee jaar. Dat is op zich niet erg want er is werk zat. Maar wat steeds vaker opviel was dat ons inloopspreekuur vol stroomde met mensen die problemen hadden op velerlei rechtsgebieden die we vaak zelf niet konden helpen vanwege het feit dat we die zaken niet doen. Vele echtscheidingszaken kwamen zo bijvoorbeeld binnen, terwijl ook het Loket heel goed weet (door het men afgesloten verwijsarrangement) welke rechtsgebieden we wel en niet behandelen. Die inloopzaken verwezen we dan braaf door naar ons bekende advocaten in de buurt. We ded en het werk van het Juridisch Loket Lelystad hoort te doen. Tientallen en tientallen malen hebben we zo mensen aan passende rechtsbijstand geholpen, pro bono overigens. Opvallend was dat al die mensen een lijstje met inloopspreekuren van Lelystadse kantoren bij zich hadden. Dat lijstje kwam van het Juridisch Loket Lelystad antwoordde men desgevraagd.

Mensen met een doorverwijzingsklare en dringende (echtscheidings)zaken werden dus met een lijstje van inloopspreekuren weer weggebonjourd terwijl ze met hun rechts-/hulpvraag bij het Juridisch Loket hier achter ons kantoor hebben aangeklopt.

Waarom maak je je daar nou zo druk om, zou je denken.

Nou, de werkwijze, je zelfs het bestaansrecht van het Juridisch Loket is het adequaat doorverwijzen van rechtszoekenden naar die vorm van (juridische) hulpverlening die men nodig heeft. De overheid heeft de bureaus voor rechtshulp opgeheven en deze loketten ervoor in de plaats laten komen.

Sommige juridische problemen horen door het loket zelf opgelost te worden doormiddel van het meegeven of versturen van een modelbrief of het verstrekken van advies. Bij Recht in de Regio werkt dat precies zoals het moet. Na het verlaten van het adviesgesprek weten mensen waar ze aan toe zijn hebben ze tips of een duidelijke doorverwijzing naar een rechtsbijstandverlener in hun zaak, en kunnen ze een aanvang maken met het oplossen van hun problemen.

Vele loketten in het land werken zo. Van verschillende collega-advocaten in den lande begrijp ik dat het allemaal prima verloopt en middels doorverwijzingen op de door de advocaat opgegeven rechtsgebieden er keurig met verwijsbericht per mail wordt doorverwezen.

Het Juridisch Loket Lelystad lijkt dat te veel moeite te vinden. Dat is niet alleen nodeloos ingewikkeld voor de rechtzoekende en de advocaat die inloopspreekuur houdt uit idealisme, maar het scheelt de rechtzoekende ook geld.

Wanneer je namelijk doorverwezen wordt door het Juridisch Loket aan een advocaat kun je van de Raad voor Rechtsbijstand een korting van €51 euro bedingen op de eigen bijdrage die de advocaat verplicht is je in rekening te brengen.

Voor alle minvermogenden is dit een behoorlijke hoeveelheid geld. Door het alleen maar uitdelen van lijstjes met alle inloopspreekuren loopt de rechtzoekende -als hij eenmaal een gespecialiseerde advocaat gevonden heeft- dus ook nog geld mis. Ten onrechte. Advocaten zijn verplicht de eigen bijdragen zoals opgelegd door de Raad voor Rechtsbijstand volledig te innen.

In een blog van februari dit jaar, een eerder telefonisch heb ik gepoogd dit aan de kaak te stellen. Geen enkele reactie van het Lelystadse Loket, en zeker geen verandering in hun doorverwijs beleid. Vandaag heb ik nog maar een drietal keren de telefoon gepakt. De eerste keer was lelystad bezet, ik werd doorgeschakeld naar een medewerkster van Amsterdam die mij naar toestellen in Lelystad door te zetten, de toestellen werden niet opgenomen. Tweede maal, doorverbonden naar Almelo, en de derde keer heb ik maar niet eens de moeite gedaan een van de wel hardwerkende medewerkers van een der Juridische Loketten in den lande te storen. laat hen doen waar ze goed in zijn. Doorverwijzen.

Zou iemand van het hoofdkantoor wellicht een keer de tijd kunnen vinden even serieus naar dit probleem te kijken?

krom maken wat recht is….


Daar waar macht is, verwordt recht tot verhulling van onrecht. Onrecht, het krom maken wat recht is, het verdraaien wat niet rechtens is, totdat het toch juridisch heilig verklaard kan worden, dat is wat juristen, indachtig het belang dat ze voorstaan, doen. Alle juristen? Veel juristen. Het zijn de spindoctors van het recht.

Voor alle belangen? Voor veel belangen. Het recht is vaak een middel om een vooropgezet doel te bereiken en niet het uitganspunt voor hoogstaande redeneringen die de leek en de eerstejaarsrechtenstudent er in zien. Een cynisme dat ingebakken raakt in vrijwel alle juristen in de praktijk die dagelkijks zien hoe mensen, bedrijven, overheden en rechters in verschillende gevallen teleologisch omgaan met het recht teneinde te formaliseren wat recht, nee wat rechtvaardig, moet zijn.

Het definieren van rechtvaardigheid is dan geen morele kwestie maar een persoonlijke.

