Poll: is de wraking van Anker inzake Robert M. terecht?


Lees het artikel in de telegraaf en antwoord met een comment.

http://www.telegraaf.nl/binnenland/11700382/__Advocaat_wraakt_rechtbank__.html

Advertisements

Advocaat en gedragsgericht: update


Eerder blogde ik over een advocaat die mijn cliënt direct, en zonder bericht, over probeerde te nemen. Ik diende een klacht in.
Deze week stond de behandeling gepland voor de raad van discipline.

Na hem een aantal keer gesproken te hebben heeft de betrokken advocaat schriftelijk laten weten fout te zitten. Ik heb daarop vandaag laten weten de klacht in te trekken. Punt gemaakt, dan hoeft er verder geen vervolg aan gegeven te worden.

Politierechterzitting? Neem een advocaat mee!


Nederland schendt verdragsbepalingen nu het niet in staat is om op adequate wijze te voorzien in rechtsbijstand in strafzaken die worden behandeld door de politierechter. als je naar de rechter gaat heb je geen idee dat je je kunt laten bijstaan door een advocaat tegen een minieme eigen bijdrage van vaak slechts 125 euro.

Men gaat uit van minimale en lastig toegankelijk informatie om zodoende de rechtzoekende zoveel mogelijk in het duister te laten tasten. Wat niet weet, wat niet deert lijkt uitgangspunt waar het gaat om de informatievoorziening aan mensen die gedagvaard worden bij de politierechter.

Onder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens  is het recht op rechtsbijstand opgenomen.

En wel  in artikel 6, derde lid, onder c, er zijn dan wel twee eisen om die rechtsbijstand ook kosteloos aangeboden te krijgen a) de betrokkene beschikt niet over voldoende middelen om een raadsman te bekostigen en b) de belangen van een behoorlijke rechtspleging eisen dit.

In het Quaranta-arrest (EHRM 24 mei 1991, appl.no. 12744/87) heeft het Europees hof criteria gegeven waarmee de staat in sommige gevallen die verplichting niet heeft of die verplichting in de uitvoering aan voorwaarden, eisen en regels kan binden. Het gaat dan om:

i) de complexiteit van de zaak;
ii) de straf die de verdachte riskeert en
iii) de mate waarin de verdachte in staat is zichzelf te verdedigen.

Hoewel politierechter zaken meestal niet megazaken zijn, die uitgebreid tv en radio halen zijn die zaken voor betrokken wel degelijk van enorme impact.

De politierechter kan immers straffen opleggen tot  maximaal een jaar, en deze rechter berecht misdrijven.

Mijn persoonlijke ervaring -opgebouwd in een decennium strafrechtadvocatuur- is dat deze zaken gecompliceerder kunnen liggen dan menige mega-zaak, en mijn ervaring is tevens dat de gemiddelde en zelfs de bovengemiddelde verdachte niet of onvoldoende in staat is zichzelf staande te houden in de slangenkuil van het recht.

Iedere woensdag zit ik me dus te verbijten. Waarom? Ik zie dan stromen justitiabelen de rechtbank in lopen met een envelop en hun paspoort in hun hand, als makke schapen naar de bode-balie doorverwezen worden en uiteindelijk -in afwachting van de laatste paar meter naar de slachtbank- eenzaam, alleen en verlaten plaats nemen in de hal.

Men komt voor de zitting van de politierechter. In één of twee zalen houden politierechters zitting en behandelen tot 20 zaken op een dag. Veel verdachten komen niet opdagen. En de meesten komen zonder advocaat. De bode tekent dat op en informeert de rechter. Echter, een zitting met alleen een verdachte verloopt snel, en behoudens uitzonderingen wordt de eis van de Officier gevolgd.

De zittingen zonder een verschenen verdachte gaan nog sneller. Er wordt gecontroleerd of de dagvaarding correct is betekend -lees; of de verdachte kon weten van de zitting- en als dat zo is geeft de officier in een paar zinnen aan wat hij wil met de zaak en de rechter volgt. Binnen enkele minuten is de kans op een andere uitkomst verkeken. Als die verdachte vervolgens ook geen hoger beroep instelt, dan is de zaak met een week of twee in de meeste gevallen onherroepelijk.  En in de zaken waarin rechter niet heeft kunnen vragen of de verdachte bereid en in staat is een werkstraf te aanvaarden kan hij vrij makkelijk een gevangenisstraf opleggen. Ook in de gevalen waar hij normaal enkele uren werkstraf zou geven moet de desbetreffende verdachte naar de gevangenis.

