Meldpunt Overlast Polen, PVV stelt MOP in…


“Meldpunt overlastgevende Polen, goedemorgen met Rachid, kan ik u helpen?”

“Ja, met meneer Agema uit Balk. Ik woon aan de Meerweg in Balk en ik wilde u toch maar meteen een melding doen. Maar even wat anders heet jij Rachiiiieed ?”

“Ja meneer, maar we werken in een callcenter dat de opdracht heeft gekregen van de PVV voor het bemannen van het meldpunt en de autochtonen en  westerse allochtonen waren op, dus mocht ik meedoen. Maar als u het fijner vind mag u me wel Paul noemen hoor. Die naam gebruik ik als ik  colporteer voor de Nederlandse Energie Maatschappij.”

“Ik noem je Tjerk, ik ga de verhollandisering van Nederland graag tegen.  Maar goed, ik bel over de Polen.”

“Ik heb drie weken geleden een paar Polen ingehuurd om mijn schuurtje te schilderen. Je weet wel Tjerk, één keer in de drie jaar moet je het Fryske groen weer een nieuw laagje geven en die schilderbedrijven vragen een godsvermogen. Dus ik zag een paar Polen staan op een camping bij mijn zwager Tjedde en die heb ik toen gevraagd te schilderen. Ik zou ze een heel royaal uurloon van € 2,50-, en ze zouden met zijn drieën gaan schilderen. Afijn, om een lang verhaal kort te maken zij schilderen en ze deden het nog knap ook…”

“Maar wat is het probleem dan meneer Agema?”

“Dat zal ik je vertellen, Tjerk. Toen ze klaar waren zei ik dat ik eerst wilde wachten tot alles droog was en dan zou ik naar de bank gaan om het geld te pinnen. Maar toen het droog was was het al donker dus ik zei dat het dan de volgende ochtend zou worden.”

“Ze zetten hun bus neer en maakten een kampvuur en al snel kwamen de kratten bier uit het busje. ”

“OK, het kampvuur…. Dat is het probleem. Ik zal het note….”

“Nee, dat is het niet, dat kampvuur is geen probleem, ze staken alleen wat oud sprokkelhout aan, geen probleem.”

“Maar wat is het probleem dan, meneer Agema?”

“Nou dat was er pas vanochtend. Toen ik wakker werd, zette ik mijn bezem klaar om sneeuw van het ijs te vegen, Alle beetjes helpen he? De Elfstedentocht moet doorgaan en ik wilde mijn steentje bijdragen.”

“Ik liep naar buiten stonden die zes Polen daar een beetje op het ijs te urineren. Ze hebben een wak van 2 meter doorsnee bij elkaar geplast, vandalen, Hunnen, barbaren, criminelen….. Ophangen moeten ze ze…. Allemaal! Een beetje de Nederlandse tradities onteren en dan nog een stukje Fryske trots ook! Schande!   Noteer je dat allemaal Tjerk?”

“Ja meneer Agema, ik heb het genoteerd. Wak geplast op Elfstedenroute. Verder nog iets? ”

 

“Ja, wil jij zorgen dat je de groeten doet aan mijn nicht Fleur? Toen ik haar vertelde van die Polen vroeg ze of ik al betaald had voor het schilderwerk, ik zei nee, toen zei ze wacht nog een dagje en bel dit nummer, dan bespaar je je geld…. Dat was een prima tip.”

“Nou bedankt he Tjerk! Tot sprekens, jongen.”

“Beslama meneer de Vries!”

“Rachid klikte in het opmerkingenveld: en toetste Ctr, en tegelijk A, en daarna delete.”

“Weg was de narigheid van meneer De Vries. Kon je maar even het haatdragende gedachtengoed uit een PVV’er halen.”

Advertisements

En de wereld beefde…


Een oude mannen hand bewoog heen en weer. De hand bewoog bedachtzaam. De pink was getooid met een zegelring. Een octopus was te ontwaren, hoewel het door de voortdurende beweging van de hand niet makkelijk was.  Een wit gesteven dubbel manchet was versierd met een smaakvol uitgekozen manchetknoop in de vorm van een passer en winkelhaak.