De mogelijkheden van het recht gebruik je, maar eigenlijk is alle gebruik misbruik zolang je maar niet op misbruik betrapt kan worden.

Een voorbeeld is de ‘u-bocht constructie’. De politie belt zelf met de CIE of beter met Meld Misdaad Anoniem en maakt de start van een onderzoek oncontroleerbaar. De gemelde informatie kan afkomstig zijn van onrechtmatige bron. Bijvoorbeeld een inkijkoperatie waarvoor geen toestemming is verleend.  Het verhullen van onrecht om dat te bereiken wat in het persoonlijke belang van de leden van dat onderzoeksbelang hebben gemaakt. En dan is er uiteindelijk een Officier van Justitie die al of niet van de domme gehouden, of met verwijzing naar de geldende regels  voor beoordeling van verdedigingsverzoeken (getuigenverzoeken, aanvullende processen-verbaal etc) onderzoek naar die onrechtmatige start van het onderzoek afwijst. Hetgeen dan vaak wordt herhaald door een rechtbank. Het is een ‘fishing expedition’.

Het bestuursrecht staat er bol van. Daar waar meer macht(-sdragers) verzameld (/zijn) dient het recht meer en meer als verhulling van onrecht.

Marginale toetsing, belangenafweging en redelijkheid  dienen meer en meer om overheidsoptreden een goedkeurend predikaat te geven dan om de eenling te beschermen. Je moet een ware Don Quichote zijn om tegen de windmolens te blijven vechten.

Anonieme informatie kan worden gebruikt om verregaande bestuursrechtelijke dwangmiddelen toe te passen. Sluiting van een onderneming lijdt tot omzet verlies en in deze tijden al snel tot faillissement. De fictie dat het gaat om maatregelen en niet om straffen wordt dan gehanteerd om de ogen te kunnen sluiten voor de belangen van onschuldige belanghebbenden die financiele rampspoed over zich afgeroepen zien.

Een voorbeeld? In de gemeente Roosendaal zijn niet alleen alle coffeeshops gesloten maar ook alle theehuizen en bazaars. Vaak op basis van geanonimiseerde en oncontroleerbaar gemaakte informatie. De sluitingen zijn aanvankelijk opgelegd voor de duur van vijf jaar. Niet alleen de eigenaren / exploitanten  van de horeca inrichtingen worden getroffen, nee, ook de igenaren verhuurders van het pand. Die zelfs harder omdat gedurende de sluoting zij het pand ook niet snel aan een ander kunnen  verhuren.

Een ander voorbeeld; op basis van gevaar voor openbare orde wordt twee en een halve week na een geweldsincident een cafe gesloten. Van het voornemen tot sluiting hoort de eigenaar op donderdag. Voor de volgende vrijdag dient hij te reageren op het voornemen om hem diezelfde vrijdag nog te sluiten. Met pijn en moeite vindt hij een advocaat die dat voor hem wil doen. Die vraagt om 2 werkdagen uitstel, hetgeen wordt geweigerd. De advocaat dient een zienswijze in om 13.00 uur op vrijdag. De gemeente wacht en wacht en wacht…. en komt om 16.39 uur met het besluit dat beveelt tot sluiting per 17.00 uur diezelfde dag. Hoewel de advocaat aangegeven heeft een voorlopige voorziening te willen vragen –al voor indiening van de zienswijze en bij indiening ervan- die de sluiting dan vaak zou kunnen opschorten tot het oordeel van de rechter gereed is, denkt men er niet aan het besluit tijdig te nemen. Nee men laat 20 minuten, op een vrijdagmiddag- om het verzoek te doen en de rechtbank te klaten bellen met de gemeente voor opschorting. Dat lukt dus niet om evidente praktische redenen (GEMEENTEAMBTENAREN GAAN OM 16,45 UUR HUN HANDEN WASSEN EN HUN BROODTROMMEL INPAKKEN!)

En dat allemaal met verwijzing naar een noodzaak die gelegen is in een eenmalige gebeurtenis die toien minuten heeft geduiurt en twee weken en vier dagen ligt voor het besluit door de gemeente is geconcipieerd.

Nu zijn dit waarschijnlijk niet de meest schrijnende situaties. Iedereen kent het gesol met (minderjarige) asielzoekers, maar ongewtijfeld zijn er veel meer en ergere voorbeelden.

Het wordt tijd dat alle machtsdragers en de juristen die voor ze werken zich minder met efficientie, doelmatigheid en hun persoonlijke interpretatie van het algemeen belang bezighouden en meer met rechtvaardigheid. Het doel heiligt niet alle middelen.

w.g.,

Don Quichote

Poll: is de wraking van Anker inzake Robert M. terecht?


Lees het artikel in de telegraaf en antwoord met een comment.

http://www.telegraaf.nl/binnenland/11700382/__Advocaat_wraakt_rechtbank__.html

Advocaat en gedragsgericht: update


Eerder blogde ik over een advocaat die mijn cliënt direct, en zonder bericht, over probeerde te nemen. Ik diende een klacht in.
Deze week stond de behandeling gepland voor de raad van discipline.

Na hem een aantal keer gesproken te hebben heeft de betrokken advocaat schriftelijk laten weten fout te zitten. Ik heb daarop vandaag laten weten de klacht in te trekken. Punt gemaakt, dan hoeft er verder geen vervolg aan gegeven te worden.

