Hypocrisie van een gedoofd licht; Leon de Winter over Gaza.


Tijdens een bijeenkomst in Amstelveen heeft de Nederlandse Joodse gemeenschap steun betuigt aan Israël. Een bijeenkomst die niets dan oprecht meegevoel met Israël tot uitdrukking bracht. Steun die tot uitdrukking brengt hoe verbonden de Nederlandse Joden zijn met het kot van de Staat Israël in deze tijd van conflict.

Hamas heeft met steeds betere raketten (ongetwijfeld geleverd door of met hulp van Iran) de afgelopen weken een groot aantal doelwitten bestookt. Burgers waren daarvan grotendeels het slachtoffer. Een laffe manier van strijden. vooral nu Hams op zijn bebloede vingers na kan tellen wat de reactie van Israël zal zijn. de vorige grondoorlog in Gaza heeft geleidt tot een onacceptabel hoog aantal burgerslachtoffers aan Palestijnse kant. Israël heeft op nietsontziende wijze en met schending van internationaal oorlogsrecht en humanitair recht huisgehouden in Gaza.

 

Kennelijk houdt Hamas te weinig van het Palestijnse volk om andere methoden te vinden om te strijden tegen overheersing. Dan bedoel ik overigens niet de nog laffere en lage zelfmoordaanslag. Niet alleen vallen er doorgaans slachtoffers onder vrouwen en kinderen die op geen enkele wijze  anders kunnen worden gezien dan de burgerslachtoffers die vallen onder de handen van de IDF, maar even erg is het nog dat zo een zelfmoordenaar wordt voorgespiegeld dat hij zal sterven als sjahied (martelaar).

 

Dat de Joodse gemeenschap zich geroepen voelt hun verbondenheid te tonen met Israël is niet meer dan logisch. Maar waarom dan Leon de Winter laten spreken?

De beroepsapologeet die eerder in een even onnavolgbaar als krankzinnig pleidooi het opnam voor Badr Hari. Ware het satire geweest was het goede satire, maar het was echt zo bedoeld.

Op fijnzinnige wijze liet hij zijn -al geruime tijd gedoofde- licht schijnen op het Israelisch-Palsetijnse conflict.  Bij de bespreking van het beleid ten aanzien van Gaza en de (overigens eveneens ridicule) beschuldiging van Israelische genocide tegen de Gazanen. Allereerst verbaast het dat Leon de Winter dergelijke uitingen van gefrustreerde radicalen serieus neemt. Maar erger wordt het wanneer hij constateert dat ondanks de beschuldigingen van genocide de bevolking van Gaza groeit en er aan toevoegt: M
isschien moeten we in het geheim een anticonceptiemiddel aan het drinkwater in Gaza toevoegen.”  Een gelach stijgt op.

“Je moet het in de context zien…” werd er gisteren naar aanleiding van een aantal tweets van mijn hand gezegd.

Goed, het zal bedoeld zijn als een grapje. Maar kan alles als het een grapje is? Nee, grapjes kunnen te ver gaan, niet alleen de grenzen van fatsoen overschrijden, maar onrecht doen aan je eigen identiteit.

Dat laatste moet ik uitleggen. Iedereen die wel eens wat van Leon de Winter heeft gelezen weet dat het tweede generatie slachtofferschap een sluimerend thema is dat vaak terugkeert  Dat juist De Winter deze ‘grap’ debiteert schrijnt des te meer. In een artikel in de Volkskrant van 24 oktober 1998 wordt beschreven hoe ook in Nederland gemengdgehuwde Joden een half uur de tijd kregen om te kiezen voor de gaskamer of sterilisatie en hoe een keuze voor sterilisatie een diepe donkerte bracht in de rest van hun bestaan.

Ook bracht het de uitzending in herinnering waarin Maurice de Hond spreekt met de kampvriendin en blockgenote van zijn inmiddels overleden moeder. Beide Nederlands-Joodse vrouwen waren gebruikt als proefkonijn voor Duitse artsen die in Auschwitz experimenteerden op methoden om te steriliseren. Door een Godswonder heeft zijn moeder na de oorlog Maurice gekregen. Het leed van moeder De Hond en de door expirimenten onvruchtbare vriendin hebben me diep ontroerd.

Hoe iemand dan nog zo een grap kan maken en hoe iemand als Kees van der Staaij er dan nog om kan lachen ook verbaast me, ook na een dag, nog steeds. Hoezo, context?