Over de witte vacht van de Perzische kater bewoog de hand met een bijna hypnotiserend ritme. De kat met opvallend blauwe ogen leek het niet onaangenaam te vinden maar bleef alert de wereld in kijken.

Op het grote bureau rinkelde een telefoon.  De hand reikte naar de telefoon en er werd opgenomen.

“Ja.” Klonk het kort en afgemeten.

“Meneer, onze man in Somalië heeft gebeld, het loopt niet zoals gepland”

“Haal hem daar weg, en gebruik een veilig communicatiemidde om hem de laatste exit-instructies te geven.”

“goed meneer.”

De hand legde de telefoon neer.

De telefoon rinkelde vrijwel onmiddellijk weer

De hand zweefde nog boven de hoorn en zonder verdere aarzeling nam de hand de hoorn weer van de haak. Een stem sprak aan de andere kant.

“Meneer, onze man in Damascus geeft aan dat de situatie in  Syrië met de dag verergert, hij vraagt zich af of u niet middelen heeft de situatie te modereren. Onze belangen zijn direct in gevaar wanneer escalatie verder doorzet”

“Zeg hem af te wachten, ik neem maatregelen.”

“Wat voor maatregelen kan ik hem zeggen wanneer hij er naar vraagt”

“Zeg hem dat ik alles in het werk stel…”

“Wanneer kan hij uw stappen tegemoet zien?

“Zeer binnenkort, binnen het uur zelfs”

De hand legde de hoorn neer.

Het was geen sinecure leiding te geven aan een organisatie zoals deze. Hij was wetenschapper in hart en nieren. Hij was het nog steeds. Toch was hij geroepen om aan te sturen, te beslissen, daadkrachtig te zijn, belangen af te wegen. En al die verantwoordelijkheid zag toe op beslissingen door hem te nemen, die gevolgen hadden voor duizenden, nee miljoenen levens.

Hij onderschatte zijn invloed niet, en ieder die dat wel deed zou het bezuren. Sterker, ze hadden het al bezuurd.

Hij was enkele minuten verwijderd van de uitvoering van zijn plan. De wereld zou op zijn grondvesten beven. Niets zou meer hetzelfde zijn. Een enkel woord van hem ….

De kat zette zijn nagels in zijn vlees, stond iets op en probeerde een nest te maken van zijn zorgvuldig gesteven pantalon. De geringde hand sloeg het beest met een flinke klap van zijn schoot. “Weg jij!” riep de kalende man, die eigenaar was van de hand.

Zichtbaar geschrokken sprong het beest weg en vluchtte achter het Chesterfieldbankstel weg. Bevend bleef het beest op zijn plek, ieder moment rekenend op een nieuwe aanval….

Bezie de kat, hoe hij wegsprong en sidderde voor de macht van mijn hand! Bezie de macht van mijn enkele woord. Nu nog slechts een kat, straks de Wereld…

Beven zullen ze!

De kale man bemerkte dat er een kleine druppel kwijl zijn mondhoek verliet. Hij pakte zijn witte zakdoek, en veegde het kwijlspoor net op tijd weg, nog voor de druppel van zijn zwakke kaaklijn op zijn grijze pak kon vallen.

Hij bekeek zijn hand met de zakdoek. Hij zag de ring met de Octopus, voor hem het teken van heerschappij vanuit het verborgene, en bedacht hoe het straks zou zijn als het een feit was.

Als de wereld aan zijn voeten zou liggen, hij kon het bijna proven, de smaak van geluk. Hij moest oppassen, hij voelde dat zijn mond zich vulde met water. Het stond hem aan de lippen, oppassen dadelijk kwijl je weer, en nu kon het ieder moment gebeuren….

Een klop op de deur.

“Enter!”

Een hoofd stak om de deur.

“Are you ready, your Excellency?”

Wat genoot hij van die titel…. Your Excellency…. En bracht de zakdoek opnieuw naar zijn mondhoek, trok een ernstig gezicht en zei:

“I most certainly am.”

Hij liep door lange gangen, en kwam uit in een grote zaal.

Een stem schalde door de microfoon:

“Members of the General Assembly, I have the honor to present to you, the Minister of Foreign Affairs of the Kingdom of the Netherlands professor Uri Rosenthal.”

weg uit het dorp


Ik heb een hekel aan dorpen.