Politierechterzitting? Neem een advocaat mee!


Nederland schendt verdragsbepalingen nu het niet in staat is om op adequate wijze te voorzien in rechtsbijstand in strafzaken die worden behandeld door de politierechter. als je naar de rechter gaat heb je geen idee dat je je kunt laten bijstaan door een advocaat tegen een minieme eigen bijdrage van vaak slechts 125 euro.

Men gaat uit van minimale en lastig toegankelijk informatie om zodoende de rechtzoekende zoveel mogelijk in het duister te laten tasten. Wat niet weet, wat niet deert lijkt uitgangspunt waar het gaat om de informatievoorziening aan mensen die gedagvaard worden bij de politierechter.

Onder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens  is het recht op rechtsbijstand opgenomen.

En wel  in artikel 6, derde lid, onder c, er zijn dan wel twee eisen om die rechtsbijstand ook kosteloos aangeboden te krijgen a) de betrokkene beschikt niet over voldoende middelen om een raadsman te bekostigen en b) de belangen van een behoorlijke rechtspleging eisen dit.

In het Quaranta-arrest (EHRM 24 mei 1991, appl.no. 12744/87) heeft het Europees hof criteria gegeven waarmee de staat in sommige gevallen die verplichting niet heeft of die verplichting in de uitvoering aan voorwaarden, eisen en regels kan binden. Het gaat dan om:

i) de complexiteit van de zaak;
ii) de straf die de verdachte riskeert en
iii) de mate waarin de verdachte in staat is zichzelf te verdedigen.

Hoewel politierechter zaken meestal niet megazaken zijn, die uitgebreid tv en radio halen zijn die zaken voor betrokken wel degelijk van enorme impact.

De politierechter kan immers straffen opleggen tot  maximaal een jaar, en deze rechter berecht misdrijven.

Mijn persoonlijke ervaring -opgebouwd in een decennium strafrechtadvocatuur- is dat deze zaken gecompliceerder kunnen liggen dan menige mega-zaak, en mijn ervaring is tevens dat de gemiddelde en zelfs de bovengemiddelde verdachte niet of onvoldoende in staat is zichzelf staande te houden in de slangenkuil van het recht.

Iedere woensdag zit ik me dus te verbijten. Waarom? Ik zie dan stromen justitiabelen de rechtbank in lopen met een envelop en hun paspoort in hun hand, als makke schapen naar de bode-balie doorverwezen worden en uiteindelijk -in afwachting van de laatste paar meter naar de slachtbank- eenzaam, alleen en verlaten plaats nemen in de hal.

Men komt voor de zitting van de politierechter. In één of twee zalen houden politierechters zitting en behandelen tot 20 zaken op een dag. Veel verdachten komen niet opdagen. En de meesten komen zonder advocaat. De bode tekent dat op en informeert de rechter. Echter, een zitting met alleen een verdachte verloopt snel, en behoudens uitzonderingen wordt de eis van de Officier gevolgd.

De zittingen zonder een verschenen verdachte gaan nog sneller. Er wordt gecontroleerd of de dagvaarding correct is betekend -lees; of de verdachte kon weten van de zitting- en als dat zo is geeft de officier in een paar zinnen aan wat hij wil met de zaak en de rechter volgt. Binnen enkele minuten is de kans op een andere uitkomst verkeken. Als die verdachte vervolgens ook geen hoger beroep instelt, dan is de zaak met een week of twee in de meeste gevallen onherroepelijk.  En in de zaken waarin rechter niet heeft kunnen vragen of de verdachte bereid en in staat is een werkstraf te aanvaarden kan hij vrij makkelijk een gevangenisstraf opleggen. Ook in de gevalen waar hij normaal enkele uren werkstraf zou geven moet de desbetreffende verdachte naar de gevangenis.

Heel wat ellende komt tot stand op die zittingsdagen. En dat niet alleen in Lelystad maar in heel het land.

Heel af en toe zie je een slimme verdachte binnenkomen. Naast zijn envelop en zijn ID-bewijs heeft hij een advocaat meegenomen.

De advocaat heeft een dossiermap onder de arm en heeft het gevechtstenue al aangetrokken. Boven de toga staat het gezicht vaak op de vastberaden en geruststellende modus.

De advocaat heeft namelijk het dossier opgevraagd, het bestudeerd, verweren geformuleerd en besproken met zijn cliënt hoe de zitting zal verlopen. Hij heeft gevraagd wat hij inschat dat de rechter zal vragen. Hij heeft de zitting al ‘geoefend’ zou je kunnen zeggen.

eerlijk is eerlijk, niet in alle gevallen loont het. Soms valt het oordeel van de rechter niet uit zoals de advocaat hoopte, soms is het dossier waterdicht en kan alleen de schade beperkt worden. Maar ook in het laatste geval heeft de cliënt winst geboekt dor een advocaat het dossier te laten bestuderen. Ook ten aanzien van de strafmaat kan vaak iets bereikt worden wat in het voordeel van cliënt is. In plaats van detentie kan een werkstraf worden verzocht, of een geheel of gedeeltelijk voorwaardelijke straf, een boete die ook nog op verzoek in termijnen kan worden betaald.

In ieder geval ga je goed voorbereid en in veel gevallen gewapend met training en kennis de leeuwenkuil in.