 

 

Advertisements

.com


Een nieuwe site. Het is een start… en ja ja het behoeft verbetering maar nog geen tijd…

Moszkowicz en twee vrouwen…


 

Vrouwen hebben óf een zwak voor Bram Moszkowicz of een hevige afkeer. Advocate Marielle van Essen schreef eerder een vurig pleidooi in het voordeel van Bram Moszkowicz. Dit weekeinde voerde Benedicte Ficq het woord met drie van haar kantoorgenoten in haar lijfblad het NRC. Gisteren kocht ik het en zag dat ook mr Inez Weski enkele regels wijdde aan het geschil tussen Moskowicz en de Orde.

Het pleidooi van Van Essen was vurig en werd ook dankbaar gebruikt in het brandpunt interview met Moszkowicz.

Ficq heeft -naar het lijkt spontaan- ook haar hartje willen luchten. In het blad waar haar partner redacteur is  verschijnt een interview van haar en haar drie kantoorgenoten. met evenveel vuur wordt hier bepleit dat de Deken best een instantie is waar alle ruimte is voor vertrouwelijkheid. verder wordt Moszkowicz afgeschilderd als iemand die de beroepsgroep als geheel in diskrediet brengt.

In klassieke Griekse drama’s was er altijd een koor naast de hoofdrolspelers dat de zaken becommentarieerde, niet zelden cynisch, satirisch of komisch.  Ficq en compagnie hebben zich opgeworpen als onbezoldigd koor voor de Deken die net de banvloek heeft uitgesproken. 

 

Maar is het juist? bijvoorbeeld de bewering dat bij de Deken er voldoende ruimte is voor vertrouwelijkheid. Opmerkelijk dat een kantoor dat het overheidsoptreden met zo veel wantrouwen en achterdocht (overigens bijna altijd volkomen terecht) beschouwd hier nu een ongelooflijke naïviteit aan de dag legt met betrekking tot de rol en mogelijkheden van de Deken.

 

Laten we uitgaan van een de strafrechtadvocatuur en Moszkowicz in het bijzonder welwillende Deken. U begrijpt dit is een puur academische oefening, want ik kan mij geen Dekens herinneren die onder die kwalificatie zouden vallen. Maar wie weet zit ik er naast en dan wordt ik graag gecorrigeerd. 

Die fictieve Deken heeft te maken met de wet. de wet die hem geen afgeleide of eigen verschoningsrecht geeft. de wet geeft de Deken bij bevelen van het Om of de rechter dus niet de mogelijkheid te wijzen op een geheimhoudingsplicht zoals die van een advocaat. Een geheimhoudingsplicht die is gebaseerd op de wet heeft het recht om vragen geen antwoord te geven of bepaalde documenten of informatie niet te verstrekken. 

Inderdaad biedt de Deken veel ruimte voor vertrouwelijkheid zoals de firma Ficq in koor wenst te betogen, maar dat is net zo veel waard als zeggen dat er ook best waargheidsgetrouwe kroongetuigen kunnen zijn. iets dat de op dat punt bepaald niet naieve mr Meijering naar aanleiding van de recente ophef over kroongetuige Peter La S. juist weer te vuur en te zwaard bestrijd. 

Vanwaar dan deze plotselinge aandrang iets over deze kwestie te zeggen? Kinnesinne, jaren lange ergernis over de persoon en de advocaat Bram Moszkowicz en het totaal verschil van werkstijl werkt door. Jammer dat er dan op deze wijze en volstrekt onzinnig moet worden gereagreerd. 

Anders is de reactie van Weski. in een afgewogen en geserreerd stuk constateert zij een heel ander probleem en legt een verband met de plannen van de Orde om accountantskantoren onderzoeken te laten doen. zij ziet dit als een vlucht naar voren van de Orde die bang is haar controlerende taken kwijt te raken en dus heftige middelen inzet om de politiek het zelfreinigend vermogen te laten zien.

Zij neemt geen stelling ten aanzien van de vraag of de klachten van de clienten en de financiele situatie van Moszkowicz in orde zijn of niet. Wel geeft ze aan dat de Orde net iets te graag de zaak Moszkowicz lijkt aan te grijpen om de politiek te overtuigen van haar eigen werkzaamheid. 

haar angst ligt niet bij de uitkomst van de verschillende klachtpunten, haar zorg ligt bij de toekomst van de strafrechtadvocatuur. want accountantsonderzoeken leggen nog meer bloot dan onderzoeken en verzoeken van de Deken. 

