De zaak Moszkowicz, hoe bekwaam is Kemper op het gebied van het Strafrecht


Image

Hoewel de Godwins niet van de lucht waren -en die feitelijk niet of nauwelijks onderbouwd werden- was het interview door Sven Kokkelman met mr A. M. Moszkowicz interessant. De hoofdstedelijke strafpleiter trok fel van leer tegen de Deken Mr G. Kemper (alias Lex Dura).

Hoewel een Deken intelligent en wellicht ook wel vilein genoeg zou kunnen zijn te refereren aan de teksten uit het boek  van Moszkowicz, zie ik nog niet zo snel het opzettelijk abjecte en infame ervan.

Maar dat is niet de hoofdmoot van het interview. De hoofdmoot is tweeledig, allereerst de kwestie over het ontvangen van contante bedragen waarvan de betaling niet wordt gemeld aan de Deken. Daarnaast een corpus aan klachten die te maken hebben met de beroepsuitoefening en die te maken hebben met het niet halen van cursuspunten, het ontvangen van gelden waarvoor niet door Moszkowicz zelf gewerkt wordt en tot slot de deplorabele financiële situatie van zijn praktijk.

Het laatste punt werd in het geheel niet behandeld. Ik geef u maar mee dat in het licht van een conflict met de belastingdienst de financiële situatie boekhoudkundig ook zo gestuurd kan worden dat dit in dat conflict voordeliger is. Nee, dat is niet per se illegaal, dat kan geheel binnen de regelen der kunst vallen.

Dan de cursuspunten. Ik heb geen idee hoeveel tijd Moszkowicz kwijt is aan het chronisch zieke familielid, ik neem voetstoots aan dat dit veel is. Dat hij het daarnaast razend druk heeft met zijn kantoor, lijkt me ook evident. Toch wringt de schoen enigszins waar hij al deze bezigheden wel weet te combineren met verschijningen bij RTL Boulevard, en diverse andere media.

Beter zou het zijn te zeggen dat de Orde een schijnwerkelijkheid hanteert als het gaat om cursussen. In de tien jaar dat ik advocaat ben zijn alle door mij gevolgde cursussen tamelijk nutteloos gebleken. Vervelende lange ‘zitdagen’ waar soms voor eigen parochie wordt gepreekt, voorgelezen uit eigen werk of oorlogsverhalen opgedist die niks met je eigen praktijk te maken hebben.

Alleen Anker & Anker advocaten verzorgen leerzame en op de praktijk toegespitste cursussen. Verder zie je dat er een gigantisch cursus circus is ontstaan. Een circus  waarin de kosten voor het verzorgen van een cursus in schril contrast staan met de gigantische prijzen per punt. Een circus dat in stand wordt gehouden door de verplichting van de orde om punten te halen. En ook steeds meer punten. In een paar jaar tijd van 14 naar 21 punten. En zonder de objectieve toegevoegde waarde van die cursussen voor de praktijk te hebben onderzocht. En men moet dan niet aankomen met die anonieme enquetes na afloop van iedere cursus, want die vult niemand serieus in.

Het was me wat waard geweest als Moszkowicz ook dit als principepunt aan de orde stelt. opleidingspunten als facade voor de kwaliteitsborging.

Over de ontevreden cliënten kunnen we ook kort zijn. Het zijn er maar vijf op een carrière van 25 jaar cliënten bijstaan. Nauwelijks een relevante verhouding lijkt me. En dan denk ik ook dat de verwachtingen van sommige cliënten meer debet zijn aan de ontevredenheid dan de inspanningen geleverd door Moszkowicz of zijn kantoor.  Wat is er mis wanneer er in teamverband door verschillende kantoorgenoten een zaak wordt bekeken.

Je vraagt je af of de klagende verwaarloosbare minderheid van cliënten van Moszkowicz niet teleurgesteld is dat hun betaling geen entreekaartje tot de Wondere Wereld van Bram is gebleken. Dat de roem niet een beetje van de glans achterliet, of positief werkte in hun zaak. Fantasie, ongefundeerde hoop en buiten Moszkowicz zelf gewekte verwachtingen zijn evenzeer geloofwaardige motieven voor de klachten. Maar runt Moszkowicz een juridische Efteling of biedt hij de beste juridische bijstand die hij te bieden heeft, met al zijn zittingservaring? Het lijkt me dat laatste. Iets dat Wilders trouwens kan beamen.