Maar als dat zo is waarom gaan hele volksstammen dan nog zonder advocaat naar de zitting?

De factor onwetendheid is hoofdschuldige. Mensen denken dat een advocaat veel geld kost. Mijn ervaring is dat het overgrote merendeel van de verdachten ruim in aanmerking zou kunnen komen voor toevoeging. Eventueel kan een eigen bijdrage worden opgelegd. Die eigen bijdrage is een eenmalig vast bedrag dat inkomensafhankelijk wordt opgelegd aan de cliënt.

Hier is de tabel voor 2012: http://www.rvr.org/nl/subhome_rz/rechtsbijstandverlener,Inkomensgrenzen.html

Wij hebben deze tabel vrij vaak nodig. Zelfs voor ons is het een hele toer om de juiste tabel te vinden. Deze is verstopt op de website http://www.rvr.org

Als je niets te doen hebt waag eens een poging. trek er wel een tijd voor uit.

Verder is het zorgelijk dat al sinds jaar en dag op de achterkant in een onleesbaar klein lettertype (8 punts) onder een van het dozijn punten vol ingewikkelde juridische informatie verwezen wordt naar een instantie die je een advocaat bezorgd. Pas 2 jaar na het oprichten van het Juridisch Loket wordt men   verwezen naar deze instantie, voor die tijd werd alleen verwezen naar het Bureau Rechtsbijstandvoorziening. Een instantie die ik nooit heb kunnen vinden.

Hoe zou het moeten en kunnen? Bij iedere dagvaarding een folder meesturen van het Juridisch Loket met daarin de informatie waar iemand wat aan heeft. Wat kan een advocaat voor je doen en hoeveel kost het.

Daarna is het de vraag wat het Juridisch Loket doet met jouw hulpvraag. Ik heb eerder beschreven wat de ervaringen zijn met het Juridisch Loket in Lelystad. en dat bied bitter weinig hoop.  https://sanderverheul.wordpress.com/2012/02/27/het-juridisch-loket-lelystad-op-zijn-best-onverschillig/

De conclusie is helder. De Staat heeft er kennelijk onvoldoende belang bij om de rechtzoekende daadwerkelijk te voldoen van de meest adequate rechtsbijstand. dat kost geld, en belangrijker het kost veel geld.

Dat het schenden van het verdrag afgedekt wordt met de schaamlap van de minimale vermelding achterop een dagvaarding is een schande in een land dat zich beroemt op het hebben van de juridische hoofdstad van de wereld.

Ambtelijke onverschilligheid; minderjarigen en hun advocaat


Image

In vervolg op het blog van gisteren nog maar een staaltje van ambtelijke onverschilligheid.

Hier gaat het om de toedeling van de Uithuisplaatsingszaken.

Kinderen die acuut in gevaar verkeren kunnen met een voorlopige machtiging met spoed uit huis worden geplaatst en bij een crisisplek worden ondergebracht. Dat kan wanneer er in de opvoedsituatie dreiging naar het kind toe bestaat of het kind zodanige opvoedkundige of gedragsproblemen heeft dat het onmogelijk thuis te handhaven is.

Aangezien deze minderjarigen vaak op stel en sprong uit huis geplaatst moeten worden en er geen tijd is om af te wachten tot er een rechter een zitting heeft gehouden en alle belanghebbenden heeft gehoord wordt enkele weken na de uithuisplaatsing alsnog getoetst.  Dan worden ouders en vaak ook -waar mogelijk- de minderjarigen zelf gehoord. Daarna volgt de definitieve beslissing.

De minderjarige heeft vaak geen idee wat een advocaat is. En toch moet ook iemand voor zijn positie en rechten opkomen. Iemand ie alleen vanuit zijn belang -rekening houdend met zijn wensen- de rechter adviseert. Dat advies kan afwijken van wat bijvoorbeeld Jeugdzorg adviseert, maar ook van wat ouder graag willen.

De rechtbank zorgt ervoor dat bij een dergelijke uithuisplaatsting de minderjarige een advocaat krijgt toegewezen.

Die advocaat krijgt daarvoor een vergoeding van de Staat.

Soms hebben de minderjarigen ook andere problemen, zoals strafzaken. Vaak is het dan zo dat de advocaat in het strafrechtelijk traject kan proberen het civielrechtelijke traject in de gelijke pas kan krijgen of andersom. Het kan namelijk zo zijn dat zowel de strafrechter maatregelen geboden acht vanuit de strafzaak die de minderjarige moet helpen, terwijl anderzijds ook de civiele rechter een vinger inde pap heeft. De rol van een advocaat is dan een dubbele, die alles overziend de belangen van cliënt zo goed mogelijk moet behartigen.

De rechtbank heeft een speciale afdeling die niet alleen de uithuisplaatsingen verdeelt. Maar ook een afdeling die de strafzaken voor minderjarigen verdeelt.

Uit oogpunt van behoorlijk bestuur zou je mogen denken dat hiervoor beleid is. Weke advocaat gaat welke minderjarige bijstaan?

Daarbij kunnen een aantal criteria een rol spelen:

– de minderjarige heeft er belang bij een kundige  en ervaren advocaat te krijgen die zijn belangen goed kan behartigen en onafhankelijk is van andere partijen.