 

In de vlucht vooruit wordt onder het motto “als je niks verkeerd doet heb je niets te vrezen” korte metten gemaakt met het verdenkingsbegrip, het verschoningsrecht, en ettelijke andere door haar met name genoemde rechten die inderdaad de basis vormen van een democratische rechtstaat. en mocht u twijfelen, dan het volgende. 

De politie kondigt aan dat uit een risicoanalyse blijkt dat u tot een risicogroep die vaak misdrijven pleegt. in het kader van toezicht en naleving van de wet komen ze iedere dag onaangekondigd huiszoeking doen. u moet dat maar gewoon goed vinden. uw huis iedere dag over hoop, ook al vinden ze niks, ook al gaan politiehanden door de ondergoedla van uw vrouw, en de bankafschriften van uw priverekeningen…. want ja, als u niks te verbergen hebt heb je ook niets te vrezen….!

Het zou goed zijn wanneer persoonlijke rancune buiten deze zaak wordt gehouden, wanneer de dolken uit de ruggen worden getrokken en de principiële punten eens voor het voetlicht komen.

 

mijn eerdere blog over dit onderwerp https://sanderverheul.wordpress.com/2012/09/24/de-zaak-moszkowicz-hoe-bekwaam-is-kemper-op-het-gebied-van-het-strafrecht/

marielle van essen http://www.mickvanwely.nl/zwart-geld-bij-topadvocaten-onvermijdelijk/

brandpunt interview http://www.uitzendinggemist.nl/programmas/1128-brandpunt

 

 

Zou mr Ficq hier een toevoeging voor hebben gehad, de verdediging van Jan Dirk Paarlberg? Zo nee, dan kan het haast niet anders dan dat ook zij wel mag vermoeden betaald te worden in zwart geld.

 

 

 

 

 

 

Strafzaak bij de Politierechter?



Nederland schendt verdragsbepalingen nu het niet in staat is om op adequate wijze te voorzien in rechtsbijstand in strafzaken die worden behandeld door de politierechter. als je naar de rechter gaat heb je geen idee dat je je kunt laten bijstaan door een advocaat tegen een minieme eigen bijdrage van vaak slechts 125 euro.

Men gaat uit van minimale en lastig toegankelijk informatie om zodoende de rechtzoekende zoveel mogelijk in het duister te laten tasten. Wat niet weet, wat niet deert lijkt uitgangspunt waar het gaat om de informatievoorziening aan mensen die gedagvaard worden bij de politierechter.

Onder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens  is het recht op rechtsbijstand opgenomen.

En wel  in artikel 6, derde lid, onder c, er zijn dan wel twee eisen om die rechtsbijstand ook kosteloos aangeboden te krijgen a) de betrokkene beschikt niet over voldoende middelen om een raadsman te bekostigen en b) de belangen van een behoorlijke rechtspleging eisen dit.

In het Quaranta-arrest (EHRM 24 mei 1991, appl.no. 12744/87) heeft het Europees hof criteria gegeven waarmee de staat in sommige gevallen die verplichting niet heeft of die verplichting in de uitvoering aan voorwaarden, eisen en regels kan binden. Het gaat dan om:

i) de complexiteit van de zaak;
ii) de straf die de verdachte riskeert en
iii) de mate waarin de verdachte in staat is zichzelf te verdedigen.

Hoewel politierechter zaken meestal niet megazaken zijn, die uitgebreid tv en radio halen zijn die zaken voor betrokken wel degelijk van enorme impact.

De politierechter kan immers straffen opleggen tot  maximaal een jaar, en deze rechter berecht misdrijven.

Mijn persoonlijke ervaring -opgebouwd in een decennium strafrechtadvocatuur- is dat deze zaken gecompliceerderkunnen liggen dan menige mega-zaak, en mijn ervaring is tevens dat de gemiddelde en zelfs de bovengemiddelde verdachte niet of onvoldoende in staat is zichzelf staande te houden in de slangenkuil van het recht.

Iedere woensdag zit ik me dus te verbijten. Waarom? Ik zie dan stromen justitiabelen de rechtbank in lopen met een envelop en hun paspoort in hun hand, als makke schapen naar de bode-balie doorverwezen worden en uiteindelijk -in afwachting van de laatste paar meter naar de slachtbank- eenzaam, alleen en verlaten plaats nemen in de hal.