Dat de Deken de bekwaamheid van een advocaat afmeet aan cursuspunten, 5 klachten en zijn bereidheid / de mogelijkheid om de Deken ter wille te zijn zegt vee lover de oogkleppen van de orde. De Deken vergaloppeerd zich als hij aangeeft dat Moszkowicz niet capabel is om als advocaat te dienen.

En dan de geheimhoudingsplicht-kwestie. De Deken heeft geen geheimhoudingsplicht. Alles wat aan hem wordt gegeven kan hij zonder repercussie in de openbaarheid brengen. Als Moszkowicz braaf alle gegevens van alle betalingen aan de Deken geeft kan de Officier van Justitie, met de hem ter beschikking staande wettelijke opsporingsmiddelen die gegevens zonder hinder opvragen. En dan zal mr Kemper de laatste zijn om -zonder wettelijke geheimhoudingsplicht of het daaraan verbonden verschoningsrecht- die gegevens van cliënten  te beschermen. In Buitenhof gaf de Deken blijk van de warme banden met OM en Politie. Ja bij de Deken zijn je gegevens wel veilig.

Dat Moszkowicz weinig op heeft met het verplichte lidmaatschap van de Orde is een bekend gegeven. En geef hem eens ongelijk. Jaar na jaar wordt het vrije beroep, de laatste verdedigingslinie van de rechtstaat, onvrijer gemaakt. Vele advocaten zijn al geringeloord door de Raad voor Rechtsbijstand, met een pakket aan eisen waarbij de bureaucratie toeneemt per dag,  en moeten daarnaast ook de algemene richtlijnen van de Orde volgen.

Dat Moszkowicz dus al jaren botst met diezelfde Orde (met de ene Deken wat meer dan de andere) is ook wel bekend, maar dat deze Deken in zijn aanval zich zo richt op de persoon van Moszkowicz, er op gebrand lijkt om hem -hoe geserreerd ook- persoonlijk de das om te doen, is ‘uncalled for’.

Dat het een vete is blijkt wel uit het feit dat zelfs de advocaat van Moszkowicz verweten werd een rare beroepsopvatting te hebben toen hij aangaf geen kennis te hebben willen nemen van de cliënt informatie in het dossier omdat deze onder de geheimhoudingsplicht van Moszkowicz viel. Waaruit moge blijken dat deze Deken überhaupt kaas heeft gegeten van de rol van advocaat in het strafrecht? Nou niet uit zijn houding in deze procedure!

Wordt vervolgd.

onder andere dus door Leon De Winter  http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3321713/2012/09/25/Leon-de-Winter-De-deken-heeft-Bram-Moszkowicz-retorisch-verkracht.dhtml

Advertisements

Juridisch Loket Lelystad gemakzucht kost minvermogenden 51 euro


Tja, nou is het zo dat ik vanaf oktober Lelystad zal verlaten en mijn kantoor elders zal voortzetten, en het gezegde luidt: “Na ons de zondvloed…”

Maar zo zit ondergetekende nou net nioet in elkaar. Na weer een doorverwijzing te hebben gekregen van het Juridisch Loket verbaasde me het in het geheel niet dat het een doorverwijzingsformulier betrof van het loket  Zutphen en niet van Lelystad.

De betrokken klant gaf aan naar het algemene nummer te hebben gebeld (hij woont overigens in Lelystad) en toen terechtgekomen te zijn bij Zuthpen omdat Lelystad niet opnam. (het verhaal wat alle doorverwezen cliënten vertellen)

Zoals eerder al schreef heb ik in de vijf jaar die ik in Lelystad kantoor heb gehouden maximaal 5 doorverwijzingen van het Loket te Lelystad gehad, en allen in de eerste twee jaar. Dat is op zich niet erg want er is werk zat. Maar wat steeds vaker opviel was dat ons inloopspreekuur vol stroomde met mensen die problemen hadden op velerlei rechtsgebieden die we vaak zelf niet konden helpen vanwege het feit dat we die zaken niet doen. Vele echtscheidingszaken kwamen zo bijvoorbeeld binnen, terwijl ook het Loket heel goed weet (door het men afgesloten verwijsarrangement) welke rechtsgebieden we wel en niet behandelen. Die inloopzaken verwezen we dan braaf door naar ons bekende advocaten in de buurt. We ded en het werk van het Juridisch Loket Lelystad hoort te doen. Tientallen en tientallen malen hebben we zo mensen aan passende rechtsbijstand geholpen, pro bono overigens. Opvallend was dat al die mensen een lijstje met inloopspreekuren van Lelystadse kantoren bij zich hadden. Dat lijstje kwam van het Juridisch Loket Lelystad antwoordde men desgevraagd.