– de minderjarige heeft er belang bij om een advocaat te krijgen die qua afstand niet te ver van zijn verblijfplaats kantoor houd, dan wel niet te ver bij de rechtbank uit de buurt zit waar zijn zaak behandelt wordt. Dat maakt het makkelijker persoonlijk elkaar te zien en de zaken voor te bereiden.

– de minderjarige die op meerdere momenten met justitie (civiel en strafrechtelijk) in aanraking komt heeft belang bij een zekere continuïteit in de relatie tussen advocaat en minderjarige. Als je iemand langer bijstaat is er meer kennis over de minderjarige dan alleen de papieren werkelijkheid van het dossier. Als je iemand in allerlei soorten problematiek hebt bijgestaan is het makkelijker de rechter te adviseren welke opties er zijn. De gezinsvoogden wisselen elkaar al vaak genoeg af. Kies dezelfde advocaat waar mogelijk.

Deze punten zouden leidend moeten zijn. Ter verzekering van de kunde en ervaring zouden aanvullende bekwaamheidseisen kunnen en moeten gesteld worden waaraan de advocaat moet voldoen.

Die eisen zijn er ook en met de mond belijdt de rechtbank ook de bovenstaande punten als leidend te hanteren waar het gaat om toewijzing van zaken met minderjarigen.

Met de mond. Ik zal uitleggen wat ik daarmee bedoel.

Al sinds 2006 heb ik mij bij de rechtbank aangemeld als zijnde beschikbaar voor uithuisplaatsingen en minderjarigen strafzaken. Ik was al geruime tijd advocaat en had een behoorlijke ervaring opgedaan.

Ik werkte toen met een advocaat die al 7 jaar op die lijst stond en iedere week stond die collega bij de uithuisplaatstingen. Met regelmaat kwamen nieuwe zaken binnen die allen doorn de rechtbank werden toegewezen.

Als je op de dag van de week op de rechtbank verschijnt waar uithuisplaatstingen, ondertoezichtstellingen etc behandeld worden dan zie je daar alltijd dezelfde mensen staan een klein clubje van een drie a vier advocaten die een monopolie lijken te hebben op deze zaken.

Zo af en toe kreeg ik een uithuisplaatsting. In de laatste 5 jaar zijn die zaken op een hand te tellen. Iedere keer als je daar over belt is er een andere uitleg. Soms wordt er gezegd dat er een lijst is en iedere advocaat om en om aan de beurt komt, soms wordt gezegd dat er op postcode van het woonadres  wordt toegewezen en dan is er in het geheel geen lijst of beleid en belt men van wie men denkt dat ze tijd hebben.

Voor een advocaat die het jeugdstrafrecht en de civiele jeugdmaatregelen een warme interesse toedicht is deze gang van zaken teleurstellend. Natuurlijk krijg je je zaken ook wel uit andere bronnen. Over de omzet heb ik niet te klagen. Maar het is wel zonde dat je graag dat specifieke soort zaken zou behandelen en er een onzichtbaar monopolie is dat zelfs zo ver gaat dat de cliënten die je al 3 keer hebt bijgestaan, iedere verlengingszitting aan een ander worden doorverwezen. Uiteindelijk krijg je dan wel weer contact met je cliënt en krijg je het dossier van die advocaat maar het is frustrerend te zien dat er een soort officieus cordon is opgetrokken.

Enigszins moedeloos besloten ik en mijn kantoorgenoot een brief te schrijven na het zoveelste zinloze telefoongesprek. We kregen antwoord terug. Er was geen beleid en er werd gewacht op landelijk beleid. Er was ook geen lijst en de zaken werden verdeeld op mogelijke beschikbaarheid van een advocaat. Lees; iemand die vaak langskwam wordt ook het meest gebeld.

We hebben geantwoord en onze groeven zoals voormeld nader toegelicht en aangeboden één en ander in een gesprek nader toe te lichten. En dacht u dan dat je een uitnodiging krijgt, nee. Sindsdien ook geen Uithuisplaatsing trouwens.

Met de strafzaken voor jeugdigen is het iets beter gesteld. Ondanks het feit dat ook hier geen beleid zal zijn, krijgen we met regelmaat strafzaken, daar zie je dat het postcode principe helpt. Het piep principe trouwens ook. Ik bedoel, als je belt en aangeeft wel beschikbaar te zijn wordt je prompt een week later gebeld. Maar ach, dat is een klein offer voor zaken waarin je als advocaat vaak echt een blijvend verschil kunt helpen maken in een leven dat vaak gevuld is met misère.

En wat moet er dan gebeuren? Beleid. Een half jaar na de laatste brief van ons aan de rechtbank Zwolle, is er behalve geen antwoord ook nooit beleid ontwikkeld of kenbaar gemaakt.

Ik zal niet zover gaan door te zeggen dat het vriendjespolitiek is. Nee, daarvoor heb ik geen bewijzen. Hoewel het zelfs rechtbankpersoneel opvalt dat het ‘wel altijd dezelfden zijn.’

Maar laten we het houden op ambtelijke onverschilligheid. Een term die we niet moeten verwarren met efficiëntie.

Het Juridisch Loket Lelystad: op zijn best onverschillig!


Het Juridisch Loket kwam een jaar of 6 geleden in de plaats voor het  bureau voor rechtshulp. Het was niet alleen een kostenbesparend idee het was ook om de kwaliteit van rechtsbijstandverlening tegen acceptabele kosten te verbeteren.