Men komt voor de zitting van de politierechter. In één of twee zalen houden politierechters zitting en behandelen tot 20 zaken op een dag. Veel verdachten komen niet opdagen. En de meesten komen zonder advocaat. De bode tekent dat op en informeert de rechter. Echter, een zitting met alleen een verdachte verloopt snel, en behoudens uitzonderingen wordt de eis van de Officier gevolgd.

De zittingen zonder een verschenen verdachte gaan nog sneller. Er wordt gecontroleerd of de dagvaarding correct is betekend -lees; of de verdachte kon weten van de zitting- en als dat zo is geeft de officier in een paar zinnen aan wat hij wil met de zaak en de rechter volgt. Binnen enkele minuten is de kans op een andere uitkomst verkeken. Als die verdachte vervolgens ook geen hoger beroep instelt, dan is de zaak met een week of twee in de meeste gevallen onherroepelijk.  En in de zaken waarin rechter niet heeft kunnen vragen of de verdachte bereid en in staat is een werkstraf te aanvaarden kan hij vrij makkelijk een gevangenisstraf opleggen. Ook in de gevalen waar hij normaal enkele uren werkstraf zou geven moet de desbetreffende verdachte naar de gevangenis.

Heel wat ellende komt tot stand op die zittingsdagen. En dat niet alleen in Lelystad maar in heel het land.

Heel af en toe zie je een slimme verdachte binnenkomen. Naast zijn envelop en zijn ID-bewijs heeft hij een advocaat meegenomen.

De advocaat heeft een dossiermap onder de arm en heeft het gevechtstenue al aangetrokken. Boven de toga staat het gezicht vaak op de vastberaden en geruststellende modus.

De advocaat heeft namelijk het dossier opgevraagd, het bestudeerd, verweren geformuleerd en besproken met zijn cliënt hoe de zitting zal verlopen. Hij heeft gevraagd wat hij inschat dat de rechter zal vragen. Hij heeft de zitting al ‘geoefend’ zou je kunnen zeggen.

eerlijk is eerlijk, niet in alle gevallen loont het. Soms valt het oordeel van de rechter niet uit zoals de advocaat hoopte, soms is het dossier waterdicht en kan alleen de schade beperkt worden. Maar ook in het laatste geval heeft de cliënt winst geboekt dor een advocaat het dossier te laten bestuderen. Ook ten aanzien van de strafmaat kan vaak iets bereikt worden wat in het voordeel van cliënt is. In plaats van detentie kan een werkstraf worden verzocht, of een geheel of gedeeltelijk voorwaardelijke straf, een boete die ook nog op verzoek in termijnen kan worden betaald.

In ieder geval ga je goed voorbereid en in veel gevallen gewapend met training en kennis de leeuwenkuil in.

Maar als dat zo is waarom gaan hele volksstammen dan nog zonder advocaat naar de zitting?

De factor onwetendheid is hoofdschuldige. Mensen denken dat een advocaat veel geld kost. Mijn ervaring is dat het overgrote merendeel van de verdachten ruim in aanmerking zou kunnen komen voor toevoeging. Eventueel kan een eigen bijdrage worden opgelegd. Die eigen bijdrage is een eenmalig vast bedrag dat inkomensafhankelijk wordt opgelegd aan de cliënt.

Hier is de tabel voor 2012: http://www.rvr.org/nl/subhome_rz/rechtsbijstandverlener,Inkomensgrenzen.html

Wij hebben deze tabel vrij vaak nodig. Zelfs voor ons is het een hele toer om de juiste tabel te vinden. Deze is verstopt op de website http://www.rvr.org

Als je niets te doen hebt waag eens een poging. trek er wel een tijd voor uit.

Verder is het zorgelijk dat al sinds jaar en dag op de achterkant in een onleesbaar klein lettertype (8 punts) onder een van het dozijn punten vol ingewikkelde juridische informatie verwezen wordt naar een instantie die je een advocaat bezorgd. Pas 2 jaar na het oprichten van het Juridisch Loket wordt men   verwezen naar deze instantie, voor die tijd werd alleen verwezen naar het Bureau Rechtsbijstandvoorziening. Een instantie die ik nooit heb kunnen vinden.

Hoe zou het moeten en kunnen? Bij iedere dagvaarding een folder meesturen van het Juridisch Loket met daarin de informatie waar iemand wat aan heeft. Wat kan een advocaat voor je doen en hoeveel kost het.