Heel wat ellende komt tot stand op die zittingsdagen. En dat niet alleen in Lelystad maar in heel het land.

Heel af en toe zie je een slimme verdachte binnenkomen. Naast zijn envelop en zijn ID-bewijs heeft hij een advocaat meegenomen.

De advocaat heeft een dossiermap onder de arm en heeft het gevechtstenue al aangetrokken. Boven de toga staat het gezicht vaak op de vastberaden en geruststellende modus.

De advocaat heeft namelijk het dossier opgevraagd, het bestudeerd, verweren geformuleerd en besproken met zijn cliënt hoe de zitting zal verlopen. Hij heeft gevraagd wat hij inschat dat de rechter zal vragen. Hij heeft de zitting al ‘geoefend’ zou je kunnen zeggen.

eerlijk is eerlijk, niet in alle gevallen loont het. Soms valt het oordeel van de rechter niet uit zoals de advocaat hoopte, soms is het dossier waterdicht en kan alleen de schade beperkt worden. Maar ook in het laatste geval heeft de cliënt winst geboekt dor een advocaat het dossier te laten bestuderen. Ook ten aanzien van de strafmaat kan vaak iets bereikt worden wat in het voordeel van cliënt is. In plaats van detentie kan een werkstraf worden verzocht, of een geheel of gedeeltelijk voorwaardelijke straf, een boete die ook nog op verzoek in termijnen kan worden betaald.

In ieder geval ga je goed voorbereid en in veel gevallen gewapend met training en kennis de leeuwenkuil in.

Maar als dat zo is waarom gaan hele volksstammen dan nog zonder advocaat naar de zitting?

De factor onwetendheid is hoofdschuldige. Mensen denken dat een advocaat veel geld kost. Mijn ervaring is dat het overgrote merendeel van de verdachten ruim in aanmerking zou kunnen komen voor toevoeging. Eventueel kan een eigen bijdrage worden opgelegd. Die eigen bijdrage is een eenmalig vast bedrag dat inkomensafhankelijk wordt opgelegd aan de cliënt.

Hier is de tabel voor 2012: http://www.rvr.org/nl/subhome_rz/rechtsbijstandverlener,Inkomensgrenzen.html

Wij hebben deze tabel vrij vaak nodig. Zelfs voor ons is het een hele toer om de juiste tabel te vinden. Deze is verstopt op de website http://www.rvr.org

Als je niets te doen hebt waag eens een poging. trek er wel een tijd voor uit.

Verder is het zorgelijk dat al sinds jaar en dag op de achterkant in een onleesbaar klein lettertype (8 punts) onder een van het dozijn punten vol ingewikkelde juridische informatie verwezen wordt naar een instantie die je een advocaat bezorgd. Pas 2 jaar na het oprichten van het Juridisch Loket wordt men   verwezen naar deze instantie, voor die tijd werd alleen verwezen naar het Bureau Rechtsbijstandvoorziening. Een instantie die ik nooit heb kunnen vinden.

Hoe zou het moeten en kunnen? Bij iedere dagvaarding een folder meesturen van het Juridisch Loket met daarin de informatie waar iemand wat aan heeft. Wat kan een advocaat voor je doen en hoeveel kost het.

Daarna is het de vraag wat het Juridisch Loket doet met jouw hulpvraag. Ik heb eerder beschreven wat de ervaringen zijn met het Juridisch Loket in Lelystad. en dat bied bitter weinig hoop.  https://sanderverheul.wordpress.com/2012/02/27/het-juridisch-loket-lelystad-op-zijn-best-onverschillig/

De conclusie is helder. De Staat heeft er kennelijk onvoldoende belang bij om de rechtzoekende daadwerkelijk te voldoen van de meest adequate rechtsbijstand. dat kost geld, en belangrijker het kost veel geld.

Dat het schenden van het verdrag afgedekt wordt met de schaamlap van de minimale vermelding achterop een dagvaarding is een schande in een land dat zich beroemt op het hebben van de juridische hoofdstad van de wereld.