Ik zat met mijn kantoor in Almere toen de eerste loketten open gingen. Advocaten konden  een arrangement afsluiten met het JL waarin zij aangaven welke rechtsgebieden werden beoefend. Voor sommige rechtsgebieden  diende men ook erkend rechtsbijstandverlener zijn bij de Raad voor rechtsbijstand. Het JL zou dan de rechtzoekenden doorsturen nadat de zaken door hen gefilterd waren op haalbaarheid en noodzaak voor bijstand door een advocaat.

In het voorkomende geval konden medewerkers van het JL het probleem zelf aanpakken of al wat voorwerk doen. Als rechtzoekenden werden doorverwezen dan gebeurde dit naar een met name genoemde advocaat. Die advocaat kreeg per e-mail een bericht waarmee het aanvragen van een toevoeging (een ter dekking van de kosten aan de Staat toe te zenden declaratieformulier) kon worden gevraagd.

Één en ander zou  passender, sneller en gerichter voor rechtsbijstand zorgen en de administratie voor de advocaten aanzienlijk makkelijker maken.  Dat laatste was een bijkomend gevolg maar wel een welkom gevolg.

Vijf jaar gelede verhuisde ik mijn kantoor naar Lelystad. Ook daar is een arrangement afgesloten. In  de eerste anderhalf jaar heb ik nog een twee of drie doorverwijzingen gekregen. Dat wil zeggen, berichten per mail waarin de zaak stond samengevat en berichten waarmee de aanvraag van de passende toevoeging kon worden vergemakkelijkt.

De laatste drie en een half jaar is bij mij, mijn kantoorgenoot en alle ons bekende advocaten opgemerkt dat we niet of nauwelijks meer verwijzingen krijgen. Wel hebben alle advocaten in onze omgeving een gratis inloopspreekuur. De kantoren proberen daarmee laagdrempelig te zijn voorr hen die de wegnaar het JL niet kunnen vinden en toch advies willen.

Het JL heeft dat kennelijk ook ontdekt. Onze inloopspreekuren worden bezocht en vrijwel altijd door klanten die we moeten doorsturen omdat ze of geen zaak hebben of een zaak op het rechtsgebied dat we niet behandelen. Die mensen komen altijd met hetzelfde lijstje binnen.

Een lijstje dat al honderd keer gekopieerd lijkt. Een lijstje afkomstig van het JL. Een beduimeld en suf gekopieerd  lijstje met alle inloopspreekuren.

Niet alleen de rechtzoekende wordt met een gemakzuchtig kluitje in het riet gestuurd maar ook de advocaat moet zijn tijd verdoen aan het aanhoren van soms schrijnende verhalen waar ij zelf niets mee kan. Ik hoor het geduldig aan en probeer die mensen onder te brengen. Heel veel tijd die mij niets dan sadaka oplevert.

Geeft op zich allemaal niet, maar die labbekakkerige, aartsluie, rommel-maar-aan houding ergert me rot. En voorzover u dacht dat het wellicht landelijk beleid was? Nee, dat dek ik niet. Ik en mijn collega hebben de laatste drie jaar wel een 5 tal medlingen gehad hoor. Uit Middelburg, Almelo en Amsterdam.

Als we die loketten bellen blijkt dat de rechtzoekenden zich toch echt niet daar vervoegd hebben. Nee, ze hebben het telefoonnummer gebeld en aangezien Lelystad niet kon beantwoorden werden ze doorgeschakeld naar een ander JL.

Een JL –niet in Lelystad- dat wel doorverwijst, met mail, beschrijving en alles erop en er aan. Ik vraag me af wie er gestationeerd is bij dat JL. ik vraag me af of er nooit gerouleerd wordt.

Dat zou best wel eens mogen. Niet voor mij. Ik ben over een half jaar weer terug in Almere. Nee, roeleer dat personeel zodat alle rechtzoekenden in Lelystad en omgeving op een behoorlijke wijzen worden doorverwezen.

Een terugblik: Schalken, de raadsheer


Tom Schalken heeft zich laten interviewen door De Pers vandaag. een kritisch interview waar hij niet voor wegliep. in de media en in de publieke opinie wordt hij betiteld als fout, lid van het old boys network, linkse regenteske rechter en wordt openlijk gewtijfeld aan zijn juridische kennis.

Laat me dat even een beetje ophelderen. Tom Schalken is -de meningen zo beluisterend- een aimabel mens. Mensen die les van hem hebben gehad herinneren zich een prettige docent met liefde voor het vak. De meeste juristen kennen Schalken van de annotaties en juridische artikelen. Je hoeft het niet met hem eens te zijn, maar vastgesteld mag worden dat Schalken niet zo maar hoogleraar is geworden. Sommige mensen hebben een succesvolle politieke loopbaan waar na afloop daarvan een leerstoel wordt op maat besteld en geleverd. Schalken heeft die verdiend op basis van de zuivere merites van zijn juridisch werk.

Kennelijk was één en ander genoeg reden om hem als raadsheer aan te stellen in 1987. Sinds die tijd heeft Schalken gefunctioneerd zoals van een rechter verwacht mag worden; vlekkeloos.

En dan hebben we het over een ettelijke decennia durende loopbaan.