Voor sommigen zal het onbegrijpelijk zijn, maar ik heb een hartgrondige hekel aan dorpen.

Het zijn kleine gevangenissen, vergelijkbaar met de penitentiaire inrichtingen met een open regime. Binnen marges ben je vrij maar nooit helemaal. Het zijn plaatsen die lichaam en geest beperken. Die de omgeving prikkelarm houden, opdat denken niet nodig is.

Het geeft een gevoel van geborgenheid, maar dat is de  schijn  die opgeroepen wordt doordat het zo vertrouwd aanvoelt. Maar vertrouwd is niet altijd goed. Vertrouwd is vaak een gebrek aan kennis van wat anders is. Wat vertrouwd is houdt je af van het ontdekken van wat beter is.

Wat de boer niet kent vreet hij niet. Hij vreet het niet, hij kent het niet, en kiest ervoor er geen kennis mee te maken.

Dorpen, waar bijna iedereen, iedereen kent.  Waar een trip naar de supermarkt veel weg krijgt van een twitter tijdlijn. Iedereen komt voorbij en uit beleefdheid zeg je tegen allen wat aardigs. Het verschil is dat Twitter uit kan. Op weg naar de supermarkt is er geen keuze.

Daar komt Mien Hartkramp aan, met licht waggelende gang, omdat haar natuurlijke vrouwelijke gratie gehinderd wordt door een lichaamsbouw die aan Rita Verdonk doet denken.  Vrijwilligster voor het plaatselijke Rode Kruis, zo doet ze bewust wat terug voor haar bijstandsuitkering. Ze verdient respect daarvoor. Voor het laatst begeerd door een man die haar niet veel later zo veel pijn heeft gedaan dat ze sindsdien al 20 jaar slechts liefde vraagt van de Amstel Brouwerij.

Vierentwintig keer troost,verpakt in een mooi handzaam krat,  in flesdosis bijeengebracht. Een vorm van betaalde liefde, een illusie dus. Een lief mens, een goed mens, een  door het leven geslagen mens zonder kwade bedoelingen, maar moet ik er iedere dag mee keuvelen?

Liever niet.

Dus je versnelt je pas, klooit wat met de blackberry, stiekem hopend dat je gebeld wordt, en dan stuitert met donderend geraas het krat Amstel van het karretje van Mien naar beneden.

De vloeibare liefde, met bittere afdronk, is ongeschonden. Enkele doseringen rollen over de stoep. En hoe graag je ook doorloopt, denkend dat je als moslim moeilijk flesjes bier kan oprapen, wint de helpende mens het van je en je raapt het op.

“Nou, kom jij even van pas… Goeiemorgen buurman…”, kirt Mien. Haar ogen verraden dat ze blijer is met de mogelijkheid een gesprek aan te knopen, dan met de opgeraapte noodrantsoenen hartstocht.

”Goedemorgen, buurvrouw, zal ik ze in het krat doen? Ik heb nogal haast dus als u het niet….” En voor je je zin af kan maken dendert de goederentrein van de eenzaamheid dwars door de voorgevel van de voorgewende haast.

“Je bent laat, anders doe je op zaterdag veel vroeger je boodschappen. Maar je was ook laat thuis gisteren.”

Inderdaad, ik ben meestal vroeger maar om u te ontlopen dacht ik wat later te gaan……. NEEEE, dat ga je niet zeggen. En ja, ik was laat thuis, dat heet een reunie, nou ja, reunie…. Blijven hangen in een gezelschap van mensen met wie je eens een ongeneeslijke post puberale ontdekkingsbehoefte deelde. Een groep mensen met wie je na 10 jaar niet zo gek veel meer deelt dan goede herinneringen, en een curieuze voorliefde voor een bepaald automerk. Eigenlijk was die hele reunie een wedstrijd hindernis lopen. Niet mogen struikelen over de verschillen. De inmiddels tussen ons gapende afgronden, gigantische verschillen die geschapen waren door jarenlange inslijting van verschillend gekozen levenspaden.

‘’Ja, er was een feestje van mijn studievereniging en het werd laat…, maar ik moet echt…..”