Mensen met een doorverwijzingsklare en dringende (echtscheidings)zaken werden dus met een lijstje van inloopspreekuren weer weggebonjourd terwijl ze met hun rechts-/hulpvraag bij het Juridisch Loket hier achter ons kantoor hebben aangeklopt.

Waarom maak je je daar nou zo druk om, zou je denken.

Nou, de werkwijze, je zelfs het bestaansrecht van het Juridisch Loket is het adequaat doorverwijzen van rechtszoekenden naar die vorm van (juridische) hulpverlening die men nodig heeft. De overheid heeft de bureaus voor rechtshulp opgeheven en deze loketten ervoor in de plaats laten komen.

Sommige juridische problemen horen door het loket zelf opgelost te worden doormiddel van het meegeven of versturen van een modelbrief of het verstrekken van advies. Bij Recht in de Regio werkt dat precies zoals het moet. Na het verlaten van het adviesgesprek weten mensen waar ze aan toe zijn hebben ze tips of een duidelijke doorverwijzing naar een rechtsbijstandverlener in hun zaak, en kunnen ze een aanvang maken met het oplossen van hun problemen.

Vele loketten in het land werken zo. Van verschillende collega-advocaten in den lande begrijp ik dat het allemaal prima verloopt en middels doorverwijzingen op de door de advocaat opgegeven rechtsgebieden er keurig met verwijsbericht per mail wordt doorverwezen.

Het Juridisch Loket Lelystad lijkt dat te veel moeite te vinden. Dat is niet alleen nodeloos ingewikkeld voor de rechtzoekende en de advocaat die inloopspreekuur houdt uit idealisme, maar het scheelt de rechtzoekende ook geld.

Wanneer je namelijk doorverwezen wordt door het Juridisch Loket aan een advocaat kun je van de Raad voor Rechtsbijstand een korting van €51 euro bedingen op de eigen bijdrage die de advocaat verplicht is je in rekening te brengen.

Voor alle minvermogenden is dit een behoorlijke hoeveelheid geld. Door het alleen maar uitdelen van lijstjes met alle inloopspreekuren loopt de rechtzoekende -als hij eenmaal een gespecialiseerde advocaat gevonden heeft- dus ook nog geld mis. Ten onrechte. Advocaten zijn verplicht de eigen bijdragen zoals opgelegd door de Raad voor Rechtsbijstand volledig te innen.

In een blog van februari dit jaar, een eerder telefonisch heb ik gepoogd dit aan de kaak te stellen. Geen enkele reactie van het Lelystadse Loket, en zeker geen verandering in hun doorverwijs beleid. Vandaag heb ik nog maar een drietal keren de telefoon gepakt. De eerste keer was lelystad bezet, ik werd doorgeschakeld naar een medewerkster van Amsterdam die mij naar toestellen in Lelystad door te zetten, de toestellen werden niet opgenomen. Tweede maal, doorverbonden naar Almelo, en de derde keer heb ik maar niet eens de moeite gedaan een van de wel hardwerkende medewerkers van een der Juridische Loketten in den lande te storen. laat hen doen waar ze goed in zijn. Doorverwijzen.

Zou iemand van het hoofdkantoor wellicht een keer de tijd kunnen vinden even serieus naar dit probleem te kijken?

krom maken wat recht is….


Daar waar macht is, verwordt recht tot verhulling van onrecht. Onrecht, het krom maken wat recht is, het verdraaien wat niet rechtens is, totdat het toch juridisch heilig verklaard kan worden, dat is wat juristen, indachtig het belang dat ze voorstaan, doen. Alle juristen? Veel juristen. Het zijn de spindoctors van het recht.