Daarna is het de vraag wat het Juridisch Loket doet met jouw hulpvraag. Ik heb eerder beschreven wat de ervaringen zijn met het Juridisch Loket in Lelystad. en dat bied bitter weinig hoop.  https://sanderverheul.wordpress.com/2012/02/27/het-juridisch-loket-lelystad-op-zijn-best-onverschillig/

De conclusie is helder. De Staat heeft er kennelijk onvoldoende belang bij om de rechtzoekende daadwerkelijk te voldoen van de meest adequate rechtsbijstand. dat kost geld, en belangrijker het kost veel geld.

Dat het schenden van het verdrag afgedekt wordt met de schaamlap van de minimale vermelding achterop een dagvaarding is een schande in een land dat zich beroemt op het hebben van de juridische hoofdstad van de wereld.

Rutte en het Nederland van het CDA en PVV


Rutte en het Nederland van het CDA en PVV

Gisteren hoorde ik op het RTL nieuws dat het grootste deel van het geld dat uitgekeerd wordt in het kader van de hypotheekrenteaftrek ten goede komt aan slechts 20 procent van de huizenbezitters. Dat waren de villabewoners die (vaak omwille van die aftrek) een hypotheek op hun optrekjes namen. 

Hoe scheef moet de verdeling lopen voor we door hebben dat lachebekje Rutte slechts voor een klein deel van Nederland premier is geweest. 

Laten we hopen dat 12 september hetbegin in luidt van een socialer Nederland…

Historisch   …


Historisch

  voor Geert c.s.

Geen stap in een moskee zal hij zetten

Geen ruimte voor een woestijnideologie

Al hetgeen moslims lief is zal hij hen beletten

De Koningin mag nimmer meer een hoofddoek

Islamitische scholen die moeten allen dicht

De Koran wordt een verboden boek

Want  door de Islam, ja door die Islam dooft het licht.

Vergeten zijn de gastarbeiders

Die deden waar wij te goed voor waren

Vergeten zijn de Marokkaanse strijders

Die sneuvelden in Zeeland

Eens uit Marokko weggevaren,

naar ´n graf in ´t vrije Nederland

Verworden tot minder dan een mens,

toebedacht met minder dan z´n recht,

vergeet men al het goede,

en heerst alleen nog ´t grote kwaad.

Image


Niet alle ogen gaan open, maar als ze eenmaal open zijn dan durven mensen er naar te handelen.

Occupied Palestine | فلسطين

  Monday, June 11 2012| Haggai Matar| 972 Magazine

 

Yaniv Mazor was sentenced this morning by his commander to twenty days in prison for refusing to fulfill his reserve service duties. “This is an army whose main purpose is the maintenance of the occupation regime imposed on millions of people on the West Bank and in the Gaza Strip – and I cannot serve in it,” said Mazor, hoping that others would join him.

"I hope my actions will inspire others". Yaniv Mazor

“I hope my actions will inspire others”. Yaniv Mazor

Yaniv Mazor – a resident of Jerusalem, chief sergeant (res.) in the armed corps, and a tour guide in profession – is celebrating his 31st birthday today. Speaking to +972 on his way to jail, Mazor said the decision to refuse has been building up inside him for the past seven years, growing stronger the more he learnt of Israel’s policies in the occupied territories…

View original post 623 more words

Juridisch Loket revisited…


Eerder heb ik een blog gewijd aan het juridisch loket Lelystad. Ik tweette dat in het rond, en kreeg een reactie. Men (@juridischloket http://www.twitter.com/juridischloket) had het blogje gelezen en men zou contact met mij op nemen.

Een aantal dagen gingen voorbij en aan het einde van mijn lunch ging de telefoon. De minder ervaren stagiaire naam op. “Iemand van het Juridisch Loket…” Ik nam de telefoon over. Het bleek een cliënt die doorverwezen was naar mij.

Nou is een nieuwe zaak altijd leuk, zeker na een jaar of drie de rommel van het loket te hebben opgeruimd, maar je vraagt je onwillekeurig toch af of dat nou uitsluitend de kracht van social media is, of toeval.

Een achterdochtig mens zou zelfs kunnen de denken dat het een zoethoudertje is. Ik niet. Noem me naïef, maar ik denk nog steeds dat er straks een gesprek volgt waar alle achterdocht over waarom mensen de straat op worden gestuurd met een lijstje inloopspreekuren, in één keer kan worden weggenomen.