Voor mij was de beschikking van het Hof aangaande de vervolging van Wilders een verregaand gemotiveerde beschikking. een beschikking waar je het op juridische gronden zowel mee eens als oneens kon zijn. Een ook niet onbelangrijk is dat de beschikking door een rechterlijk college genomen is.
Dat betekend dat voor die beslissing drie raadsheren hebben getekend en volle verantwoordelijkheid dragen. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat deze beschikking alszodanig kan zijn ingegeven door een raadsheer alleen.

Niettemin werd de beschikking in de media direct als controversieel bestempeld. Een verschijnsel van de tijd. Verregaande indiviualisering, afgezet tegen een wildgroei een mediabronnen -die allemaal wat te melden moeten hebben- heeft de macht van de rechter teniet gedaan. Iedereen heeft een mening en de meest verregaande meningen worden het hardste in het rond getoeterd.

Wat had passsend geweest? De constatering dat na deze beschikking de rechter aan de beurt is. De rechter die niet alleen een oordeel over bewezenverklaring en strafbaarheid moet geven, maar zich ook mag uitlaten over de beschikking. dat laatste kan niet spontaan, maar n.a.v. een verweer van de verdediging kan dat wel.

Inmiddels weten e dat het ook zo is gebeurd. Verweer is gevoerd en de rechtbank heeft dat beoordeeld. Geen reden tot niet ontvankelijkheid was daaromtrent het oordeel.

Alle media publicaties, opiniestukken van zelfbenoemde amateurjuristen en opiniemakers, hadden wel tot gevolg dat de storm van kritiek op de beschikking zorgde voor nog een ander onwenselijk neveneffect. Aandacht voor de persoon van de enige bekende raadsheer die de beschikking ondertekende.

Als ware zij helderziend, en in staat het geheim van de raadkamer te doorbreken verklaarden diverse personen, waaronder prof. mr. De Roos de hand van Schalken wel te herkennen in de beschikking.

Ongefundeerd meedeinen op de golven veroorzaakt door de storm van kritiek. Academische broedermoord, en dan niet op basis van inhoud, maar indrukken. Nadat ook een collega-hoogleraar (De Roos) zich had uitgelaten was het ‘open season’.

Nog voor Moszkowicz een schot gelost had in de rechtzaak zelf, was Schalken al aangeschoten wild.

Beetje dom dat deze Schalken dan aanzit aan de dis bij Vertigo. Vertigo, dat woord zal nog wel in zijn hoofd gespookt hebben, gezeten in de getuigenbank, kijkend in de peilloos diepe afgrond waar hij langzaam, en onder toezicht van de rechters, vakkundig ingemanouvreerd werd.

Zijn rol was uitgespeeld en van het op handen zijnde verhoor raakte hij pas lopende het diner op de hoogte. Hij zegt in het interview van De Pers dat hij zich afgevraagd heeft wat te doen, had hij moeten weglopen?
het are beter geweest, beter voor Schalken, maar ook beter voor de uiteindelijke uitkomst en de acceptatie van het vonnis in de zaak Wilders.

Met enige afstand bekeken moet inderdaad worden vastgesteld dat de Rijksrecherche heeft vastgesteld dat van het pogen tot beinvloeding geen sprake was, Jansen zelf heeft gezegd (uiteindelijk want de arabist draaikontte nogal) niet beïnvloed te zijn, en dat ook niet had toegelaten.
Alleen vanwege de wrakingsperikelen (om reden van het niet horen van Jansen die aanwezig was op zitting, een juridische blunder van de eerste rechtbank) en de dreigende nieuwe wrakingsverzoeken, heeft het zover kunnen komen dat Schalken moest getuigen.

Moszkowicz heeft een briljante strategie uitgevoerd. een die naast de juridische inhoud, ook het uitbuiten van ieder procesincident tot doel had.

Het getuigeverhoor, mede vanwege de aanwezigheid van de televisiecamera’s riep een vertekend beeld op. Moszkowicz kreeg de vrije hand de meest irrelevante vragen te stellen, en de intonatie versterkte het showelement.

Dat één en ander nu kennelijk moet leiden tot het beeld dat Schalken een slechte rechter, een slecht jurist is, een manipulatief heerschap, wordt door de feiten niet gedragen, en hij verdient dat dus ook niet.

En als toegift; Schalken betreurt het feit dat deze zaak niet tot aan de Hoge Raad is gekomen. Een principiële uitspraak is gewenst. Het is vreemd dat de Rechtbank Amsterdam -door omstandigheden- zich de rechter in hoogste instantie heeft mogen wanen. En dat met een vonnis dat de kool en de geit spaart.

het interview… http://www.depers.nl/mobile/detail.aspx?id=581636

zwijgen is goud…


“U bent verdachte en  u hebt het recht te zwijgen op vragen die wij u stellen. ”

Dat zinnetje is één van de vele voorboden voor een hoop vervelende gebeurtenissen. Het kan gaan om een bagatel delict of om een serieuze verdenking van een ernstig strafbaar feit, maar deze mededeling betekend overwegend slecht nieuws.

Overwegend want er is een belangrijk voordeel, een recht dat bijna altijd in je voordeel werkt mits goed toegepast.

Waarom is dat zwijgrecht er en wat is het nut daarvan?