En het volgende saldo werd afgevuurd, bijna wanhopig op zoek naar een onderwerp om een onafwendbaar einde aan het sociale treffen te vermijden “ En?…. Heb je het gehoord? ….. Op de plek van het Sint Jozef klooster komt een moskee, dat is toch vreselijk… Het was zo’n mooi klooster en nu komt er zo een suikertaart met minaret, voor je het weet koop je hier op het dorp alleen nog halal vlees, zoals bij mijn zus in Almere-Stad. Een en al buitenlandse slagers, als paddestoelen schieten ze uit de grond, eerst een moskee, dan tien slagers en nog even en we hebben allemaal een burka.”

”Sorry buurvrouw, ik heb echt geen tijd, ik ga boodschappen doen en vanmiddag ga ik naar een besnijdenisfeest, van de jongste zoon van de imam,  en als het lukt ga ik ook nog even langs de moskee, om daar maghreb te bidden. B’slemaaah….”

Ziet u het voor zich, ik wel…

Nee, een dorp gaat niets voor mij zijn. Ik ben er al meer dan 25 jaar weg, en je moet niet op je schreden terugkeren. En zeker niet als die schreden je ongetwijfeld niet zo maar hebben weggeleid van het dorp. voor alles is een reden en voor het wegtrekken uit een dorp zijn er vele.

Opvallend was dat de PVV vooral ook steun had in die gebieden waar nauwelijks allochtonen wonen. Wat de boer niet kent vreet ie niet, terwijl mijn moeder altijd zei dat je alles een keer geprobeerd moet hebben…

hoewel, toen ik meldde te gaan trouwen met een Marokkaanse vrouw…. Maar goed, uiteindelijk leerde verandering van spijs ook mijn moeder eten… Dus verbreed de horizon!

We zijn een raar en tegenstrijdig volk dat er alleen beter van wordt als we willen ontdekken en ons niet terugtrekken in een dorp, of een andere zelfgekozen schuilplaats.

Brekend!: Opgelicht!! maakt uitzending over Geert ‘doe es effe normaal’ W.


“Goedenavond, mijn naam is Antoinette Nertsenberg en vanavond wijden we een hele uitzending aan de praktijken van Geert W. Een onlangs op dramatische wijze ontmaskerde politieke charlatan die meer dan anderhalf miljoen mensen Nederlanders politiek pootje heeft gelicht.

In de studio hebben we een aantal gedupeerden die we straks aan het woord laten.

Maar eerst even een korte samenvatting van de feiten. Wie is Geert W. en wat heeft hij gedaan.”

Reportage wordt ingezet, en de voice over vertelt:

“Vanaf 2006 richt Geert W. een partij op die snel aan aanhang en omvang wint. Een partij die een aantal speerpunten heeft, met als allerbelangrijkste punt de veiligheid van de samenleving en het bieden van verzet tegen wat Geert W. de islamisering van de Nederlandse samenleving noemt.

Naast deze standpunten ontwikkeld de partij voor de vrijheid een aantal sociaal economische stellingen.

Zo belooft Geert W de mensen voor de verkiezingen, o.a.:

-10000 extra mensen in de zorg

-AOW leeftijd blijft 65

-inzet voor mensen in sociale huurwoningen

-Aanpak van de graaimentaliteit

-Henk en Ingrid krijgen niet de rekening van de crisis die veroorzaakt is door banken

In de APB werd -en passant- wel heel duidelijk dat de PVV nietwaar maakt wat het beloofd. En erger nog, met een oude zakkenrollertruc werd dat succesvol gemaskeerd. Door onfatsoenlijke scheldkanonnades wist meester-goochelaar Geert W. vakkundig de aandacht af te leiden van wat er eigenlijk gebeurde. Henk en Ingrid werden voor duizenden euro’s per jaar armer gemaakt”

Einde reportage.  Antoinette komt in beeld en staat bij het publiek:

“Ja, en in de studio vanavond zijn Henk en Ingrid te gast. Meneer Henk, wat was uw eerste indruk van Geert W.?”

“Nou ik dach da we een eerlijke politicus hadden getroffen. Een kerel met het hart op de juiste ploats zeg moar. Ik dch, die goat het voar ons, de gewoone man opnemuh. Doe komp voor ons op, want de rest van da Haagse zooitje is toch nooit nie te vertrouwe.”

“Meneer Henk, wat sprak u nou zo in Geert W. aan?”