Juridisch Loket revisited…


Eerder heb ik een blog gewijd aan het juridisch loket Lelystad. Ik tweette dat in het rond, en kreeg een reactie. Men (@juridischloket http://www.twitter.com/juridischloket) had het blogje gelezen en men zou contact met mij op nemen.

Een aantal dagen gingen voorbij en aan het einde van mijn lunch ging de telefoon. De minder ervaren stagiaire naam op. “Iemand van het Juridisch Loket…” Ik nam de telefoon over. Het bleek een cliënt die doorverwezen was naar mij.

Nou is een nieuwe zaak altijd leuk, zeker na een jaar of drie de rommel van het loket te hebben opgeruimd, maar je vraagt je onwillekeurig toch af of dat nou uitsluitend de kracht van social media is, of toeval.

Een achterdochtig mens zou zelfs kunnen de denken dat het een zoethoudertje is. Ik niet. Noem me naïef, maar ik denk nog steeds dat er straks een gesprek volgt waar alle achterdocht over waarom mensen de straat op worden gestuurd met een lijstje inloopspreekuren, in één keer kan worden weggenomen.

Ambtelijke onverschilligheid; minderjarigen en hun advocaat


Image

In vervolg op het blog van gisteren nog maar een staaltje van ambtelijke onverschilligheid.

Hier gaat het om de toedeling van de Uithuisplaatsingszaken.

Kinderen die acuut in gevaar verkeren kunnen met een voorlopige machtiging met spoed uit huis worden geplaatst en bij een crisisplek worden ondergebracht. Dat kan wanneer er in de opvoedsituatie dreiging naar het kind toe bestaat of het kind zodanige opvoedkundige of gedragsproblemen heeft dat het onmogelijk thuis te handhaven is.

Aangezien deze minderjarigen vaak op stel en sprong uit huis geplaatst moeten worden en er geen tijd is om af te wachten tot er een rechter een zitting heeft gehouden en alle belanghebbenden heeft gehoord wordt enkele weken na de uithuisplaatsing alsnog getoetst.  Dan worden ouders en vaak ook -waar mogelijk- de minderjarigen zelf gehoord. Daarna volgt de definitieve beslissing.

De minderjarige heeft vaak geen idee wat een advocaat is. En toch moet ook iemand voor zijn positie en rechten opkomen. Iemand ie alleen vanuit zijn belang -rekening houdend met zijn wensen- de rechter adviseert. Dat advies kan afwijken van wat bijvoorbeeld Jeugdzorg adviseert, maar ook van wat ouder graag willen.

De rechtbank zorgt ervoor dat bij een dergelijke uithuisplaatsting de minderjarige een advocaat krijgt toegewezen.

Die advocaat krijgt daarvoor een vergoeding van de Staat.

Soms hebben de minderjarigen ook andere problemen, zoals strafzaken. Vaak is het dan zo dat de advocaat in het strafrechtelijk traject kan proberen het civielrechtelijke traject in de gelijke pas kan krijgen of andersom. Het kan namelijk zo zijn dat zowel de strafrechter maatregelen geboden acht vanuit de strafzaak die de minderjarige moet helpen, terwijl anderzijds ook de civiele rechter een vinger inde pap heeft. De rol van een advocaat is dan een dubbele, die alles overziend de belangen van cliënt zo goed mogelijk moet behartigen.

De rechtbank heeft een speciale afdeling die niet alleen de uithuisplaatsingen verdeelt. Maar ook een afdeling die de strafzaken voor minderjarigen verdeelt.

Uit oogpunt van behoorlijk bestuur zou je mogen denken dat hiervoor beleid is. Weke advocaat gaat welke minderjarige bijstaan?

Daarbij kunnen een aantal criteria een rol spelen:

– de minderjarige heeft er belang bij een kundige  en ervaren advocaat te krijgen die zijn belangen goed kan behartigen en onafhankelijk is van andere partijen.

– de minderjarige heeft er belang bij om een advocaat te krijgen die qua afstand niet te ver van zijn verblijfplaats kantoor houd, dan wel niet te ver bij de rechtbank uit de buurt zit waar zijn zaak behandelt wordt. Dat maakt het makkelijker persoonlijk elkaar te zien en de zaken voor te bereiden.

