Juridisch Loket Lelystad gemakzucht kost minvermogenden 51 euro


Tja, nou is het zo dat ik vanaf oktober Lelystad zal verlaten en mijn kantoor elders zal voortzetten, en het gezegde luidt: “Na ons de zondvloed…”

Maar zo zit ondergetekende nou net nioet in elkaar. Na weer een doorverwijzing te hebben gekregen van het Juridisch Loket verbaasde me het in het geheel niet dat het een doorverwijzingsformulier betrof van het loket  Zutphen en niet van Lelystad.

De betrokken klant gaf aan naar het algemene nummer te hebben gebeld (hij woont overigens in Lelystad) en toen terechtgekomen te zijn bij Zuthpen omdat Lelystad niet opnam. (het verhaal wat alle doorverwezen cliënten vertellen)

Zoals eerder al schreef heb ik in de vijf jaar die ik in Lelystad kantoor heb gehouden maximaal 5 doorverwijzingen van het Loket te Lelystad gehad, en allen in de eerste twee jaar. Dat is op zich niet erg want er is werk zat. Maar wat steeds vaker opviel was dat ons inloopspreekuur vol stroomde met mensen die problemen hadden op velerlei rechtsgebieden die we vaak zelf niet konden helpen vanwege het feit dat we die zaken niet doen. Vele echtscheidingszaken kwamen zo bijvoorbeeld binnen, terwijl ook het Loket heel goed weet (door het men afgesloten verwijsarrangement) welke rechtsgebieden we wel en niet behandelen. Die inloopzaken verwezen we dan braaf door naar ons bekende advocaten in de buurt. We ded en het werk van het Juridisch Loket Lelystad hoort te doen. Tientallen en tientallen malen hebben we zo mensen aan passende rechtsbijstand geholpen, pro bono overigens. Opvallend was dat al die mensen een lijstje met inloopspreekuren van Lelystadse kantoren bij zich hadden. Dat lijstje kwam van het Juridisch Loket Lelystad antwoordde men desgevraagd.

Mensen met een doorverwijzingsklare en dringende (echtscheidings)zaken werden dus met een lijstje van inloopspreekuren weer weggebonjourd terwijl ze met hun rechts-/hulpvraag bij het Juridisch Loket hier achter ons kantoor hebben aangeklopt.

Waarom maak je je daar nou zo druk om, zou je denken.

Nou, de werkwijze, je zelfs het bestaansrecht van het Juridisch Loket is het adequaat doorverwijzen van rechtszoekenden naar die vorm van (juridische) hulpverlening die men nodig heeft. De overheid heeft de bureaus voor rechtshulp opgeheven en deze loketten ervoor in de plaats laten komen.

Sommige juridische problemen horen door het loket zelf opgelost te worden doormiddel van het meegeven of versturen van een modelbrief of het verstrekken van advies. Bij Recht in de Regio werkt dat precies zoals het moet. Na het verlaten van het adviesgesprek weten mensen waar ze aan toe zijn hebben ze tips of een duidelijke doorverwijzing naar een rechtsbijstandverlener in hun zaak, en kunnen ze een aanvang maken met het oplossen van hun problemen.

Vele loketten in het land werken zo. Van verschillende collega-advocaten in den lande begrijp ik dat het allemaal prima verloopt en middels doorverwijzingen op de door de advocaat opgegeven rechtsgebieden er keurig met verwijsbericht per mail wordt doorverwezen.

Het Juridisch Loket Lelystad lijkt dat te veel moeite te vinden. Dat is niet alleen nodeloos ingewikkeld voor de rechtzoekende en de advocaat die inloopspreekuur houdt uit idealisme, maar het scheelt de rechtzoekende ook geld.

Wanneer je namelijk doorverwezen wordt door het Juridisch Loket aan een advocaat kun je van de Raad voor Rechtsbijstand een korting van €51 euro bedingen op de eigen bijdrage die de advocaat verplicht is je in rekening te brengen.

Voor alle minvermogenden is dit een behoorlijke hoeveelheid geld. Door het alleen maar uitdelen van lijstjes met alle inloopspreekuren loopt de rechtzoekende -als hij eenmaal een gespecialiseerde advocaat gevonden heeft- dus ook nog geld mis. Ten onrechte. Advocaten zijn verplicht de eigen bijdragen zoals opgelegd door de Raad voor Rechtsbijstand volledig te innen.