Nou, de harde aanpak van al dat Marokkaanse tuig. Ik heb altijd al gezegd dat we de mariniers dr een keer op los moestuh loaten. Dan zouden ze wel anders piepen. En hij zei wat ik dacht. En hij zou die haatbaarden in hun soepjurk van die moskee om de hoek eens aanpakken, dat tuig, iedere vrijdag moet ik een plak zoeken om mijn Opel Astra neer te zetten, omdat hullie een beetje willen bidden…”

Goed, en u Ingrid, wat was uw reden om met Geert W. in zee te gaan?” vroeg Antoinette aan de vrouw naast Henk, die tot dan toe had gepoogd te flirten met een camera, waarvan het rode lampje niet aanstond. De vrouw verstijfde, begon te plukken aan de bolletjes op haar panter legging, en sprak:

“Ik vond het een leuke gozert. Hij lachtte stout en gaf me toch het gevoel dat we hem konden vertrouwen, Hij was zoals ons… Hij gaf om onze belangen, hij zou de sociale huurders steunen, onze wijken zouden we terugkrijgen, net wat Henk net zei. We zouden 10.000 meer agenten krijgen, doar zat ik nie zo op te wachten, dan zou Henk alleen maar meer boetes krijgen… Maar ze zouden ze volgens ons vooral inzetten om die bontkroagjes in de knie te schieten dus, dan mag het wel eens tijd wezen ja. We zouden het niet slechter krijgen want hij ging de crisis verhalen op de dieven, die bankdirecteuren met hun rijke PC-madammen. Hij was mijn  held.”

“Hoe bent u er achter gekomen dat u eigenlijk belazerd bent door Geert W.?”, vroeg de bijna Wilders-blonde presentatrice.

“Op een avond waren we aan het zappen, ik weet nooit zo goed waar ik naar moest kijken voor ik in slaap val. En toen kwam ik langs  Pauw en Witteman en toen zag ik die Cohen. Normaal kijk ik nie naar die ingewikkelde proatprogramma’s moar ik wou wel effe zien wat die Poedel te zeggen had. Links lullen en rechts vullen, dat denk ik meestal als die gast zie… Een opeens was ik met stomheid geslagen. Hij vertelde wat er eigenluk ech was gebeurd bij de Algemene Politie Vernauwingen, of hoe dat ook heet…” Ingrid keek vragend naar Henk die snel wegkeek.

U bedoeld de Algemene Politieke beschouwingen…” corrigeerde Antoinette Ingrid goedbedoeld.

“Ja, …die ja, … dat zei ik toch,” reageerde Ingrid, “Ik ben niet dom of zo, en ik ben ook niet doof … ik heet geen Fatima, en ik heb ook geen kopvod over mn oren of zo… ik heb wel niet zo veel diploma’s of zo maar weet ech wel hoe dat heet, die dinges, die ABN of zo…” uit nijd versnelde het tempo waarin Ingrid op de kauwgom in haar mond kauwde. Van modus herkauwen versnelde tot ze merkte dat het pijn begon te doen aan haar overigens puik getrainde kaakspieren.

“Zo bedoelde ik het niet, ik heb u vast niet goed begrepen” Glimlachte Antoinette zalvend…

“Oh, nou ga je zeggen dat ik geen goed Nederlands spreek of zo… ik heb geen inbergeringscursus nodig hoor… misschien mot jij je oren effe laten uitspuituh….. Maar goed, die Cohen, zei dus dat alles maar een afleiding was, die hele scheldpartij van Geert W. Om ons te laten denken dat  de PVV deed wat ze ons beloofden. Dat Geert W. zo wilde voorkomen dat uit zou komen dat ie allen maatregelen steunt om ons te laten naaien door die VVD en dat CDA.”

“Dat moet een schok voor u zijn geweest.” Probeerde Antoinette zo invoelend mogelijk te zeggen.

“Zekers, zekers,” hervat henk, ” we hebben dr de hele nacht helgaar nie van kenne slapen… en de volgende ochtend wilden we er aangifte van doen…”

“En heeft u al aangifte gedaan? Wat zei de politie? ” sprong Antoinette gretig in op die uitlating, een uitlating die meestal toewerkte aan een climax, een climax in een zin die meestal eindigde met “en ik hoop dat uit zijn verdiende straf krijgt en dat anderen voor hem gewaarschuwd worden.” Meestal, maar dit keer niet.