– de minderjarige die op meerdere momenten met justitie (civiel en strafrechtelijk) in aanraking komt heeft belang bij een zekere continuïteit in de relatie tussen advocaat en minderjarige. Als je iemand langer bijstaat is er meer kennis over de minderjarige dan alleen de papieren werkelijkheid van het dossier. Als je iemand in allerlei soorten problematiek hebt bijgestaan is het makkelijker de rechter te adviseren welke opties er zijn. De gezinsvoogden wisselen elkaar al vaak genoeg af. Kies dezelfde advocaat waar mogelijk.

Deze punten zouden leidend moeten zijn. Ter verzekering van de kunde en ervaring zouden aanvullende bekwaamheidseisen kunnen en moeten gesteld worden waaraan de advocaat moet voldoen.

Die eisen zijn er ook en met de mond belijdt de rechtbank ook de bovenstaande punten als leidend te hanteren waar het gaat om toewijzing van zaken met minderjarigen.

Met de mond. Ik zal uitleggen wat ik daarmee bedoel.

Al sinds 2006 heb ik mij bij de rechtbank aangemeld als zijnde beschikbaar voor uithuisplaatsingen en minderjarigen strafzaken. Ik was al geruime tijd advocaat en had een behoorlijke ervaring opgedaan.

Ik werkte toen met een advocaat die al 7 jaar op die lijst stond en iedere week stond die collega bij de uithuisplaatstingen. Met regelmaat kwamen nieuwe zaken binnen die allen doorn de rechtbank werden toegewezen.

Als je op de dag van de week op de rechtbank verschijnt waar uithuisplaatstingen, ondertoezichtstellingen etc behandeld worden dan zie je daar alltijd dezelfde mensen staan een klein clubje van een drie a vier advocaten die een monopolie lijken te hebben op deze zaken.

Zo af en toe kreeg ik een uithuisplaatsting. In de laatste 5 jaar zijn die zaken op een hand te tellen. Iedere keer als je daar over belt is er een andere uitleg. Soms wordt er gezegd dat er een lijst is en iedere advocaat om en om aan de beurt komt, soms wordt gezegd dat er op postcode van het woonadres  wordt toegewezen en dan is er in het geheel geen lijst of beleid en belt men van wie men denkt dat ze tijd hebben.

Voor een advocaat die het jeugdstrafrecht en de civiele jeugdmaatregelen een warme interesse toedicht is deze gang van zaken teleurstellend. Natuurlijk krijg je je zaken ook wel uit andere bronnen. Over de omzet heb ik niet te klagen. Maar het is wel zonde dat je graag dat specifieke soort zaken zou behandelen en er een onzichtbaar monopolie is dat zelfs zo ver gaat dat de cliënten die je al 3 keer hebt bijgestaan, iedere verlengingszitting aan een ander worden doorverwezen. Uiteindelijk krijg je dan wel weer contact met je cliënt en krijg je het dossier van die advocaat maar het is frustrerend te zien dat er een soort officieus cordon is opgetrokken.

Enigszins moedeloos besloten ik en mijn kantoorgenoot een brief te schrijven na het zoveelste zinloze telefoongesprek. We kregen antwoord terug. Er was geen beleid en er werd gewacht op landelijk beleid. Er was ook geen lijst en de zaken werden verdeeld op mogelijke beschikbaarheid van een advocaat. Lees; iemand die vaak langskwam wordt ook het meest gebeld.

We hebben geantwoord en onze groeven zoals voormeld nader toegelicht en aangeboden één en ander in een gesprek nader toe te lichten. En dacht u dan dat je een uitnodiging krijgt, nee. Sindsdien ook geen Uithuisplaatsing trouwens.

Met de strafzaken voor jeugdigen is het iets beter gesteld. Ondanks het feit dat ook hier geen beleid zal zijn, krijgen we met regelmaat strafzaken, daar zie je dat het postcode principe helpt. Het piep principe trouwens ook. Ik bedoel, als je belt en aangeeft wel beschikbaar te zijn wordt je prompt een week later gebeld. Maar ach, dat is een klein offer voor zaken waarin je als advocaat vaak echt een blijvend verschil kunt helpen maken in een leven dat vaak gevuld is met misère.

En wat moet er dan gebeuren? Beleid. Een half jaar na de laatste brief van ons aan de rechtbank Zwolle, is er behalve geen antwoord ook nooit beleid ontwikkeld of kenbaar gemaakt.