In een blog van februari dit jaar, een eerder telefonisch heb ik gepoogd dit aan de kaak te stellen. Geen enkele reactie van het Lelystadse Loket, en zeker geen verandering in hun doorverwijs beleid. Vandaag heb ik nog maar een drietal keren de telefoon gepakt. De eerste keer was lelystad bezet, ik werd doorgeschakeld naar een medewerkster van Amsterdam die mij naar toestellen in Lelystad door te zetten, de toestellen werden niet opgenomen. Tweede maal, doorverbonden naar Almelo, en de derde keer heb ik maar niet eens de moeite gedaan een van de wel hardwerkende medewerkers van een der Juridische Loketten in den lande te storen. laat hen doen waar ze goed in zijn. Doorverwijzen.

Zou iemand van het hoofdkantoor wellicht een keer de tijd kunnen vinden even serieus naar dit probleem te kijken?

Advertisements

Politierechterzitting? Neem een advocaat mee!


Nederland schendt verdragsbepalingen nu het niet in staat is om op adequate wijze te voorzien in rechtsbijstand in strafzaken die worden behandeld door de politierechter. als je naar de rechter gaat heb je geen idee dat je je kunt laten bijstaan door een advocaat tegen een minieme eigen bijdrage van vaak slechts 125 euro.

Men gaat uit van minimale en lastig toegankelijk informatie om zodoende de rechtzoekende zoveel mogelijk in het duister te laten tasten. Wat niet weet, wat niet deert lijkt uitgangspunt waar het gaat om de informatievoorziening aan mensen die gedagvaard worden bij de politierechter.

Onder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens  is het recht op rechtsbijstand opgenomen.

En wel  in artikel 6, derde lid, onder c, er zijn dan wel twee eisen om die rechtsbijstand ook kosteloos aangeboden te krijgen a) de betrokkene beschikt niet over voldoende middelen om een raadsman te bekostigen en b) de belangen van een behoorlijke rechtspleging eisen dit.

In het Quaranta-arrest (EHRM 24 mei 1991, appl.no. 12744/87) heeft het Europees hof criteria gegeven waarmee de staat in sommige gevallen die verplichting niet heeft of die verplichting in de uitvoering aan voorwaarden, eisen en regels kan binden. Het gaat dan om:

i) de complexiteit van de zaak;
ii) de straf die de verdachte riskeert en
iii) de mate waarin de verdachte in staat is zichzelf te verdedigen.

Hoewel politierechter zaken meestal niet megazaken zijn, die uitgebreid tv en radio halen zijn die zaken voor betrokken wel degelijk van enorme impact.

De politierechter kan immers straffen opleggen tot  maximaal een jaar, en deze rechter berecht misdrijven.

Mijn persoonlijke ervaring -opgebouwd in een decennium strafrechtadvocatuur- is dat deze zaken gecompliceerder kunnen liggen dan menige mega-zaak, en mijn ervaring is tevens dat de gemiddelde en zelfs de bovengemiddelde verdachte niet of onvoldoende in staat is zichzelf staande te houden in de slangenkuil van het recht.

Iedere woensdag zit ik me dus te verbijten. Waarom? Ik zie dan stromen justitiabelen de rechtbank in lopen met een envelop en hun paspoort in hun hand, als makke schapen naar de bode-balie doorverwezen worden en uiteindelijk -in afwachting van de laatste paar meter naar de slachtbank- eenzaam, alleen en verlaten plaats nemen in de hal.

Men komt voor de zitting van de politierechter. In één of twee zalen houden politierechters zitting en behandelen tot 20 zaken op een dag. Veel verdachten komen niet opdagen. En de meesten komen zonder advocaat. De bode tekent dat op en informeert de rechter. Echter, een zitting met alleen een verdachte verloopt snel, en behoudens uitzonderingen wordt de eis van de Officier gevolgd.

De zittingen zonder een verschenen verdachte gaan nog sneller. Er wordt gecontroleerd of de dagvaarding correct is betekend -lees; of de verdachte kon weten van de zitting- en als dat zo is geeft de officier in een paar zinnen aan wat hij wil met de zaak en de rechter volgt. Binnen enkele minuten is de kans op een andere uitkomst verkeken. Als die verdachte vervolgens ook geen hoger beroep instelt, dan is de zaak met een week of twee in de meeste gevallen onherroepelijk.  En in de zaken waarin rechter niet heeft kunnen vragen of de verdachte bereid en in staat is een werkstraf te aanvaarden kan hij vrij makkelijk een gevangenisstraf opleggen. Ook in de gevalen waar hij normaal enkele uren werkstraf zou geven moet de desbetreffende verdachte naar de gevangenis.