“Nou, ….” Stamelde Ingrid nadat ze had gemerkt dat henk er zelf dus niks over zou zeggen: “We hebben geen aangifte kenne doen want Henk, he, die heb een probleempje…. Hij is bang dat ie gelijk aangehouden wordt omdat ie al 2 jaar zn boetes nie betaald.”

De camera wisselt van angle en we zien een zich herpakkende Antoinette.

“Natuurlijk hebben we ook geprobeerd om Geert W. om een reactie te vragen? En hoe dat afliep ziet u nu?”

Reportage start bij de gang waaraan de fractie burelen van de PVV zich bevinden. De reporter staat bij de kamer van Dion Graus.

“Meneer Graus,” begint de reporter op vlotte toon, “we zijn van Tros Opgelicht en we zijn op zoek naar uw politiek leider, weet u waar we hem kunnen vinden?”

Waar gaat het over? Misschien kan ik u helpen?” drong Dion aan.

“Nee, dat denk ik niet, we willen echt even spreken met Geert? Weet u waar we hem kunnen spreken? Weet u misschien waar zijn kamer is?”

“Waarom vertellen jullie niet waar het over gaat, ik wil jullie graag te woord  staan, ik kan natuurlijk ook wel even vertellen over mijn recente overwinning. IK heb er -met marginale support van die partij van de dieren- eigenhandig voor gezorgd dat er niet meer onverdoofd geslacht mag worden”Als Dion bretels had gedragen had ie nu zijn duimen eronder gestoken. Glimmend van trots keek hij door zijn blauwe brillenglazen triomfantelijk naar de reporter. Hoe zou die journalist nu nog om hem -redder van het slachtvee, beschermer van de Flappies, oorlammetjes, peroxidepekinezen en bedrijfspoedels- heen kunnen?

“Ja, heel interessant meneer Graus maar we willen toch even met Geert zelf praten” roeptoeterde de reporter en keek al langs Graus heen om Geert W. te zoeken.

“Oh, ik ben niet interessant genoeg, zeker?  Jullie willen liever een ander voor jullie camera… Dat is het een ander dat is wat jullie willen, is die ander beter dan ik? “ schuim kwam op zijn lippen, zijn toch al kleine oogjes vernauwden zich, zijn lange manen vlogen om zijn hoofd…

“Luister vriend, als je een zwangere vrouw was geweest had ik je nu helemaal in elkaar geslagen, als je niet opdondert roep ik Hero en Hernandez en dan zetten die je er even uit, op HUN manier…”

Door het geschreeuw kwam ook Hero Drinkman uit zijn kamer. Met een bijna lege whiskey fles vastgepakt bij de hals, liep hij met grote passen door de gang.

“Is er wat Dion? Moeten we meneer even leren waar de uitgang is?”

De reporter was wel wat gewend, maar begon hem zichtbaar wat te knijpen: “Nou ik v-v-v-vroeg alleen maar of ik Geert W. ergens kon vinden, en toen…?” ruw wordt de reporter in zijn zin onderbroken.  Vanuit het niets dook Hernandez vanuit een aangrenzende kamer op en gaf de reporter een onverhoeds harde kopstoot.

Vanuit een andere kamer komt Lucassen naar buiten en frunnikte aan zijn gulp, de camera registreerde hoe hij naar de op grond liggende reporter toe loopt en de rits naar beneden trok…

Op de achtergrond hoorden we plots Geert W. schreeuwen: ” HE, DOE ES EFFE NORMAAL MAN, dat tapijt reinigen kost geld, gek…”

Fade out…

Antoinette: “En zo eindigt een van de meest bewogen uitzonderingen in onze geschiedenis. De reporter is herstellende en heeft aangifte gedaan. Inmiddels is duidelijk geworden dat het OM al besloten de zaak tegen Hernandez te seponeren. Wij gaan daartegen in beroep, en houden u op onze site van de ontwikkelingen op de hoogte… Dit was Tros opgelicht, goedenavond”

Wat leren we op schoolreisje?