Ik zal niet zover gaan door te zeggen dat het vriendjespolitiek is. Nee, daarvoor heb ik geen bewijzen. Hoewel het zelfs rechtbankpersoneel opvalt dat het ‘wel altijd dezelfden zijn.’

Maar laten we het houden op ambtelijke onverschilligheid. Een term die we niet moeten verwarren met efficiëntie.

Het Juridisch Loket Lelystad: op zijn best onverschillig!


Het Juridisch Loket kwam een jaar of 6 geleden in de plaats voor het  bureau voor rechtshulp. Het was niet alleen een kostenbesparend idee het was ook om de kwaliteit van rechtsbijstandverlening tegen acceptabele kosten te verbeteren.

Ik zat met mijn kantoor in Almere toen de eerste loketten open gingen. Advocaten konden  een arrangement afsluiten met het JL waarin zij aangaven welke rechtsgebieden werden beoefend. Voor sommige rechtsgebieden  diende men ook erkend rechtsbijstandverlener zijn bij de Raad voor rechtsbijstand. Het JL zou dan de rechtzoekenden doorsturen nadat de zaken door hen gefilterd waren op haalbaarheid en noodzaak voor bijstand door een advocaat.

In het voorkomende geval konden medewerkers van het JL het probleem zelf aanpakken of al wat voorwerk doen. Als rechtzoekenden werden doorverwezen dan gebeurde dit naar een met name genoemde advocaat. Die advocaat kreeg per e-mail een bericht waarmee het aanvragen van een toevoeging (een ter dekking van de kosten aan de Staat toe te zenden declaratieformulier) kon worden gevraagd.

Één en ander zou  passender, sneller en gerichter voor rechtsbijstand zorgen en de administratie voor de advocaten aanzienlijk makkelijker maken.  Dat laatste was een bijkomend gevolg maar wel een welkom gevolg.

Vijf jaar gelede verhuisde ik mijn kantoor naar Lelystad. Ook daar is een arrangement afgesloten. In  de eerste anderhalf jaar heb ik nog een twee of drie doorverwijzingen gekregen. Dat wil zeggen, berichten per mail waarin de zaak stond samengevat en berichten waarmee de aanvraag van de passende toevoeging kon worden vergemakkelijkt.

De laatste drie en een half jaar is bij mij, mijn kantoorgenoot en alle ons bekende advocaten opgemerkt dat we niet of nauwelijks meer verwijzingen krijgen. Wel hebben alle advocaten in onze omgeving een gratis inloopspreekuur. De kantoren proberen daarmee laagdrempelig te zijn voorr hen die de wegnaar het JL niet kunnen vinden en toch advies willen.

Het JL heeft dat kennelijk ook ontdekt. Onze inloopspreekuren worden bezocht en vrijwel altijd door klanten die we moeten doorsturen omdat ze of geen zaak hebben of een zaak op het rechtsgebied dat we niet behandelen. Die mensen komen altijd met hetzelfde lijstje binnen.

Een lijstje dat al honderd keer gekopieerd lijkt. Een lijstje afkomstig van het JL. Een beduimeld en suf gekopieerd  lijstje met alle inloopspreekuren.

Niet alleen de rechtzoekende wordt met een gemakzuchtig kluitje in het riet gestuurd maar ook de advocaat moet zijn tijd verdoen aan het aanhoren van soms schrijnende verhalen waar ij zelf niets mee kan. Ik hoor het geduldig aan en probeer die mensen onder te brengen. Heel veel tijd die mij niets dan sadaka oplevert.

Geeft op zich allemaal niet, maar die labbekakkerige, aartsluie, rommel-maar-aan houding ergert me rot. En voorzover u dacht dat het wellicht landelijk beleid was? Nee, dat dek ik niet. Ik en mijn collega hebben de laatste drie jaar wel een 5 tal medlingen gehad hoor. Uit Middelburg, Almelo en Amsterdam.

Als we die loketten bellen blijkt dat de rechtzoekenden zich toch echt niet daar vervoegd hebben. Nee, ze hebben het telefoonnummer gebeld en aangezien Lelystad niet kon beantwoorden werden ze doorgeschakeld naar een ander JL.

Een JL –niet in Lelystad- dat wel doorverwijst, met mail, beschrijving en alles erop en er aan. Ik vraag me af wie er gestationeerd is bij dat JL. ik vraag me af of er nooit gerouleerd wordt.