Het zwijgrecht is een recht dat gebaseerd is op het principe dat je niet hoeft mee te werken aan je eigen veroordeling. In plechtig Latijn heet het dan nemo tenetur prodere se ipsum

Het nut ervan is dat je niet gedwongen kunt worden tot uitlatingen waar je slechter van wordt, het is de voorbode van het verbod op het uitoefenen van ongeoorloofde druk.

Bewijsrechtelijk heeft het tot gevolg dat de verklaring van de verdachte zelf in ieder geval niet in het vonnis wordt gebruikt om een feit bewezen te verklaren. Dat maakt dat de rechter zal moeten onderzoeken of er ander bewijs is.

Het kan dus in het voordeel zijn van een schuldige cliënt die zijn straf wil ontlopen maar evengoed van de onschuldige cliënt die het risico loopt, in de zenuwen, of onder druk van detentie de verkeerde bewoordingen te gebruiken die ook belastend kunnen worden uitgelegd.

Bij ieder piket bezoek waar het gaat om de vraag of iemand moet zwijgen vertel ik hetzelfde.

“Je hebt drie keuzes:

1 Je kunt liegen, iets anders vertelen dan de waarheid, maar als je erop wordt betrapt is een leugen extra bewijs van schuld.

2 Je kunt de waarheid vertellen, hopen dat je geloofd wordt en hopen dat je woorden op papier komen zoals je ze bedoeld hebt, hetgeen vaak anders loopt.

3 Je kunt zwijgen, dan kan niets wat je zegt bijdragen aan het bewijs en laat je het aan politie en justitie over om bewijs te verzamelen.”

Het zal niet verbazen dat in veel zaken, we hebben het over de ernstiger strafzaken, er gekozen wordt voor het zwijgrecht.

Maar in heel uitzonderlijke gevallen is het zwijgrecht gegarandeerd nadelig. Het meest kenmerkende  voorbeeld is het aangetroffen DNA dat als spoor van een dader kan worden aangemerkt. Een pet met een haar erin achtergelaten door een overvaller. In het geval het DNA van de haar overeenkomt met het DNA van de verdachte dan zal die moeten uitleggen hoe de haar er komt. Doet hij dat niet, dan mag het gebrek aan verklaring hem tegengeworpen worden en levert dat een flinke bijdrage aan een bewezenverklaring. Maar er is tijd en mogelijkheid genoeg voor verklaren op een zelfgekozen moment.

Zwijgen is moeilijker dan je denkt. Probeer tijdens een ruzie met je partner maar eens je mond te houden. Een verhoor kan, afhankelijk van uw partner natuurlijk, vele malen heftiger zijn.

Er wordt aan je getrokken, er wordt gedreigd met hoge straffen, met de omstandigheden in de gevangenis,  er wordt geschreeuwd, er wordt verteld dat je advocaat dom, is er zijn honderden tactieken  om een verdachte zodanig in de war te brengen dat hij het zwijgrecht laat varen.

Soms beginnen verhorende verbalisanten met een gesprekje over de voetbalwedstrijd en is een volgende vraag waar je dan was tijdens die wedstrijd, de grens tussen koetjes  en kalfjes  en een strafrechtelijk relevant verhoor is dun, zo dun dat je op alles beter je mond kunt houden.

Het moment van het afleggen van een verklaring kan de verdachte zelf kiezen, bij de politie, bij de rechter-commissaris of op zitting. Er is dus geen haast ook al wil men dat je aan je verstand peuteren.

En laten we wel wezen, de enige manier om verbalisanten echt dwars te zitten is om je mond te houden. Ik was eens aanwezig bij een verhoor van een Colombiaanse schone. Twee breedgeschouderde mannen van de Koninklijke Marechaussee wilde wat antwoorden in een grote drugszaak. Ik had een gesprekje met cliënte voor het verhoor. Ik heb haar hetzelfde verteld als wat ik hiervoor uiteenzette. Ze vatte het zwijgen letterlijk op. Een vol uur lang werden de kleerkasten steeds roder en glimlachte cliënte steeds breder. Nooit zag ik een charmantere manier om dienders dwars te zitten.

Moet je nou echt altijd je mond houden tot je een advocaat gesproken hebt? Is dat altijd de veiligste oplossing? Nee, in één geval is dat anders, als je jezelf verdedigd hebt en je wilt beroepen op noodweer moet je (onmiddellijk na contact met een strafrechtadvocaat ) verklaren over de omstandigheden waar je je later op wilt beroepen. Doe je dat laat in de strafprocedure dan is het voor de rechter vaak minder geloofwaardig.

Onder politieagenten en Officieren van Justitie wordt er smakelijk gelachen om het begrip zwijgplicht. Deze term verwijst naar de manier waarop advocaten hun cliënten vaak zeer stevig  ‘aanraden’ gebruik te maken van hun zwijgrecht.  Er zullen advocaten zijn die dat doen, de andere kant van de medaille is dat de Politie honderden manieren uitgedacht heeft om verklaringen te ontlokken die u beter niet kunt afleggen.

Zoals ook in het normale leven, kan het lonen je mond te leren houden. een les die sommige getuigen in het Wilders proces ter harte hadden kunnen nemen. en als je antwoord -bijvoorbeeld omdat de getuige geen zwijgrecht heeft- doe het kort en bondig. maar over dat laatste later mee.