Voor alle belangen? Voor veel belangen. Het recht is vaak een middel om een vooropgezet doel te bereiken en niet het uitganspunt voor hoogstaande redeneringen die de leek en de eerstejaarsrechtenstudent er in zien. Een cynisme dat ingebakken raakt in vrijwel alle juristen in de praktijk die dagelkijks zien hoe mensen, bedrijven, overheden en rechters in verschillende gevallen teleologisch omgaan met het recht teneinde te formaliseren wat recht, nee wat rechtvaardig, moet zijn.

Het definieren van rechtvaardigheid is dan geen morele kwestie maar een persoonlijke.

De mogelijkheden van het recht gebruik je, maar eigenlijk is alle gebruik misbruik zolang je maar niet op misbruik betrapt kan worden.

Een voorbeeld is de ‘u-bocht constructie’. De politie belt zelf met de CIE of beter met Meld Misdaad Anoniem en maakt de start van een onderzoek oncontroleerbaar. De gemelde informatie kan afkomstig zijn van onrechtmatige bron. Bijvoorbeeld een inkijkoperatie waarvoor geen toestemming is verleend.  Het verhullen van onrecht om dat te bereiken wat in het persoonlijke belang van de leden van dat onderzoeksbelang hebben gemaakt. En dan is er uiteindelijk een Officier van Justitie die al of niet van de domme gehouden, of met verwijzing naar de geldende regels  voor beoordeling van verdedigingsverzoeken (getuigenverzoeken, aanvullende processen-verbaal etc) onderzoek naar die onrechtmatige start van het onderzoek afwijst. Hetgeen dan vaak wordt herhaald door een rechtbank. Het is een ‘fishing expedition’.

Het bestuursrecht staat er bol van. Daar waar meer macht(-sdragers) verzameld (/zijn) dient het recht meer en meer als verhulling van onrecht.

Marginale toetsing, belangenafweging en redelijkheid  dienen meer en meer om overheidsoptreden een goedkeurend predikaat te geven dan om de eenling te beschermen. Je moet een ware Don Quichote zijn om tegen de windmolens te blijven vechten.

Anonieme informatie kan worden gebruikt om verregaande bestuursrechtelijke dwangmiddelen toe te passen. Sluiting van een onderneming lijdt tot omzet verlies en in deze tijden al snel tot faillissement. De fictie dat het gaat om maatregelen en niet om straffen wordt dan gehanteerd om de ogen te kunnen sluiten voor de belangen van onschuldige belanghebbenden die financiele rampspoed over zich afgeroepen zien.

Een voorbeeld? In de gemeente Roosendaal zijn niet alleen alle coffeeshops gesloten maar ook alle theehuizen en bazaars. Vaak op basis van geanonimiseerde en oncontroleerbaar gemaakte informatie. De sluitingen zijn aanvankelijk opgelegd voor de duur van vijf jaar. Niet alleen de eigenaren / exploitanten  van de horeca inrichtingen worden getroffen, nee, ook de igenaren verhuurders van het pand. Die zelfs harder omdat gedurende de sluoting zij het pand ook niet snel aan een ander kunnen  verhuren.

Een ander voorbeeld; op basis van gevaar voor openbare orde wordt twee en een halve week na een geweldsincident een cafe gesloten. Van het voornemen tot sluiting hoort de eigenaar op donderdag. Voor de volgende vrijdag dient hij te reageren op het voornemen om hem diezelfde vrijdag nog te sluiten. Met pijn en moeite vindt hij een advocaat die dat voor hem wil doen. Die vraagt om 2 werkdagen uitstel, hetgeen wordt geweigerd. De advocaat dient een zienswijze in om 13.00 uur op vrijdag. De gemeente wacht en wacht en wacht…. en komt om 16.39 uur met het besluit dat beveelt tot sluiting per 17.00 uur diezelfde dag. Hoewel de advocaat aangegeven heeft een voorlopige voorziening te willen vragen –al voor indiening van de zienswijze en bij indiening ervan- die de sluiting dan vaak zou kunnen opschorten tot het oordeel van de rechter gereed is, denkt men er niet aan het besluit tijdig te nemen. Nee men laat 20 minuten, op een vrijdagmiddag- om het verzoek te doen en de rechtbank te klaten bellen met de gemeente voor opschorting. Dat lukt dus niet om evidente praktische redenen (GEMEENTEAMBTENAREN GAAN OM 16,45 UUR HUN HANDEN WASSEN EN HUN BROODTROMMEL INPAKKEN!)