Een artikel dat de diepe geworteldheid van een overtuiging centraal stelt als overweging om rekening te houden met religieuze overtuigingen bij juridische oordelen.

Jan Dirk Snel

.:.

Er is tegenwoordig in Nederland bijna niets ergers, zo lijkt het soms, dan het maken van uitzonderingen. Dat kan echt niet, vinden veel mensen, ook mensen die ik van tijd tot tijd spreek. Zaterdag bracht De Telegraaf groot het nieuws dat de kantonrechter in Den Haag vrijdag een orthodox-joodse man van rechtsvervolging had ontslagen:

‘De man kon zich op zaterdag 8 oktober in Rijswijk niet identificeren, omdat hij op sabbat buiten de deur niets bij zich mag dragen. Dus ook geen ID-kaart. De man kreeg een boete van 150 euro opgelegd.’

De uitspraak is nog niet gepubliceerd, dus over de overwegingen valt nog helemaal niets te zeggen. De VVD heeft Kamervragen gesteld, kondigde het Kamerlid Ard van der Steur zaterdag aan. Het Kamerlid Tofik Dibi van GroenLinks heeft dat, anders dan Joop.nl nog steeds meldtniet – en hij herhaalde: niet – gedaan. Hij heeft slechts informatie…

View original post 1,929 more words

De loop der dingen


 

Anil Ramdas is dood. Het NRC zette een interview met hem op  zijn website dat gehouden is naar aanleiding van zijn boek Badal.

In het boek maar ook in het interview staat de ontgoocheling en de teleurstelling centraal die de opkomst van het populisme teweegbracht bij Ramdas.  Een gevoel van falen wordt door hem toegeschreven aan het missen van het moment. Het missen van het moment waarop de ‘publieke intellectuelen’ zoals hijzelf en anderen invloed uit konden oefenen op het maatschappelijk en politiek debat. Onder de titel ‘Ik wou dat we nog gevaarlijk waren’ wordt het interview weergegeven http://www.nrc.nl/boeken/2012/02/17/ik-wou-dat-we-nog-gevaarlijk-waren-2/

 

Hij beschrijft de ontwikkelingen in het maatschappelijk klimaat en legt een keerpunt bij de dood van Pim Fortuyn. Het moment waarop ‘„Onze generatie […] het universalisme [heeft: AV] laten kapen door rechts en […] daardoor geen antwoord meer [had: AV] op extreemrechts.”

 

De dood van Fortuyn was een keerpunt. Het punt waarop de linkse politiek zich heeft aangetrokken wat niet aan hen te wijten was, namelijk de dood van Fortuyn. Fortuyn die gedood is door een radicale gek uit extreem linkse hoek. Een gek die bang was voor wat er zou gebeuren als Fortuyn aan de macht zou komen.  Volkomen ten onrechte leek het of links zich die moord onbewust aantrok, wellicht door een aangepraat schuldgevoel over de felheid van het politiek debat. Een felheid die Fortuyn vaak zelf zocht en waaronder hijzelf nog het meest floreerde.

De kogel kwam niet van links, sterker nog die kogel heeft uiteindelijk extreem rechts goed gedaan. De grote ongeïnformeerde massa met een mening voelde zich tekortgedaan. Het onderbuikgevoel kwam op, de bereidheid tot het stemmen kwam in zwang en het klimaat voor xenofobie en populisme was geboren.

Uit de as van Fortuyn en de LPF, herrees de Blonde Phoenix.

Naar aanleiding van dat interview vraag ik me af of Volkert het ook heeft gelezen. Volkert is al enige tijd vrij. Vrijgekomen in een maatschappij die thans onder de verwilderisering gebukt gaat. Een maatschappij waarin tolerantie is ingeruild voor schaamteloze xenofobie, waar het verstand verdrongen is door redeloos gevoel. En dat alles niet door de denkbeelden van Fortuyn maar meer nog door zijn dood. Fortuyns dood, veroorzaakt door Volkert.

Welke reden Ramdas ook had om zichzelf van het leven te beroven -wellicht had het niets met zijn boek, het interview of de maatschappelijke ontwikkelingen te maken- je vraagt je toch af hoe iemand die gewetensvol was, zichzelf het leven kan benemen, en iemand die een groot onrecht beging met kwade gevolgen, verder kan leven met een nachtmerrie die hij met enkele schoten veroorzaakt heeft.