Dat zou best wel eens mogen. Niet voor mij. Ik ben over een half jaar weer terug in Almere. Nee, roeleer dat personeel zodat alle rechtzoekenden in Lelystad en omgeving op een behoorlijke wijzen worden doorverwezen.


Een artikel dat de diepe geworteldheid van een overtuiging centraal stelt als overweging om rekening te houden met religieuze overtuigingen bij juridische oordelen.

Jan Dirk Snel

.:.

Er is tegenwoordig in Nederland bijna niets ergers, zo lijkt het soms, dan het maken van uitzonderingen. Dat kan echt niet, vinden veel mensen, ook mensen die ik van tijd tot tijd spreek. Zaterdag bracht De Telegraaf groot het nieuws dat de kantonrechter in Den Haag vrijdag een orthodox-joodse man van rechtsvervolging had ontslagen:

‘De man kon zich op zaterdag 8 oktober in Rijswijk niet identificeren, omdat hij op sabbat buiten de deur niets bij zich mag dragen. Dus ook geen ID-kaart. De man kreeg een boete van 150 euro opgelegd.’

De uitspraak is nog niet gepubliceerd, dus over de overwegingen valt nog helemaal niets te zeggen. De VVD heeft Kamervragen gesteld, kondigde het Kamerlid Ard van der Steur zaterdag aan. Het Kamerlid Tofik Dibi van GroenLinks heeft dat, anders dan Joop.nl nog steeds meldtniet – en hij herhaalde: niet – gedaan. Hij heeft slechts informatie…

View original post 1,929 more words

De loop der dingen


 

Anil Ramdas is dood. Het NRC zette een interview met hem op  zijn website dat gehouden is naar aanleiding van zijn boek Badal.

In het boek maar ook in het interview staat de ontgoocheling en de teleurstelling centraal die de opkomst van het populisme teweegbracht bij Ramdas.  Een gevoel van falen wordt door hem toegeschreven aan het missen van het moment. Het missen van het moment waarop de ‘publieke intellectuelen’ zoals hijzelf en anderen invloed uit konden oefenen op het maatschappelijk en politiek debat. Onder de titel ‘Ik wou dat we nog gevaarlijk waren’ wordt het interview weergegeven http://www.nrc.nl/boeken/2012/02/17/ik-wou-dat-we-nog-gevaarlijk-waren-2/

 

Hij beschrijft de ontwikkelingen in het maatschappelijk klimaat en legt een keerpunt bij de dood van Pim Fortuyn. Het moment waarop ‘„Onze generatie […] het universalisme [heeft: AV] laten kapen door rechts en […] daardoor geen antwoord meer [had: AV] op extreemrechts.”

 

De dood van Fortuyn was een keerpunt. Het punt waarop de linkse politiek zich heeft aangetrokken wat niet aan hen te wijten was, namelijk de dood van Fortuyn. Fortuyn die gedood is door een radicale gek uit extreem linkse hoek. Een gek die bang was voor wat er zou gebeuren als Fortuyn aan de macht zou komen.  Volkomen ten onrechte leek het of links zich die moord onbewust aantrok, wellicht door een aangepraat schuldgevoel over de felheid van het politiek debat. Een felheid die Fortuyn vaak zelf zocht en waaronder hijzelf nog het meest floreerde.

De kogel kwam niet van links, sterker nog die kogel heeft uiteindelijk extreem rechts goed gedaan. De grote ongeïnformeerde massa met een mening voelde zich tekortgedaan. Het onderbuikgevoel kwam op, de bereidheid tot het stemmen kwam in zwang en het klimaat voor xenofobie en populisme was geboren.

Uit de as van Fortuyn en de LPF, herrees de Blonde Phoenix.

Naar aanleiding van dat interview vraag ik me af of Volkert het ook heeft gelezen. Volkert is al enige tijd vrij. Vrijgekomen in een maatschappij die thans onder de verwilderisering gebukt gaat. Een maatschappij waarin tolerantie is ingeruild voor schaamteloze xenofobie, waar het verstand verdrongen is door redeloos gevoel. En dat alles niet door de denkbeelden van Fortuyn maar meer nog door zijn dood. Fortuyns dood, veroorzaakt door Volkert.