En dat allemaal met verwijzing naar een noodzaak die gelegen is in een eenmalige gebeurtenis die toien minuten heeft geduiurt en twee weken en vier dagen ligt voor het besluit door de gemeente is geconcipieerd.

Nu zijn dit waarschijnlijk niet de meest schrijnende situaties. Iedereen kent het gesol met (minderjarige) asielzoekers, maar ongewtijfeld zijn er veel meer en ergere voorbeelden.

Het wordt tijd dat alle machtsdragers en de juristen die voor ze werken zich minder met efficientie, doelmatigheid en hun persoonlijke interpretatie van het algemeen belang bezighouden en meer met rechtvaardigheid. Het doel heiligt niet alle middelen.

w.g.,

Don Quichote

Politierechterzitting? Neem een advocaat mee!


Nederland schendt verdragsbepalingen nu het niet in staat is om op adequate wijze te voorzien in rechtsbijstand in strafzaken die worden behandeld door de politierechter. als je naar de rechter gaat heb je geen idee dat je je kunt laten bijstaan door een advocaat tegen een minieme eigen bijdrage van vaak slechts 125 euro.

Men gaat uit van minimale en lastig toegankelijk informatie om zodoende de rechtzoekende zoveel mogelijk in het duister te laten tasten. Wat niet weet, wat niet deert lijkt uitgangspunt waar het gaat om de informatievoorziening aan mensen die gedagvaard worden bij de politierechter.

Onder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens  is het recht op rechtsbijstand opgenomen.

En wel  in artikel 6, derde lid, onder c, er zijn dan wel twee eisen om die rechtsbijstand ook kosteloos aangeboden te krijgen a) de betrokkene beschikt niet over voldoende middelen om een raadsman te bekostigen en b) de belangen van een behoorlijke rechtspleging eisen dit.

In het Quaranta-arrest (EHRM 24 mei 1991, appl.no. 12744/87) heeft het Europees hof criteria gegeven waarmee de staat in sommige gevallen die verplichting niet heeft of die verplichting in de uitvoering aan voorwaarden, eisen en regels kan binden. Het gaat dan om:

i) de complexiteit van de zaak;
ii) de straf die de verdachte riskeert en
iii) de mate waarin de verdachte in staat is zichzelf te verdedigen.

Hoewel politierechter zaken meestal niet megazaken zijn, die uitgebreid tv en radio halen zijn die zaken voor betrokken wel degelijk van enorme impact.

De politierechter kan immers straffen opleggen tot  maximaal een jaar, en deze rechter berecht misdrijven.

Mijn persoonlijke ervaring -opgebouwd in een decennium strafrechtadvocatuur- is dat deze zaken gecompliceerder kunnen liggen dan menige mega-zaak, en mijn ervaring is tevens dat de gemiddelde en zelfs de bovengemiddelde verdachte niet of onvoldoende in staat is zichzelf staande te houden in de slangenkuil van het recht.

Iedere woensdag zit ik me dus te verbijten. Waarom? Ik zie dan stromen justitiabelen de rechtbank in lopen met een envelop en hun paspoort in hun hand, als makke schapen naar de bode-balie doorverwezen worden en uiteindelijk -in afwachting van de laatste paar meter naar de slachtbank- eenzaam, alleen en verlaten plaats nemen in de hal.

Men komt voor de zitting van de politierechter. In één of twee zalen houden politierechters zitting en behandelen tot 20 zaken op een dag. Veel verdachten komen niet opdagen. En de meesten komen zonder advocaat. De bode tekent dat op en informeert de rechter. Echter, een zitting met alleen een verdachte verloopt snel, en behoudens uitzonderingen wordt de eis van de Officier gevolgd.

De zittingen zonder een verschenen verdachte gaan nog sneller. Er wordt gecontroleerd of de dagvaarding correct is betekend -lees; of de verdachte kon weten van de zitting- en als dat zo is geeft de officier in een paar zinnen aan wat hij wil met de zaak en de rechter volgt. Binnen enkele minuten is de kans op een andere uitkomst verkeken. Als die verdachte vervolgens ook geen hoger beroep instelt, dan is de zaak met een week of twee in de meeste gevallen onherroepelijk.  En in de zaken waarin rechter niet heeft kunnen vragen of de verdachte bereid en in staat is een werkstraf te aanvaarden kan hij vrij makkelijk een gevangenisstraf opleggen. Ook in de gevalen waar hij normaal enkele uren werkstraf zou geven moet de desbetreffende verdachte naar de gevangenis.