Op een mooie dag in juli liep een skinhead op schoolreisje door Kreuzberg. Een wijk in Berlijn. Nou zijn ze skinheads in Berlijn wel  gewend. Hoewel minder populair dan in de jaren tachtig, zijn ze er nog wel en maken geregeld, georganiseerd of niet, hun opwachting.

Geen mens zal er van hebben opgekeken. Want die wonen er veel. Het is een wijk waar men veel immigranten heeft zitten. Het is –zoals in veel van die buurten- armoe troef en de criminaliteitscijfers zijn hoog.

De skinhead ging met zijn tijd mee. Hij zat op twitter. Dat hoorde zo. De fractie stimuleert dat. Oh, had ik dat nog niet gezegd? Had u het nog niet begrepen? Het gaat over ex-sergeant en PVV-smoothie Eric Lucassen.

PVV-kamerlid dat zojuist bekend maakte een goed jaar te hebben gehad. Tja, dat kan ik me voorstellen. Van uitegrangeerde oversekste sergeant afglijden tot brievenbusplasser is geen pretje. Jezelf realiseren dat je op een dieptepunt in je leven bent aangeland als je je kleine soldaat door de brievenbus  van de buurvrouw duwt, is niet je ‘finest moment’.

Nee dan de status en het aanzien van een kamerlid. Van een fractie die we tegenwoordig als gedoogpartner kunnen zien.  natuurlijk was het een goed jaar voor Lucassen.  Het uit frustratie kapot maken van een gehoorapparaat van een 72 jarige hoeft niet meer. De frustratie kun je nu uitleven op anderen. En de seksuele frustratie? Die is ook opgelost. Zo’n kamerlidmaatschap is –met de onstrefelijke woorden van Borat- een ware pussymagnet. Hij hoeft niet eens meer te chanteren of te dwingen. Het leven is mooi geworden in een jaar.

En als kers op de taart mocht hij mee op reis. Hij mocht mee met het schoolreisje. Net zoals alle andere kamerleden heeft Eric er lang naar uitgekeken. Met het klasje van tweede kamerleden naar Berlijn.

Wat doen kamerleden in zo een bus? Zouden ze ook zingen, zoals op een echt schoolreisje? Als ze hebben gezongen danzat  vast het liedje erbij dat zo begint: “‘k Heb een tante in Marokko en die komt, hiep, hoi 

Eric wilde wel meezingen, want dat was gezellig. Maar ja, hij wilde liever dat die tante in Marokko bleef. Hij beet ongetwijfeld hard op zijn lip.

Eric kon niet meezingen. Hij mocht wel twitteren. En dat deed ie dan ook. Een klein beetje verantwoording afleggen voor de zak met belastinggeld, die wordt uitgegeven aan het uitstapje van Eric. Een klein beetje eten uit de  staatsruif is niet erg. Althans niet als je nuttige dingen doet, zei geert nog. Zorg dat je goede tweets de wereld instuurt. Dingen waaraan Henk & Ingrid kunnen zien dat je hen vertegenwoordigd in Berlijn. Maak ons trots, Eric!

En dat deed Eric. Hij stuurde een ferme tweet, zo uit het hart, nou ja dan moet je dat wel hebben, uit zijn tenen dan.

En oh wat zouden Henk & Ingrid trots zijn geweest.

“Nu naar Kreuzberg. Hier is echt alles al Turks.. Wat een ellende!#tkberlijn#pvv” @ericlucassenpvv 4 juli 2011

Hier toont het racisme van de PVV zijn aard. Turks zijn is ellende…. Opvallend dat de fractie-smoothie daarna niet meer tweette.

Zou Eric ook langs het Judisches Museum Berlin zijn gekomen? het ligt ook in Kreuzberg, misschien het betere gedeelte, maar toch…

Een museum dat er is omdat het Joodse leven in Berlijn praktisch is weggevaagd. Weggevaagd omdat mensen die getto’s en hun bewoners ook kwalificeerden als “ellende”?

De wortel van beide soorten onvergelijkbaar kwaad is racisme. En begint niet alle kwaad klein?

Zou het nuttig geweest zijn dat reisje naar Berlijn? Heeft Eric er iets geleerd?

IJdele hoop, dat Eric iets anders heeft opgestoken op schoolreisje dan dat ie beter op moet passen wat hij tweet.