Welke reden Ramdas ook had om zichzelf van het leven te beroven -wellicht had het niets met zijn boek, het interview of de maatschappelijke ontwikkelingen te maken- je vraagt je toch af hoe iemand die gewetensvol was, zichzelf het leven kan benemen, en iemand die een groot onrecht beging met kwade gevolgen, verder kan leven met een nachtmerrie die hij met enkele schoten veroorzaakt heeft.

 

 

 

Meldpunt Overlast Polen, PVV stelt MOP in…


“Meldpunt overlastgevende Polen, goedemorgen met Rachid, kan ik u helpen?”

“Ja, met meneer Agema uit Balk. Ik woon aan de Meerweg in Balk en ik wilde u toch maar meteen een melding doen. Maar even wat anders heet jij Rachiiiieed ?”

“Ja meneer, maar we werken in een callcenter dat de opdracht heeft gekregen van de PVV voor het bemannen van het meldpunt en de autochtonen en  westerse allochtonen waren op, dus mocht ik meedoen. Maar als u het fijner vind mag u me wel Paul noemen hoor. Die naam gebruik ik als ik  colporteer voor de Nederlandse Energie Maatschappij.”

“Ik noem je Tjerk, ik ga de verhollandisering van Nederland graag tegen.  Maar goed, ik bel over de Polen.”

“Ik heb drie weken geleden een paar Polen ingehuurd om mijn schuurtje te schilderen. Je weet wel Tjerk, één keer in de drie jaar moet je het Fryske groen weer een nieuw laagje geven en die schilderbedrijven vragen een godsvermogen. Dus ik zag een paar Polen staan op een camping bij mijn zwager Tjedde en die heb ik toen gevraagd te schilderen. Ik zou ze een heel royaal uurloon van € 2,50-, en ze zouden met zijn drieën gaan schilderen. Afijn, om een lang verhaal kort te maken zij schilderen en ze deden het nog knap ook…”

“Maar wat is het probleem dan meneer Agema?”

“Dat zal ik je vertellen, Tjerk. Toen ze klaar waren zei ik dat ik eerst wilde wachten tot alles droog was en dan zou ik naar de bank gaan om het geld te pinnen. Maar toen het droog was was het al donker dus ik zei dat het dan de volgende ochtend zou worden.”

“Ze zetten hun bus neer en maakten een kampvuur en al snel kwamen de kratten bier uit het busje. ”

“OK, het kampvuur…. Dat is het probleem. Ik zal het note….”

“Nee, dat is het niet, dat kampvuur is geen probleem, ze staken alleen wat oud sprokkelhout aan, geen probleem.”

“Maar wat is het probleem dan, meneer Agema?”

“Nou dat was er pas vanochtend. Toen ik wakker werd, zette ik mijn bezem klaar om sneeuw van het ijs te vegen, Alle beetjes helpen he? De Elfstedentocht moet doorgaan en ik wilde mijn steentje bijdragen.”

“Ik liep naar buiten stonden die zes Polen daar een beetje op het ijs te urineren. Ze hebben een wak van 2 meter doorsnee bij elkaar geplast, vandalen, Hunnen, barbaren, criminelen….. Ophangen moeten ze ze…. Allemaal! Een beetje de Nederlandse tradities onteren en dan nog een stukje Fryske trots ook! Schande!   Noteer je dat allemaal Tjerk?”

“Ja meneer Agema, ik heb het genoteerd. Wak geplast op Elfstedenroute. Verder nog iets? ”

 

“Ja, wil jij zorgen dat je de groeten doet aan mijn nicht Fleur? Toen ik haar vertelde van die Polen vroeg ze of ik al betaald had voor het schilderwerk, ik zei nee, toen zei ze wacht nog een dagje en bel dit nummer, dan bespaar je je geld…. Dat was een prima tip.”

“Nou bedankt he Tjerk! Tot sprekens, jongen.”

“Beslama meneer de Vries!”

“Rachid klikte in het opmerkingenveld: en toetste Ctr, en tegelijk A, en daarna delete.”

“Weg was de narigheid van meneer De Vries. Kon je maar even het haatdragende gedachtengoed uit een PVV’er halen.”

En de wereld beefde…


Een oude mannen hand bewoog heen en weer. De hand bewoog bedachtzaam. De pink was getooid met een zegelring. Een octopus was te ontwaren, hoewel het door de voortdurende beweging van de hand niet makkelijk was.  Een wit gesteven dubbel manchet was versierd met een smaakvol uitgekozen manchetknoop in de vorm van een passer en winkelhaak.