Heel wat ellende komt tot stand op die zittingsdagen. En dat niet alleen in Lelystad maar in heel het land.

Heel af en toe zie je een slimme verdachte binnenkomen. Naast zijn envelop en zijn ID-bewijs heeft hij een advocaat meegenomen.

De advocaat heeft een dossiermap onder de arm en heeft het gevechtstenue al aangetrokken. Boven de toga staat het gezicht vaak op de vastberaden en geruststellende modus.

De advocaat heeft namelijk het dossier opgevraagd, het bestudeerd, verweren geformuleerd en besproken met zijn cliënt hoe de zitting zal verlopen. Hij heeft gevraagd wat hij inschat dat de rechter zal vragen. Hij heeft de zitting al ‘geoefend’ zou je kunnen zeggen.

eerlijk is eerlijk, niet in alle gevallen loont het. Soms valt het oordeel van de rechter niet uit zoals de advocaat hoopte, soms is het dossier waterdicht en kan alleen de schade beperkt worden. Maar ook in het laatste geval heeft de cliënt winst geboekt dor een advocaat het dossier te laten bestuderen. Ook ten aanzien van de strafmaat kan vaak iets bereikt worden wat in het voordeel van cliënt is. In plaats van detentie kan een werkstraf worden verzocht, of een geheel of gedeeltelijk voorwaardelijke straf, een boete die ook nog op verzoek in termijnen kan worden betaald.

In ieder geval ga je goed voorbereid en in veel gevallen gewapend met training en kennis de leeuwenkuil in.

Maar als dat zo is waarom gaan hele volksstammen dan nog zonder advocaat naar de zitting?

De factor onwetendheid is hoofdschuldige. Mensen denken dat een advocaat veel geld kost. Mijn ervaring is dat het overgrote merendeel van de verdachten ruim in aanmerking zou kunnen komen voor toevoeging. Eventueel kan een eigen bijdrage worden opgelegd. Die eigen bijdrage is een eenmalig vast bedrag dat inkomensafhankelijk wordt opgelegd aan de cliënt.

Hier is de tabel voor 2012: http://www.rvr.org/nl/subhome_rz/rechtsbijstandverlener,Inkomensgrenzen.html

Wij hebben deze tabel vrij vaak nodig. Zelfs voor ons is het een hele toer om de juiste tabel te vinden. Deze is verstopt op de website http://www.rvr.org

Als je niets te doen hebt waag eens een poging. trek er wel een tijd voor uit.

Verder is het zorgelijk dat al sinds jaar en dag op de achterkant in een onleesbaar klein lettertype (8 punts) onder een van het dozijn punten vol ingewikkelde juridische informatie verwezen wordt naar een instantie die je een advocaat bezorgd. Pas 2 jaar na het oprichten van het Juridisch Loket wordt men   verwezen naar deze instantie, voor die tijd werd alleen verwezen naar het Bureau Rechtsbijstandvoorziening. Een instantie die ik nooit heb kunnen vinden.

Hoe zou het moeten en kunnen? Bij iedere dagvaarding een folder meesturen van het Juridisch Loket met daarin de informatie waar iemand wat aan heeft. Wat kan een advocaat voor je doen en hoeveel kost het.

Daarna is het de vraag wat het Juridisch Loket doet met jouw hulpvraag. Ik heb eerder beschreven wat de ervaringen zijn met het Juridisch Loket in Lelystad. en dat bied bitter weinig hoop.  https://sanderverheul.wordpress.com/2012/02/27/het-juridisch-loket-lelystad-op-zijn-best-onverschillig/

De conclusie is helder. De Staat heeft er kennelijk onvoldoende belang bij om de rechtzoekende daadwerkelijk te voldoen van de meest adequate rechtsbijstand. dat kost geld, en belangrijker het kost veel geld.

Dat het schenden van het verdrag afgedekt wordt met de schaamlap van de minimale vermelding achterop een dagvaarding is een schande in een land dat zich beroemt op het hebben van de juridische hoofdstad van de wereld.