Heel wat ellende komt tot stand op die zittingsdagen. En dat niet alleen in Lelystad maar in heel het land.

Heel af en toe zie je een slimme verdachte binnenkomen. Naast zijn envelop en zijn ID-bewijs heeft hij een advocaat meegenomen.

De advocaat heeft een dossiermap onder de arm en heeft het gevechtstenue al aangetrokken. Boven de toga staat het gezicht vaak op de vastberaden en geruststellende modus.

De advocaat heeft namelijk het dossier opgevraagd, het bestudeerd, verweren geformuleerd en besproken met zijn cliënt hoe de zitting zal verlopen. Hij heeft gevraagd wat hij inschat dat de rechter zal vragen. Hij heeft de zitting al ‘geoefend’ zou je kunnen zeggen.

eerlijk is eerlijk, niet in alle gevallen loont het. Soms valt het oordeel van de rechter niet uit zoals de advocaat hoopte, soms is het dossier waterdicht en kan alleen de schade beperkt worden. Maar ook in het laatste geval heeft de cliënt winst geboekt dor een advocaat het dossier te laten bestuderen. Ook ten aanzien van de strafmaat kan vaak iets bereikt worden wat in het voordeel van cliënt is. In plaats van detentie kan een werkstraf worden verzocht, of een geheel of gedeeltelijk voorwaardelijke straf, een boete die ook nog op verzoek in termijnen kan worden betaald.

In ieder geval ga je goed voorbereid en in veel gevallen gewapend met training en kennis de leeuwenkuil in.

Maar als dat zo is waarom gaan hele volksstammen dan nog zonder advocaat naar de zitting?

De factor onwetendheid is hoofdschuldige. Mensen denken dat een advocaat veel geld kost. Mijn ervaring is dat het overgrote merendeel van de verdachten ruim in aanmerking zou kunnen komen voor toevoeging. Eventueel kan een eigen bijdrage worden opgelegd. Die eigen bijdrage is een eenmalig vast bedrag dat inkomensafhankelijk wordt opgelegd aan de cliënt.

Hier is de tabel voor 2012: http://www.rvr.org/nl/subhome_rz/rechtsbijstandverlener,Inkomensgrenzen.html

Wij hebben deze tabel vrij vaak nodig. Zelfs voor ons is het een hele toer om de juiste tabel te vinden. Deze is verstopt op de website http://www.rvr.org

Als je niets te doen hebt waag eens een poging. trek er wel een tijd voor uit.

Verder is het zorgelijk dat al sinds jaar en dag op de achterkant in een onleesbaar klein lettertype (8 punts) onder een van het dozijn punten vol ingewikkelde juridische informatie verwezen wordt naar een instantie die je een advocaat bezorgd. Pas 2 jaar na het oprichten van het Juridisch Loket wordt men   verwezen naar deze instantie, voor die tijd werd alleen verwezen naar het Bureau Rechtsbijstandvoorziening. Een instantie die ik nooit heb kunnen vinden.

Hoe zou het moeten en kunnen? Bij iedere dagvaarding een folder meesturen van het Juridisch Loket met daarin de informatie waar iemand wat aan heeft. Wat kan een advocaat voor je doen en hoeveel kost het.

Daarna is het de vraag wat het Juridisch Loket doet met jouw hulpvraag. Ik heb eerder beschreven wat de ervaringen zijn met het Juridisch Loket in Lelystad. en dat bied bitter weinig hoop.  https://sanderverheul.wordpress.com/2012/02/27/het-juridisch-loket-lelystad-op-zijn-best-onverschillig/

De conclusie is helder. De Staat heeft er kennelijk onvoldoende belang bij om de rechtzoekende daadwerkelijk te voldoen van de meest adequate rechtsbijstand. dat kost geld, en belangrijker het kost veel geld.

Dat het schenden van het verdrag afgedekt wordt met de schaamlap van de minimale vermelding achterop een dagvaarding is een schande in een land dat zich beroemt op het hebben van de juridische hoofdstad van de wereld.