Over de witte vacht van de Perzische kater bewoog de hand met een bijna hypnotiserend ritme. De kat met opvallend blauwe ogen leek het niet onaangenaam te vinden maar bleef alert de wereld in kijken.

Op het grote bureau rinkelde een telefoon.  De hand reikte naar de telefoon en er werd opgenomen.

“Ja.” Klonk het kort en afgemeten.

“Meneer, onze man in Somalië heeft gebeld, het loopt niet zoals gepland”

“Haal hem daar weg, en gebruik een veilig communicatiemidde om hem de laatste exit-instructies te geven.”

“goed meneer.”

De hand legde de telefoon neer.

De telefoon rinkelde vrijwel onmiddellijk weer

De hand zweefde nog boven de hoorn en zonder verdere aarzeling nam de hand de hoorn weer van de haak. Een stem sprak aan de andere kant.

“Meneer, onze man in Damascus geeft aan dat de situatie in  Syrië met de dag verergert, hij vraagt zich af of u niet middelen heeft de situatie te modereren. Onze belangen zijn direct in gevaar wanneer escalatie verder doorzet”

“Zeg hem af te wachten, ik neem maatregelen.”

“Wat voor maatregelen kan ik hem zeggen wanneer hij er naar vraagt”

“Zeg hem dat ik alles in het werk stel…”

“Wanneer kan hij uw stappen tegemoet zien?

“Zeer binnenkort, binnen het uur zelfs”

De hand legde de hoorn neer.

Het was geen sinecure leiding te geven aan een organisatie zoals deze. Hij was wetenschapper in hart en nieren. Hij was het nog steeds. Toch was hij geroepen om aan te sturen, te beslissen, daadkrachtig te zijn, belangen af te wegen. En al die verantwoordelijkheid zag toe op beslissingen door hem te nemen, die gevolgen hadden voor duizenden, nee miljoenen levens.

Hij onderschatte zijn invloed niet, en ieder die dat wel deed zou het bezuren. Sterker, ze hadden het al bezuurd.

Hij was enkele minuten verwijderd van de uitvoering van zijn plan. De wereld zou op zijn grondvesten beven. Niets zou meer hetzelfde zijn. Een enkel woord van hem ….

De kat zette zijn nagels in zijn vlees, stond iets op en probeerde een nest te maken van zijn zorgvuldig gesteven pantalon. De geringde hand sloeg het beest met een flinke klap van zijn schoot. “Weg jij!” riep de kalende man, die eigenaar was van de hand.

Zichtbaar geschrokken sprong het beest weg en vluchtte achter het Chesterfieldbankstel weg. Bevend bleef het beest op zijn plek, ieder moment rekenend op een nieuwe aanval….

Bezie de kat, hoe hij wegsprong en sidderde voor de macht van mijn hand! Bezie de macht van mijn enkele woord. Nu nog slechts een kat, straks de Wereld…

Beven zullen ze!

De kale man bemerkte dat er een kleine druppel kwijl zijn mondhoek verliet. Hij pakte zijn witte zakdoek, en veegde het kwijlspoor net op tijd weg, nog voor de druppel van zijn zwakke kaaklijn op zijn grijze pak kon vallen.

Hij bekeek zijn hand met de zakdoek. Hij zag de ring met de Octopus, voor hem het teken van heerschappij vanuit het verborgene, en bedacht hoe het straks zou zijn als het een feit was.

Als de wereld aan zijn voeten zou liggen, hij kon het bijna proven, de smaak van geluk. Hij moest oppassen, hij voelde dat zijn mond zich vulde met water. Het stond hem aan de lippen, oppassen dadelijk kwijl je weer, en nu kon het ieder moment gebeuren….

Een klop op de deur.

“Enter!”

Een hoofd stak om de deur.

“Are you ready, your Excellency?”

Wat genoot hij van die titel…. Your Excellency…. En bracht de zakdoek opnieuw naar zijn mondhoek, trok een ernstig gezicht en zei:

“I most certainly am.”

Hij liep door lange gangen, en kwam uit in een grote zaal.

Een stem schalde door de microfoon:

“Members of the General Assembly, I have the honor to present to you, the Minister of Foreign Affairs of the Kingdom of the Netherlands professor Uri Rosenthal.”